31-05-2007

Kedeng

We hadden bijna een Volvo gekocht, een brandweerwagenrode 240. Zo’n enorme vierkante bak, de auto waar ik vroeger van droomde, met vier blonde kinderen op de achterbank en een grote harige hond helemaal achterin.

De proefrit was een belevenis. Op een verlaten landweggetje durfde ik ook wel even achter het stuur. Met de beatmaster naast me en op de achterbank de verkoper, die vond dat ik best pittig reed.

De wagen – een Volvo 240 noem je geen auto – reed fantastisch en ik voelde me helemaal het vrouwtje. Met zo’n rood gevaarte is invoegen op de snelweg een eitje en ook in nauwe parkeergarages zullen medeweggebruikers spontaan ruim baan voor je maken. Bovendien zijn rode auto’s het minst vaak betrokken bij aanrijdingen, blijkt uit onderzoek. Tussen de patserige zwarte en donkerblauwe Volvo’s en Saabs die in Haarlem het straatbeeld bepalen, zouden wij mooi de blits maken, zoals mijn moeder dat zegt.

We hadden gedacht de Volvo ‘op de zaak’ te doen. Omdat hij stamt uit 1992, mag je de dagwaarde bij je inkomen tellen in plaats van de oorspronkelijke aanschafwaarde (of zoiets). Dat scheelt veel geld. De benzine en alle reparaties zijn dan fiscaal aftrekbaar. Je moet dan wel elke kilometer die je rijdt, verantwoorden. Dat betekent: nog een spreadheet erbij. En mijn leven bestaat al uit zo veel spreadsheets. Omdat we uiteindelijk toch best wat geld hadden moeten betalen voor een auto met al best wat kilometers op de teller, hebben we de Volvo uiteindelijk in Noord-Brabant laten staan. Met pijn in ons hart.

Voor de fans van Guus Meeuwis heeft de verkoper nog een mooie aanbieding.

Els | 10:47 am

Comments (4)

17-05-2007

Rampbericht

Er zit vogelpoep in ons drinkwater, van de e-colibrie. Die troep kun je er gewoon uit koken, dus geen paniek. Hoewel… Ik zag dat www.crisis.nl is opgetuigd als informatiebron voor inwoners van het rampgebied. Dat betekent dat dit toch wel een ramp van formaat is, in de zelfde orde van grootte als terreurdreiging of een dijkdoorbraak.

Dan zal het ook niet lang meer duren voordat er op tv een grote inzamelingsactie komt, met Linda de Mol, Ivo Niehe of Paul van Vliet. En de Samenwerkende Hulporganisaties zullen binnenkort ook giro 555 wel opengooien.

De eerste gulle gift is al binnen, van de Nieuwe Revu. De redactie heeft een supergave fototoesteltelefoon gedoneerd. Om de rampspoed in beeld te brengen en bezorgde vrienden en familieleden buiten het rampgebied op de hoogte te houden van ons welzijn. We houden vol, we houden moed. En we gaan vast hele mooie foto’s maken!

Els | 3:38 pm

Comments (4)

10-05-2007

Dat was de bas

Voor een Haarlemse popkwis had ik een beeldronde bedacht met als thema: zoek de bassist. Tien foto’s van bands met de vraag: welke band is dit en wie is de bassist? Zo konden teams die de bands niet herkenden, toch nog tien punten scoren door de bassist te gokken. Zo moeilijk is dat niet, vertelde ik erbij. Als je het niet weet, gok je gewoon op degene die het minst zijn best doet om op te vallen en net niet zo knap is als de meeste andere bandleden. Die theorie gaat voor veel bands op, al kan ik nu zo gauw geen overtuigende voorbeelden bedenken. Nou ja, gisteren formuleerde ik het tweede deel van mijn hint nog iets tactlozer en dat konden de bassisten in de zaal, onder wie de vrouw van de uitbater, niet zo waarderen.

Els | 4:04 pm

Comments (5)

01-05-2007

Moke ook!

Mijn eerste concert was er eentje van de Tröckener Kecks (toen nog zonder Piet eh… Phil Tilli) in de Tagrijn in Hilversum. Ik was zeventien. Neils eerste concert was dat van Moke (mét Phil) op Koninginnedag 2007 in Sassenheim, de geboortegrond van de Tilli’s. Omdat we Tilli’s onder onze beste vrienden hebben, waren we er ook. Koninginnedag vieren buiten Amsterdam was nog nooit zo leuk! Phil speelde de sterren van de hemel.

De beatmaster en ik, geroutineerde concertgangers en inmiddels een tikje blasé, vonden het een goed concert. Neil echter ging compleet uit zijn dak! Ik was even bang dat hij de herrie niet zou trekken, maar hij vond het prachtig. Met zijn bovenlijf deed hij de twist, bij de gitaarsolo’s strekte hij zijn handen uit naar het podium, hij applaudisseerde na elk nummer en af en toe brulde hij mee. En hij lulde niet door de nummers heen, wat verlang je als band nog meer van je publiek? Een zoon die van muziek houdt, ik ben zo trots!

Dat hun muziek het blijkbaar goed doet bij kinderen, is vast geen aanbeveling waar de band op zit te wachten. Ik lees er in ieder geval niets over in hun bio. Maar toch: vaders en moeders, koop die plaat!

Els | 3:10 pm

Comments (0)