29-08-2007

Haarlems blauw

Weet je wat komisch is? Bij de VVV van Haarlem concertkaartjes kopen van een band met een voor Haarlemse dames onalledaagse naam. Zoals een paar maanden geleden, toen Heavy Trash in Haarlem speelde. De keurige Haarlemse mevrouw achter de balie stopte de kaarten in een Delfts blauw zakje en zei in keurig Haarlems: ‘Dat zijn dan twee kaarten voor het concert van Heavy Thraaaaaaasjhe’. Dat vond ik al komisch klinken, en toen zei ze er ook nog achteraan dat het een concert met staplaatsen was.

Vanmorgen ging ik kaartjes halen voor het concert van het altijd lastig uit te spreken …And You Will Know Us by the Trail of Dead. Daar waagde de VVV-mevrouw zich maar niet aan.

Els | 2:00 pm

Comments (1)

23-08-2007

Clafoutis

Het woord dat de relatie tussen mij en de beatmaster het best omschrijft, is misschien wel ‘clafoutis’. Mits uitgesproken als ‘klaffoetis’, met de klemtoon op ‘foe’. Clafoutis is in elk geval een woord waarbij ik altijd aan de beatmaster moet denken, een warm gevoel krijg en ook een beetje van ga giechelen.

Clafoutis is een soort megadikke, halfwarme pannenkoek met kersen erin. Ik heb me er vorig jaar ongans aan gegeten toen we op vakantie waren in Frankrijk, oppas hadden voor Neil en weer eens ouderwets uitgebreid wilden lunchen. Gang één en twee waren eigenlijk al voldoende om nog twee dagen op te kunnen teren, dus ik had gang drie – de clafoutis – beter kunnen afslaan. Maar dat doe je niet met lekker eten. Dan maar misselijk na afloop.

En dat werd ik. Zodat de beatmaster kon zeggen: ‘Ik zei toch…’ Sindsdien heeft hij aan één woord genoeg om mij ervan te weerhouden om nog een derde keer op te scheppen of om na een copieuze maaltijd voor de chocoladetaart te gaan. Klaffoetis. Het woord drukt uit hoeveel hij van me houdt en hoezeer hij me wil beschermen, en hoe ik zijn goede bedoelingen dan toch vaak in de wind sla, maar daar dan altijd spijt van krijg, omdat de beatmaster het beste met me voor heeft en altijd gelijk heeft. En als hij het woord dan ook nog uitspreekt als ‘klaffoetis’, dan moet ik giechelen. Lastig uit te leggen.

Drie weken geleden waren we op de thee bij een collega, die ons een zelfgebakken clafoutis voorschotelde. Toen hoorde ik voor het eerst hoe je het woord wél hoort uit te spreken: ‘klafoetie, met de klemtoon op de laatste lettergreep. Misschien dat ik hierdoor mijn gegiechel kon onderdrukken. En omdat de beatmaster nooit ‘klaffoetis’ zou zeggen waar anderen bij zijn, en dat dus ook nu niet deed, at ik twee stukken en was ik na afloop weer ouderwets misselijk.

Els | 1:25 pm

Comments (2)

20-08-2007

Lee was there

Waar was jij toen je hoorde dat Lee Hazlewood is overleden? Ik stond mijn tanden te poetsen in de badkamer. Vanmorgen, toen het nieuws al zestien dagen oud was.

Zaterdag 4 augustus is Lee Hazlewood overleden. Die dag zaten we in de auto, op weg naar de streek in Frankrijk waar ook Huub van der Lubbe dit jaar zijn vakantie doorbracht en waar Anneke Grönloh een charmant huisje heeft.

Ik denk dat Lee wist dat we op zijn sterfdag verstoken zouden zijn van nieuws en dat hij daarom iets moest verzinnen waardoor we die dag toch aan hem zouden denken. Hij zorgde ervoor dat we onderweg drie cd’s van hem draaiden, achterelkaar. We vroegen ons nog af: Hoe zou het met hem zijn? Zou hij nog leven? Nou ja, op dat moment misschien nog wel, want het was nog vroeg.

Els | 12:08 pm

Comments (4)