10-07-2007

Waar zijn die handjes?

Wat ik vroeger had met spreekbeurten, heb ik nu met karaoke: van tevoren doe ik het zowat in mijn broek, maar als ik eenmaal bezig ben, vind ik het geweldig, ook al vindt de zaal misschien van niet. Met karaoke ligt dat nog iets gecompliceerder, want in tegenstelling tot het houden van een spreekbeurt is karaoke meestal niet eens verplicht, dus je hoeft het niet in je broek te doen. Je mag ook alleen kijken en mensen uitlachen, dan heb je ook een leuke avond. Je kunt jezelf de afgang prima besparen, geen enkel probleem. En toch wil ik op dat moment die microfoon.

Donderdag gingen we naar de Hardrock Karaoke in Café Pakhuis Wilhelmina in Amsterdam. Dat is niet zomaar karaoke, maar karaoke met alleen maar hardrockklassiekers, gespeeld door een echte band, met onder anderen David Hollestelle van The Wild Romance, en de ex-drummer van Kane, maar daar merk je verder niets van. Voor de duidelijkheid: je staat dus echt op een podium, voor een volle zaal.

Donderdagavond voelde ik me geenszins rock-’n'-roll. Ik had mijn Abba-bloes aan en mijn haar zat als dat van Mireille Mathieu en dan in een staartje. Maar toen ik het A4-tje zag liggen met daarop de nummers waaruit je kon kiezen, begon het te kriebelen.

Mijn keus viel op I love rock ‘n roll van Joan Jett & The Blackhearts, een nummer dat ik vroeger al graag meeblèrde, en dan het liefst de pies-en-poep-tekst die we hadden verzonnen. Ik vergiste me drie keer in dezelfde tekstregel en mijn pasjes waren misschien wat houterig, maar de zaal was euforisch en wilde direct een toegift. Dat van na de komma is helaas niet waar.

Toen ik, eenmaal thuis, de beatmaster het filmpje liet zien dat een vriendin van het optreden had gemaakt, zei hij: ‘Je kunt wel horen dat je al behoorlijk wat op had’. Maar ik had alleen maar cola light gedronken! Ik denk eerder dat het de belabberde geluidskwaliteit van zo’n Sony Ericsson K800i is.

Els | 10:54 pm

Comments (13)