27-12-2008

Wat Kate al kan

Afgelopen kerstnacht is een wonder gebeurd: Kate sliep van negen uur ’s avonds door tot zes uur ’s morgens. Ook vannacht hebben Kate en ik meer dan acht uur achtereen geslapen. Wat is dat ontzettend fijn. Op het moment zelf merk je er weinig van, want je slaapt, maar de dag erna merk je het wél. Die dag duurt ineens twee uur langer, want een uitgerust mens hoeft ’s middags geen slaap in te halen.

Maar Kate kan nog veel meer. ’s Morgens, als Neil boven de wieg hangt om te zien of ze al wakker is, trekt Kate een grimas die lijkt op lachen. Soms pakt ze mijn ketting of sjaaltje vast, en ze maakt geluidjes. Ze kijkt je aan als je naar haar kijkt. Ze werkt zich in een paar tellen naar boven in de wieg met haar voetjes. Nou ja, ze kan gewoon ontzettend veel. Maat 50 zit krap. Wat gaat het snel. Omdat ik nu weet hoe snel schattige baby’tjes kunnen veranderen in een ettertje van drie, sta ik veel langer bij elke mijlpaal stil dan ik drie jaar geleden deed, toen Neil nog zo klein was.

Neil gaat sinds vorige week maandag zonder luier door het leven. Dat had ik een paar maanden geleden ook niet durven hopen. Nog even en hij rijdt brommer.

Els | 6:01 pm

Comments (3)

21-12-2008

Wie drijft, die blijft

Elk jaar rond deze tijd maak ik kerstpakketten, voor klanten die ik meer wil sturen dan alleen een kerstkaart. Dit jaar had ik geen tijd om uitgebreid te shoppen, dus heb ik de ingrediënten voor het pakket online besteld.

Eén essentieel ingrediënt, een doos amarettokoekjes – essentieel, omdat ik op de begeleidende kaarten al geschreven had dat deze in het pakket zouden zitten – bleek op het allerlaatste moment niet leverbaar. En in de hele Cronjéstraat, de langste winkelstraat van Nederland, zeggen ze, hier om de hoek gesitueerd, waren natuurlijk geen amarettokoekjes te vinden. Wel grafzerken, reptielen en de beste paardenworst van Nederland, maar geen amarettokoekjes. Daarvoor moest een minstens net zo zoet alternatief gevonden worden en dat lukte. Iets Spaans, met heel veel suiker en chocola. Ook lekker.

En toen moesten die vijftien dozen koekjes, samen met vijftien doosjes drijfkaarsen, nog een beetje knap worden ingepakt. Binnen een uur tijd, want anders waren we te laat om de pakketten nog op tijd op het postkantoor af te geven. En dat lukte. Met een snelheid van dertig doosjes per uur heb ik de hele bups ingepakt. Mijn geheim? Gebruik niet te veel papier en vouw eerst de zijflapjes naar binnen en dan pas de bovenste en de onderste flap. Dat heb ik geleerd op de workshop cadeautjes inpakken, waarover ik, vlak voor ik met verlof ging, nog een artikel heb geschreven. Eén van de leukste opdrachten van het afgelopen jaar, want ik ben dol op cadeautjes inpakken. Maar dat is weer een ander verhaal.

Nog even over die drijfkaarsen. Die moeten voor een stukje verdieping zorgen in het kerstpakket. Drijfkaarsen, een onvermijdelijk kerstpakkettenbestanddeel in de jaren negentig, doen terugdenken – mij wel, in elk geval – aan een tijd waarin er nog geen kredietcrisis was. Steek de kaarsen aan, laat ze drijven, en heb er vertrouwen in dat de voorspoed van toen zal terugkeren. Dat is zo’n beetje het idee erachter. En anders zijn ze gewoon heel mooi. Gelukkig heb ik nog 21 doosjes over.

Els | 4:00 pm

Comments (5)

15-12-2008

Zie ginds komt de kerstman

Sinterklaas is alweer ruim een week terug in Spanje, maar Neil wil daar nog niet aan. Als we boodschappen doen en samen de wandelwagen duwen, zingt hij luidkeels ‘Zie ginds komt de stoomboot’. En toen we dinsdag een winkel met protserige bruidsmode passeerden, met in de etalage een rode bruidsjurk, zei hij: Hé, dat is de jurk van Sinterklaas! Om Neil wat te helpen bij de overgang naar kerst, hebben we samen kerstkaarten gemaakt. De eerste was voor opa en oma. Toen ik Neil vroeg wat hij erop had getekend, zei hij: Sinterklaas in zijn speedboot met de ballonnenpiet. Gelukkig is het alweer bijna 5 december.

