30-12-2007

Jaarlijstje 2007

0. Dat Neil van The Beatles houdt
1. Rufus Wainwright – Release the Stars
2. Spoon – Ga Ga Ga Ga Ga
3. Heavy Trash – Going Way Out with Heavy Trash
4. The Good, The Bad & The Queen – The Good, The Bad & …
5. Patrick Watson – Close to Paradise
6. Grinderman – Grinderman
7. Peter, Bjorn and John – Writer’s Block
8. Devendra Banhart – Smokey Rolls Down Thunder Canyon
9. The Hold Steady – Boys and Girls in America
10. The View – Hats Off to The Buskers

PS Deze lijst is onder voorbehoud.

PPS Volgend jaar bedenk ik mijn eigen spellingsconventie voor albumtitels, want dat overdreven kapitalengebruik slaat echt helemaal nergens op.

PPPS Mijn muzikale hoogtepunt is dat Neil alleen maar tanden wil poetsen als hij Yellow Submarine van The Beatles mag opzetten. Deze plaat staat op 1 in zijn jaarlijstje. Op de voet gevolgd door Rudi Carrell & De Damrakkertjes met ‘Een muis in een molen in mooi Amsterdam’ en Mahna mahna.

PPPPS Mijn muzikale dieptepunt van 2007 is de digitale nieuwsbrief van Mojo. Daar heb ik me ooit eens uit beroepsmatige interesse voor aangemeld, maar ik kan me met geen mogelijkheid meer unsubscriben. Sinds kort laat ik al die kutmail over baggerconcerten van boutbands linea recta in de prullenbak filteren, waardoor ik dat ene mailtje dat ik w̩l graag had willen lezen Рde aankondiging dat Neil Young volgend jaar naar Nederland komt Рook niet heb gezien. En die concerten zijn inmiddels uitverkocht. Maar goed, van die 2 x 140(!) euro kun je ook lekker uit eten.

Els | 5:13 pm

Comments (0)

13-12-2007

Kale kneus

We stonden achterin de Praxis een mooie kerstboom uit te zoeken. Toen zei de beatmaster: ‘Die kale kneus daar hoef ik niet’. Gelukkig begreep de (kale) verkoper dat we het over kerstbomen hadden.

Els | 6:09 pm

Comments (2)

09-12-2007

Claw Boys Claw forever

Ik ben nog steeds een beetje bang voor Peter te Bos. Voor je het weet staat-ie naast je. Of duwt-ie de microfoon onder je neus. Of pakt-ie je tasje af.

Vanavond hebben we de door ons zelf ingestelde regel ‘ga nooit naar een reünieconcert, want dat valt altijd tegen’ overtreden. Godzijdank, want ze waren geweldig, als vanouds in topvorm, niet te evenaren, wat is er toch misgegaan met de Nederlandse alternatieve gitaarscene sinds de band in 1997 uit elkaar ging, oké, misschien moet ik meer Nederlandse alternatieve gitaarbands zien om zoiets te kunnen beoordelen, maar ik wil geen andere Nederlandse alternatieve gitaarbands, ik wil Claw Boys Claw!

We zijn dus naar Claw Boys Claw geweest, in de kleine zaal van het Patronaat. Waar de beatmaster de band al eens eerder zag, ergens halverwege de jaren tachtig, toen hij nog puistjes had. Dat was zijn allereerste concert. Ik heb Claw Boys Claw ook al wel eens eerder gezien, maar dat was pas begin jaren negentig. Dus de beatmaster wint.

Toen ik Claw Boys Claw voor het eerst zag, was ik de puistjesfase al gepasseerd en had ik ook al wat andere concerten gezien. Toch was Claw Boys Claw, 4 maart 1993 in de Eland in Delft, een mijlpaal: het was het allereerste concert dat ik bezocht met concertvriend P., die op mijn pad was gekomen dankzij een oproep in het blaadje van Free Record Shop.

Ik was graag vanavond met concertvriend P. naar het Patronaat geweest. Maar die is zo ongelooflijk ziek, dat ik soms bijna niet kan geloven dat we ooit nog eens samen naar een concert zullen gaan, laat staan naar een concert van Claw Boys Claw. Ik hoop dat Claw Boys Claw II voor de zekerheid nog heel lang bij elkaar blijft.

Els | 1:54 am

Comments (1)

05-12-2007

Sinterklaas gaat commercieel

Onze oppas heeft vorige week met Neil een bijzonder knutselwerkje gemaakt: een verlanglijst voor Sinterklaas. Ze had met Neil door de Intertoys-Sinterklaascatalogus gebladerd en Neil had plaatjes van mooi speelgoed mogen aanwijzen, en daar hadden ze samen een mooie collage van geknipt en geplakt.

Mijn zoons eerste verlanglijstje. Een mijlpaal, best ontroerend. Maar ook confronterend. Op zijn verlanglijst stond louter en alleen ‘commercieel’ speelgoed: van Dora, Bob de Bouwer, SpongeBob en andere populaire tv-helden waarvan je in de Albert Heijn op buggyhoogte peuterbiscuit ziet liggen, macaronivormpjes, pannenkoekenmix, boterhamworst en natuurlijk dvd’s.

Hoe heeft het zo ver kunnen komen dat mijn zoon liever Bob de Bouwer-speelgoed krijgt van Sinterklaas dan zelf aan het bouwen gaat met blankhouten blokken? En ook niet speelt met een stokpaard van gerecycled blik of ander pedagogisch verantwoord speelgoed? Dát had ik niet voor ogen toen ik nog dagdroomde over het moederschap. Voor mijn kinderen later alleen het beste van het beste: duurzaam, op een sociale werkplaats gemaakt, liefst van gerecyclede materialen, antroposofisch speelgoed, waarvan de opbrengst naar een goed doel gaat.

Dat er in praktijk weinig terechtkomt van deze goede voornemens, daar kun je als ouder natuurlijk altijd de kinderopvang de schuld van geven (‘Wat mij betreft komt die rommel het huis niet in, maar ja, op de crèche spelen ze er wél mee…’). Of je houdt vol dat het komt door de verderfelijke invloed van de tv.

Maar wie zet die tv elke middag aan? Dat ben ik. Omdat ik geniet van de aanblik van een jongetje dat met blosjes op zijn wangen en zijn duim in zijn mond naar Nijntje zit te kijken. Of zich van de bank laat glijden om mee te dansen met Dora en haar vriendjes. Of uiteindelijk de tv laat voor wat hij is en op de grond verder speelt met zijn complete wagenpark van Bob de Bouwer. Dat zijn moeder fanatiek voor hem bij elkaar heeft geboden op Marktplaats…

Dit jaar krijgt Neil met Sinterklaas een nieuw schetsboek, nieuwe krijtjes en nog wat andere knutselspullen waarmee hij zich kan ontwikkelen tot een echte uomo universalis. Zal het me lukken om zo mijn onverantwoorde speelgoedbeleid van de afgelopen twee jaar nog een beetje bij te sturen? Of wordt het tijd om eens iets wat minder spastisch te doen over wat wél en wat niet ‘verantwoord speelgoed’ is, en gewoon dat speelgoed in huis te halen waar kinderen graag mee spelen?

Els | 2:46 pm

Comments (1)