26-06-2007

Wasknijperemmertje

Toen mijn broers, mijn zus en ik jong waren, hadden wij geen eigen huissleutel. Dat was niet nodig, want als we uit school kwamen, zat mijn moeder altijd thuis op ons te wachten. Met een pot thee en de koektrommel en later Cup-a-soup. En als ze er niet was, dan lag de sleutelbos op een geheime plek: in het wasknijperemmertje op de plank in de schuur.

In het wasknijperemmertje!

Vanaf vandaag mag iedereen ons geheim weten, want er valt toch niets meer te halen in ons ouderlijk huis. Mijn ouders zijn verhuisd. Het wasknijperemmertje zit waarschijnlijk nog in een verhuisdoos en de sleutel dragen zij volgende week over de nieuwe bewoners, die daar – zo voel ik dat – helemaal niets te zoeken hebben. Ze mogen er wonen, oké, als ze het maar niet in hun hoofd halen om de boel te gaan verspijkeren.

Als ik eraan denk dat er straks bouwvakkers de badkamer uitbreken omdat er anders geen hangend toilet in past, dat ze mijn zolderkamertje en dat van mijn zus zullen samenvoegen tot een computer-zonnebank-crosstrainer-kamer, en dat een tuinarchitect de perkjes van mijn vader onder handen neemt, kan ik wel huilen.

Els | 2:24 pm

Comments (4)

19-06-2007

Hoe shuffle is shuffle?

Sinds een maand of wat heb ik een iPod. Hij is zwart, want wit is ook maar zo wit, hij is groot en plat, en hij heeft belachelijk veel geheugen. Typenummer, chassisnummer, aantal gieg, geen idee. Hij glimt en hij doet het goed, wat wil een mens nog meer?

Het apparaat heeft ongetwijfeld meer mogelijkheden dan die ik tot nu toe heb ontdekt. Ik weet hoe shuffle werkt, en dat is al heel wat. Gebruiksaanwijzingen lezen doe ik eigenlijk nooit, ik vraag het liever gewoon aan de beatmaster. Maar waar hij geen antwoord op heeft, is een vraag die mij al een tijdje bezighoudt: hoe shuffle is shuffle?

Ik begin de werkdag meestal met wat random liedjes. Met een repertoire van 1.493 opgeslagen nummers – zodra ik weet hoe ik mijn liedjes in dat kolere-iTunes krijg, worden dat er meer – kun je wel even vooruit. Hoe kan het dan zijn dat ik vanmorgen al twee keer Kings of Leon heb horen langskomen? De kans dat dit gebeurt, is volgens mij 13/1.493*2. Of 13/1.493 in het kwadraat. Klein in elk geval. De goden zijn mij blijkbaar goed gezind, misschien moet ik straks maar even een Staatslot kopen.

Van dit toeval zou ik echter niet wakker liggen, als ik een tijdje terug niet op één ochtend drie keer James Last zou hebben horen langskomen, en vier keer The Kinks. Daar heb ik dan wel respectievelijk vijf en twaalf albums van geüpload, maar het blijft bizar, toch? En als het nou nog muziek is waar ik graag naar luister, à la. Maar vorige week kwam twee keer vlak achter elkaar The Band langs, een band die de beatmaster er waarschijnlijk stiekem tussen heeft gefrummeld.

Misschien probeert shuffle de luisteraar tussen al die lukrake liedjes toch wat vastigheid te bieden, een rode draad. Zodat zo’n grillige luistersessie toch een soort thema krijgt. Maar hoe bepaalt shuffle dan aan wélk thema ik die dag toe ben? Toch maar ’s het boekje lezen.

Els | 11:18 am

Comments (14)

18-06-2007

Wij zullen hem missen

Bankstel kopen?

Els | 9:17 pm

Comments (2)