Het zijn sowieso verwarrende tijden voor Neil, want wie is dan nou weer de kerstman? Ik heb eigenlijk geen zin om dat aan hem uit te leggen, want ik heb die hele kerstman nooit zo begrepen. Ik heb hem wel het kerstevangelie proberen te vertellen, aan de hand van het boek Kerstmis van Dick Bruna. Maar nu denkt Neil dat Jezus een vriendje van Nijntje is.

Els | 12:48 pm

Comments (5)

10-12-2008

Het meisje en de zwavelstokjes

Tindersticks komt. Of, zoals ik het zou zeggen: de Tindersticks komen. Maandag speelt de band in de Philharmonie. Dat is, zeg maar, het Concertgebouw van Haarlem. Met pluche, kroonluchters, de hele mikmak. Dat concert wil ik graag meemaken. Ik heb al maanden geleden twee kaarten gekocht. Nu het bijna zover is, begin ik te twijfelen.

Mijn gevoel en mijn verstand zijn met elkaar in tegenspraak, en ook met zichzelf. Mijn verstand zegt: ga nou maar, het is maar tien minuten fietsen – vijftien als de hechtingen opspelen – en de Tindersticks in Haarlem, dat maak je nooit meer mee. Maar mijn verstand waarschuwt ook: zeg, je bent een maand geleden bevallen, dan ga je toch niet naar een concert, al is het een concert met zitplaatsen. Mijn gevoel roept: Tindersticks, Tindersticks, Tindersticks, zien! Maar mijn gevoel zegt ook: ik wil bij mijn meisje zijn. En dat gaat niet samen.

Ik weet het niet. Elke nacht, als ik Kate aan het voeden ben, maak ik een analyse van alle voors en tegens, maar ik kom er niet uit. Ik wou dat het concert voorbij was. Dan hoefde ik niets meer te besluiten. Dan hoefde ik alleen nog maar te denken: goh, wat was ik daar graag bij geweest, maar ja… Ik denk dat ik onbewust best weet welk besluit ik moet nemen.

Els | 1:48 pm

Comments (8)

07-12-2008

BV bijvoorbeeld

Als u niet tegen stukjes over borstvoeding kunt, moet u dit misschien maar even overslaan. Mocht u twijfelen: ik zal het woord afkorten tot BV, dat leest alvast wat prettiger.

Toen ik Neil acht maanden lang BV had gegeven – toen kreeg hij tanden – had ik het er wel een beetje mee gehad. Vooral met het gedoe eromheen, zoals kolven. Dat stomme woord zou ik overigens het liefst afkorten tot K, maar dat praat lastig. Acht maanden was voor mij te veel van het goede. Neil heeft nooit uit een fles willen drinken, dus het kon niet anders. Maar ondertussen dacht ik: mocht er ooit een nummer twee komen, dan moet het na drie maanden maar klaar zijn. De euforie van sommige moeders over BV heb ik nooit zo begrepen.

Maar BV geven aan Kate is een ander verhaal. Dat is leuk! Tot nu toe. In tegenstelling tot haar broer had zij geen opstartproblemen. Ze snapte meteen hoe het werkte, houdt haar klapkaakjes redelijk in bedwang en heeft slechts vijf minuten nodig om zich helemaal knock-out te drinken.

BV zit slim in elkaar. Ik vind het een wonder. Je gaat ervoor zitten, wacht tot Kate de juiste drinkhouding heeft aangenomen, waarbij ze als een pac mannetje wild om zich heen hapt. En dan: hop! Dan zet ze het op een drinken. Wanneer de kraan opengaat, voel je dat aan de andere kant. Daar knalt iets van binnen, knal! En dan is het vijf minuten wachten tot Kate is uitgedronken en haar ogen dichtvallen. Soms gaat de kraan niet vanzelf dicht. Dan zie je uit allerlei kleine gaatjes, net als bij een douchekop, nog kleine straaltjes komen. Heel wonderlijk, bijna komisch. Ik hoop dat de mensen die niet van BV-stukjes houden, inmiddels ook echt zijn gestopt met lezen.

Els | 5:00 pm

Comments (2)