26-01-2008

Het momentum

Het was een keutel om nooit te vergeten. Een schoolvoorbeeld van hoe iemands eerste ‘poepie’ in de pot eruit moet zien. Een plaatje, om zo op Flickr te zetten. Niet te groot, niet te klein. Niet te hard, niet te zacht. En in een mooie kleurstelling: donkerbruin, oranjebruin en een toefje geelbruin er bovenop. Alsof Neil een dag eerder eerst zijn worstjes had gegeten, daarna zijn worteltjes en op het laatst de aardappelen. Nou ja, zo gaat het ook meestal.

Neil was niet erg van onder de indruk van zijn eerste poep in de pot. Zijn moeder des te meer. We hebben meteen de beatmaster gebeld. Die was uit eten met vrienden en belde gelukkig terug toen hij zijn hoofdgerecht op had. Daarna hebben we de oma’s gebeld. Die vonden het prachtig.

Door alle commotie ben ik helemaal vergeten Neils billen af te vegen. En wat doe je met de opbrengst, waar laat je die? En waarmee maak je de pot schoon? Ik had ze even niet meer op een rijtje. Gelukkig wist Neil nog van zijn eerste plas – dat was afgelopen maandagochtend – dat je die wegkiepert in de wc. Wel voorzichtig lopen en de pot goed vasthouden.

Neils eerste poep in de pot dus. Wat een mijlpaal. Maar hoe nu verder, wat is de truc? Geen idee. Neils had tijdens het lezen van zijn Richard Scarry-plaatjesboek geen spier vertrokken, de pot bleek na tien minuten zomaar ineens gevuld. Vanavond dezelfde plaats, dezelfde tijd en dan maar vertrouwen op het momentum.

Els | 5:51 pm

Comments (1)