31-05-2008

Moord en doodslag bij de KRO

Net nu ik – al ruim drie maanden – in verwachting ben, begint vanavond om half elf de KRO Detectivenacht. Dat is fijn, want als ik bankhangerig ben, kijk ik het liefst naar chief superintendents, pathologists, judges en profilers. Toen ik drie jaar geleden zwanger was van Neil, heb ik zo veel detectives gezien – bij de KRO, de BBC en Canvas – dat de kans groot is dat ik de afleveringen van vannacht al gezien heb. Wat niet erg is, want vaak mis ik toch net de clue. En zo blijft de afloop elke keer weer spannend.

Kijkers konden bepalen welke vier detectives ze vannacht willen zien. Ze konden kiezen tussen:

Taggart ligt in de laatste peilingen voor op Rebus. Hoe is het mogelijk! Taggart komt niet eens in de buurt van Rebus. Taggart, *proest*. Met dat genante intro met die tenenkrommende elektrische gitaar. En met een hoofdrol voor die zo vervelende Robbie, de Isbecki – voor wie Cagney & Lacey volgde – van de serie. Taggart verkiezen boven Rebus. Soms ben ik tegen democratische besluitvorming. Gelukkig is Rebus vanavond ook gewoon op Canvas.

Waking the Dead versus Silent Witness. Wat flauw van de KRO om juist die tegenover elkaar te zeggen. Ik kan niet kiezen, ik ben dus met elke uitkomst tevreden. En ontevreden.

Judge John Deed mag van mij winnen van Trial and Retribution. Judge John Deed is bijna net zo cool als Rebus.

Frost tegen Midsomer Murders, altijd lastig. Frost is de enige serie uit begin jaren negentig waarbij ik me niet aan het nineties-gehalte stoor. Frost is tijdloos. Maar Midsomer Murders is ook een favoriet in huize Beat. Liefde is… op zaterdagavond samen Midsomer Murders kijken met de wijn die nog over is van het eten en daarna overstappen op koekjes, thee en Amaretto of koffie en cognac. Omdat Ameretto de komende maanden uit den boze is, kies ik voor Frost.

Tegen de tijd dat Frost begint, lig ik waarschijnlijk allang in bed. Maar de digitale videorecorder is er klaar voor.

Els | 5:59 pm

Comments (7)

28-05-2008

Nooit meer times new roman

Ik weet waarom ik altijd zo blij word van mijn website. Door al jullie reacties natuurlijk, en door de lay-out die de beatmaster voor me maakte en die ik nooit meer wil inwisselen – geldt ook voor de beatmaster. Maar het komt ook door verdana. Wat stom dat ik pas vandaag bedenk dat verdana een lettertype is waarmee ik ook in Word standaard al mijn teksten kan schrijven. In plaats van dat ambtelijke times new roman. De hele dag verdana voor mijn neus, wat is het leven goed. Verdana als default font maakt het draaglijk dat ik gisteren Ugly Betty ben vergeten op te nemen en dat de Hema de tostini gezond uit het assortiment heeft gehaald.

Els | 2:07 pm

Comments (5)

25-05-2008

Dag flets pluishaar, dag geld

De beatmaster kreeg een rolling toen hij gisteren mijn bonnetje van de kapper zag slingeren. Voor dat bedrag – inclusief een fles shampoo en een fles conditioner, dat wel – kan hij wel zeven keer naar zíjn kapper. Maar de beatmaster laat zijn haar niet verven, dat scheelt. En dan is het nog niet eens de duurste kapper bij wie ik in het afgelopen jaar ben geweest.

Na te zijn vreemdgegaan bij vier andere kappers, ben ik na tweeënhalf jaar weer terug bij kapper nummer één. Ik ging er ooit weg, omdat ik het helemaal had gehad met hun aanhoudende geleur met dure flessen shampoo en conditioner. Je kon er de klok op gelijk zetten dat de kapper binnen vier minuten de vraag ging stellen waar de ellende altijd mee begon: met wat voor shampoo was jij je haar eigenlijk? En dan keek ze met een meewarige blik naar mijn fletse pluishaar. Met een shampoo van de Etos, was meestal mijn neutrale antwoord. Waarop de kapper haar kans schoon zag om me de voordelen van de shampoo van het huis uit de doeken te doen. En dan kocht ik natuurlijk meteen twee flessen. Op den duur kon ik deze instinker elegant pareren door te antwoorden: ik was mijn haar met de shampoo die ik twee maanden geleden bij jullie heb gekocht. Dan kon ze onmogelijk zeggen: slechte shampoo, probeer die van ons eens.

Toen ik een half jaar geleden toch weer bij deze kapper in de stoel zat – lang verhaal, niet interessant – vroeg ze waarom ik indertijd was weggegaan. Door jullie aanhoudende geleur met shampoo, antwoordde ik, maar dan in iets andere bewoordingen. Sindsdien vraagt de kapper nooit meer waarmee ik mijn haar verzorg. Maar ze zetten me wel expres in een stoel voor een spiegel waarin ik het hele arsenaal aan Redken-producten achter me kan zien staan. Al die kleurtjes, zo mooi. Dus dan ga ik toch weer voor de bijl. Ik heb uitgerekend dat ik mijn haar nog maar één keer in de week mag wassen met een theelepeltje shampoo, om toch even duur uit te zijn als wanneer ik Etos-shampoo gebruik. En anders zal de beatmaster toch een goedkopere kapper moeten zoeken.

Els | 9:27 pm

Comments (2)

09-05-2008

Het moment is daar

Eerste foto uit Libelle-metamorfose-serie online!

Els | 2:00 pm

Comments (6)

08-05-2008

Fietsfilmpjes

Voor Libelle.nl heb ik de Strida 5.0 getest. Dat is een plooifiets, en dat is weer een ander woord voor vouwfiets. Het is een mooi ding en zelfs ingeklapt in de woonkamer valt hij door zijn mooie design niet uit de toon. Morgen staat de column online – misschien met Libelle-metamorfose-foto erbij, maar misschien ook niet. En om te zien hoe je met nul euro budget best een aardig filmpje kunt maken, heb ik mijn eerste testrit door de beatmaster audiovisueel laten vastleggen met mijn nieuwe moedercamera. Take 3 staat vanaf morgen op Libelle.nl. Maar als sneak preview krijgt u hier alvast take 1 en take 2 te zien. Don’t try this at home.

Els op de Strida 5.0, take 1 (31 seconden)

Els op de Strida 5.0, take 2 (5 seconden)

Els | 11:02 am

Comments (4)

07-05-2008

Claw Boys Claw again

Maandagmiddag zijn Neil en ik naar Bevrijdingspop geweest, hier in Haarlem. Ik dacht: laten we het kinderfestival aandoen, want daar steekt zo’n jochie toch meer van op dan van twee grote podia waar een bak herrie vanaf komt.

Op het kinderfestivalterrein stond een draaimolen die me net iets te hoog en te hard ging voor een jongetje van tweeënhalf en aan het springkussen bleek Neil ook nog niet toe te zijn. Dat vond hij vijf tellen leuk en toen zette hij het op een brullen.

Wie het ondertussen ook op een brullen had gezet, was Peter te Bos van Claw Boys Claw, op het Dommelsch Podium. We hebben een kwartiertje naar het optreden staan kijken en toen kreeg ik een lamme arm, want Neil wordt al best zwaar. Maar hij genoot met volle teugen, vooral van de drummer. En daar genoot ik weer van. En van Peter te Bos.

Els | 4:48 pm

Comments (1)