16-04-2007

Gruff Rhys

Gisteren speelde Gruff Rhys in Paradiso, de op Tom Jones na meest charismatische Welshman alive. Was iemand van jullie daarbij? Ik niet. Een mijlpaal. Tot pak ’m beet één jaar, vijf maanden en vijf dagen geleden was er bijna geen concert van de Super Furry Animals of Gryss Ruf solo dat de beatmaster en ik oversloegen. Volgens mij hebben we er zelfs wel eens onze vakantieplannen voor omgegooid. Nu denk ik alleen maar: ik hoef Gryff solo niet per se te zien, want ik héb hem al een keer gezien. Vroeger minachtte ik mensen met zo’n slappe concertgaansmentaliteit, en nu ben ik zelf geen haar beter.

Er zijn tegenwoordig urgentere dingen dan een nieuwe plaat van de Super Furry Animals of Grus Ryff. Zadelpijn kijken bijvoorbeeld. Wat een leuke film was dat! Gryf Russ komt nog wel een keertje.

Els | 12:18 pm

Comments (3)

13-04-2007

Ummabuma

Wat doe je als je wilt ontsnappen aan de hectiek van Pasen en ongestoord wilt genieten van de ongerepte natuur? Dan boek je een midweek Landal, met het hele gezin. Daar kun je neerbuigend over doen, maar de beatmaster en ik zeiden gisteren nog tegen elkaar: als dit buma is, dan willen wij best buma zijn.

De afgelopen dagen hebben we alles gedaan waar mijn ouders ons vroeger op trakteerden als wij naar Sporthuis Centrum gingen: een dagje naar de dierentuin, fietsen huren, pannenkoeken eten. Het enige elementaire wat nog aan onze vakantie ontbrak was een subtropisch zwemparadijs. Ik was bij het boeken namelijk zo gefixeerd op het vinden van een huisje met een sauna, dat ik per ongeluk een park koos zonder zwembad. Ook moesten we het zonder midgetgolfbaan stellen. Beginnersfout. Doen we de volgende keer anders.

Woensdag zijn we naar de dierentuin in Emmen geweest. Dat vond Neil fantastisch, vooral de apen (‘Poes!’) en de pinguïns (‘Eendje!’). Gelukkig is hij nog te klein om te vragen: mam, waar zijn de zeeleeuwen? Want dan hadden we hem moeten vertellen dat deze beestjes net een dag eerder massaal geruimd waren, omdat er tbc was uitgebroken in het zeeleeuwenverblijf.

In de afgelopen dagen zijn we alle drie aan ons trekken gekomen. Neil heeft aapjes gekeken, ik heb eindelijk mijn boekhouding 2006 afgemaakt en de beatmaster heeft gitaren gekeken-niet-gekocht. Bij een man die zijn geld verdient met een beetje aan oude, dure gitaren sleutelen, een beetje internetten, een beetje handig inkopen, een beetje handig verkopen en een beetje gitaarspelen. De droombaan van de beatmaster, zou je kunnen zeggen. Neil en ik mochten mee. Terwijl wij boven een doos met zes jonge poesjes hingen, want die had die meneer ook (‘nu bij een gitaar vanaf zevenduizend euro een gratis poesje’), probeerde de beatmaster wat gitaren uit.

Net toen we wilden weggaan, kwam een koerier een zoekgeraakte gitaar terugbezorgen die was bestemd voor ‘een hele beroemde Engelse gitarist’. En die gitaar mochten wij heel even aanraken. Helaas mogen we aan niemand vertellen wie deze beroemde Engelse gitarist is.

Els | 10:57 pm

Comments (5)

07-04-2007

Stimulerende kunst

Echte mannen houden van lekkere wijven. En omdat echte mannen graag aan auto’s sleutelen, is het niet zo gek dat in veel garagewerkplaatsen posters hangen met een lekker wijf erop. Als dat ervoor zorgt dat de arbeidssatisfactie en daarmee de productiviteit toeneemt en ik mijn auto sneller kan komen ophalen, heb ik daar geen problemen mee. Sommige dingen zijn vanuit feministisch oogpunt verwerpelijk, maar in praktische zin een zegen.

Ik ken nog zo’n pragmatische feminist. Ze heeft samen met haar man en zoon een garagebedrijf annex benzinepomp bij mijn ouders in het dorp. De lekkere wijven glanzen je al van verre tegemoet als je langs de werkplaats fietst. Er wordt hard gewerkt: vader en zoon tanken en sleutelen, moeder heeft in de showroom, die stamt uit de tijd dat ze ook nog auto’s verkochten, haar eigen home decoration shop. Zij is net als ik geen feminist in hart en nieren. Ze tolereert de posters, al jaren. Ze hangt ze recht als dat nodig is, en gaat er misschien zelfs eens per week met de stofdoek langs.

Sinds donderdag ken ik nog zo’n bizar familiebedrijf. Geen garage, een communicatiebureau dit keer. Ik was er voor zaken en werd ontvangen in de kamer van de directeur. Toen ik de omgeving op me liet inwerken, zag ik boven het bureau een bijzondere vorm van home decoration hangen. Een ingelijste foto van een wulps kijkende, schaars geklede dame in de branding bij zonsondergang, als ik me goed herinner. Het was geen kunst – haar borsten wel.

Er waren wat dingen die me bij thuiskomst deden twijfelen of ik wel voor het bureau zou moeten gaan werken. Uiteindelijk gaf de ingelijste foto de doorslag. Ik weet niet wat het bureau met de stoeipoes wil communiceren, maar ik werd er een beetje treurig van. Het tafereel werkt bij mij in ieder geval niet productiviteitsverhogend; ik ben geen automonteur. Ik denk dat het bureau nog even verder moet zoeken.

Els | 3:49 pm

Comments (6)