16-02-2008

Web & wait

Sinds een maand sta ik nog meer in verbinding met de rest van de wereld. Voor een tientje per maand kan ik overal waar ik mijn mobiele telefoon bij me heb én waar wifi is, internetten en mijn mail lezen. Zo hoef ik me nooit meer te vervelen, nergens meer. Ook niet als ik bijvoorbeeld in de trein zit zonder een goed boek of leuk blad, omdat dit niet meer in mijn tasje paste. Mijn telefoon heb ik altijd bij me, en sinds kort dus ook het hele internet.

Sinds ik kan e-mailen en internetten met mijn mobiele telefoon, wind ik me niet meer op over treinvertragingen, kabelbreuken en rode seinen. Een treinreis kan me niet lang genoeg duren, vooral als ik nog veel achterstallige mail te lezen heb. Dan heb ik daarna met een beetje mazzel ook nog tijd over om wat weblogs te lezen. Met internet op mijn mobiel is wachten tot de trein weer gaat rijden een aangename bezigheid geworden. Behalve als de trein is blijven stilstaan in een weiland, want daar heb je geen connectiviteit.

Er is alleen één ding: ik twijfel een beetje of ik wel altijd en overal internet en e-mail binnen handbereik wil hebben. Neem zo’n treinreis. De trein was voor mij een van de weinige plekken waar ik nog ‘ns een krant doorspitte of een goed boek las. Of helemaal niets deed, behalve een beetje uit het raam kijken naar grazende koeien en schapen, of met de blik op oneindig. In plaats daarvan zit ik nu ingespannen naar een lcd-schermpje te turen. En mailtjes te ‘tikken’, wat trouwens nog een heel gepriegel is met je telefoon. En van de week vergat ik bijna op tijd uit te stappen.

Misschien is mobiel internetten in de trein een bevlieging en is volgende maand de lol er weer af. Net als ooit met rollerskaten, hardlopen, kerstkaarten knutselen en beenwarmers breien. Maar het kan ook zijn dat dit pas het begin is, en dat ik – als ik eenmaal alle mogelijkheden heb ontdekt – nooit meer met de auto op pad wil. Totdat ze ook web & drive uitvinden.

Els | 10:21 pm

Comments (0)

06-02-2008

A brighter beat

Vandaag is het precies vijftien jaar geleden dat ik kennismaakte met Patrick. Ik zou om 12.00 uur bij hem op de stoep staan. Hij had me van tevoren nog een uitgebreide routebeschrijving gestuurd. Met als ijkpunten de spoorlijn door Delft, de lucht van Gist-brocades, het huis van Jo Ritzen en het huis van de zanger van Hallo Venray. Verdwalen was onmogelijk.

Patricks ongeschoren kop en zijn houthakkershemd staken enigszins af bij mijn Oilily-trui, maar verder konden we het best met elkaar vinden. Dat we zo’n beetje van dezelfde muziek hielden, zal geholpen hebben. Muziek was ook de aanleiding geweest voor onze kennismaking. Ik zocht in die tijd iemand om mee naar concerten te gaan en er was nog geen internet. Dus ik zette een oproep in het blaadje van de Free Record Shop, mijn favoriete platenzaak in die tijd, en Patrick reageerde. De bands die ik in de oproep had gezet, had hij al tienduizend keer gezien, schreef hij, maar dat was geen bezwaar.

Patrick liet me kennismaken met Neil Young, Dinosaur Jr., Scott Walker, Pulp, The Divine Comedy, Belle and Sebastian, de hele mikmak. Als ik bij hem had gelogeerd, kreeg ik een karrenvracht aan cassettebandjes mee naar huis met muziek die ik ‘echt moest horen’. Dan stond ik in de deuropening te stressen omdat ik bang was dat ik de trein zou missen, en dan zat Patrick nog driftig hoesjes te schrijven.

Patrick besmette me met het jaarlijstjesvirus, nam me mee naar concerten, naar de muziekbibliotheek in Rotterdam, naar de Oude Gracht in Utrecht – daar had je toen een heel rijtje platenzaken zitten – en we hebben ook nog eens een keer met het doosje van Palomine van Bettie Serveert op zak een brilmontuur voor hem gezocht. Het moest een Peter Visser-bril worden.

In vijftien jaar is er veel gebeurd. De vriendschap bleef, maar we zagen elkaar de laatste tijd nog maar een paar keer in het jaar en dan gingen de gesprekken vaker over de kinderen dan over muziek. Ik wist niet eens wat zijn nummer-1-plaat van 2007 was.

Dat was A Brighter Beat van Malcolm Middleton. Daar had Patrick veel naar geluisterd toen hij het afgelopen jaar in het ziekenhuis lag, vertelde een wederzijdse vriend me na afloop van Patricks begrafenis, op 9 januari. Tijdens de herdenkingsplechtigheid werd er een nummer van gedraaid. A Brighter Beat van Malcolm Middleton, Patricks plaat van het jaar 2007. Als je die hoort, begrijp je misschien wel waarom.

Els | 11:26 am

Comments (0)

04-02-2008

Vrouw zoekt werk

Vandaag heb ik het aanbod afgeslagen om één dag in de week op de redactie van een bekende website te komen werken. Een aantrekkelijk aanbod, want sinds ik niet meer schrijf voor Planet – een van mijn grootste opdrachtgevers, totdat op 1 januari van dit jaar de redactie werd opgeheven – mis ik het schrijven voor internet een beetje.

Doe dan ’s wat vaker iets aan je weblog, hoor ik u denken. Maar dat is anders.

Hoe dan ook, het aanbod leek aantrekkelijk en ik was vorige week maandag volledig voornemens om me in het kennismakingsgesprek van mijn beste kant te laten zien. Maar onderweg naar de uitgeverij, in een veel te warm gestookte spitsbus, gebeurde er iets.

Ik realiseerde me dat ik in een bus zat, in de ochtendspits, terwijl ik op dat moment ook op de fiets had kunnen zitten, met natte haren en Neil achterop, op weg naar de opvang, om pas na negenen op mijn bureaustoel neer te ploffen. Ik begon me ineens hevig zorgen te maken of ik wel een leuk truitje aan had en de juiste schoenen. Op mijn eigen kantoor, het vrouwenpakhuis aan de gracht, voel ik me nooit underdressed. Op de redactie zou ik nooit de eendjes in de gracht kunnen horen snateren. En bovenal: op de redactie zou je nooit zo uitgebreid Boer Zoekt Vrouw kunnen evalueren als wij vandaag op kantoor hebben gedaan. Op Uitzending Gemist hebben we nog even het fragment bestudeerd waarin boer Henk met zijn vrouwen en ouders aan tafel zit, om ons nog eens gesterkt te voelen in onze mening dat de moeder van boer Henk toch echt een bijzonder akelig mens is.

Els | 11:31 pm

Comments (0)