27-03-2008

Got Records

Get Records, de beste platenzaak van Nederland, sluit zijn deuren. Nu kan ik een sentimenteel verhaal ophangen over al die uren die ik in deze winkel tevreden door de cd-bakken heb staan klepperen. Over die keer dat ze vroegen of ik er misschien wilde komen werken – net toen ik had besloten dat ik me op het schrijven wilde gaan richten, wat toen best lastig uitkwam, want bij Get werken was tot dan toe mijn grootste loopbaandroom geweest. Over dat het er altijd zo lekker ruikt, omdat de winkel grenst aan een patisserie waar ze oorverdovend lekkere taartjes verkopen. Over dat het een van de weinige platenzaken is waar ze me niet aanspreken met ‘mevrouw’. Over de fijne muziek die er altijd door de winkel schalt en hoe dat fijne gevoel er vroeger wel eens voor zorgde dat je dacht dat je verliefd was op de man achter de toonbank. En over hoe lang ik er al kom, en dat ik er altijd al mijn cd’s koop.

Dat laatste is alleen niet waar. De laatste cd die ik er heb gekocht, was van Ed Harcourt, alweer een half jaar geleden. En die kocht ik met platenbonnen, dus dat telt niet. Alle andere nieuwe muziek die ik draai, download ik. Inderdaad, van het internet. Onder het mom van: zolang ik kapitalen uitgeef aan concertkaartjes, mag ik mijn cd’s best gratis betrekken. Maar ja, naar concerten ga ik eigenlijk ook niet meer. Dus ik ben een slecht mens. En dat Get failliet is, is mijn schuld. Dus nu durf ik er mijn gezicht zeker niet meer te laten zien. Dat maakt de kans op een doorstart helemaal nihil.

Els | 11:29 am

Comments (0)

16-03-2008

Mijn eerste Matthäus

Theatergezelschappen boeken vaak een Haarlems podium voor hun try-outs, vertelde iemand me pas. Als Haarlem loskomt, dan ben je ook in de rest van het land van succes verzekerd. Haarlemmers schijnen namelijk een lastig publiek te zijn, een beetje stijfjes. Maar de Matthäus Passion kun je gerust in Haarlem uitvoeren, geen probleem. Vriendin D. en ik waren erbij, vanmiddag, en er was maar één mevrouw in het publiek die niet wilde applaudisseren. Na het slotakkoord stond zij op voor een welgemeende staande niet-ovatie. Ze liet als eerste in het publiek de zitting van haar stoel tegen de rugleuning klappen, om gewoon een beetje te gaan staan. Vermoedelijk was ze van een actiecomité tegen de verloedering van de Matthäus Passion, want applaudisseren – wat je steeds vaker ziet – na de Matthäus Passion schijnt in bepaalde kringen not done te zijn.

Het Toonkunstkoor Amsterdam was geweldig, vooral de derde sopraan van rechts, tweede rij van boven van Koor 2. Dat was de vriendin van vriendin D. voor wie we special waren gekomen. De koorzang was superstrak, heel mooi, ik kreeg er kippenvel van. Meer dan van de solisten. Die waren ook erg goed, maar als zij zongen, was het toch meer alsof je gewoon naar een opera zat te kijken. De bas die onder meer Judas, Petrus en Pontius Pilatus vertolkte, was erg goed gecast, vond ik. Met zijn borstelige wenkbrauwen was hij een en al guilty.

Na afloop was er gelegenheid tot ‘nabespreking’ in de foyer, las ik op een bordje. Dat klinkt plechtiger dan het is: Haarlems voor ‘nog één wijntje en dan naar huis’. Volgend jaar wil ik weer naar de Matthäus Passion. Een fijn alternatief voor wie met pasen liever niet in de kerk wil zitten, maar wel meer wil dan alleen een paasbrunch.

Els | 10:26 pm

Comments (0)