22-10-2006

1 jaar en 1 dag

We moeten verhuizen. Neil heeft gisteren zo veel verjaardagscadeaus gekregen, dat we op zoek moeten naar een groter huis. Neil is heel blij met zijn nieuwe speeltjes. Hij was vanmorgen niet te houden en had nauwelijks oog voor zijn ontbijt. Hij wilde meteen de vloer op. In zijn box was geen plaats, want die hadden we voor het gemak maar even als cadeautafel gebruikt. Eenmaal op de vloer negeerde hij echter zijn nieuwe boerderij en stevende hij af op de couscouskorrels die hij onder de tafel zag liggen. Cadeautip voor volgend jaar.

Geen idee wat Neil van zijn eerste verjaardag vond, maar ik vond het een geweldig feest, nog leuker dan mijn eigen verjaardag. Ik voelde me ontzéttend moeder en heb alle verjaardagsrituelen uitgevoerd die ik me nog herinner van mijn eigen verjaardagen. Ik heb een kwarttaart en een amandelkoffiecake gebakken. Die laatste mislukte, omdat in het recept niet stond dat er ook nog bakpoeder bij moest, dus die cake heeft de beatmaster zaterdag nog even dunnetjes overgedaan. Daarna hebben we de huiskamer vol gehangen met slingers en vlaggetjes. Ik kon bijna niet van slapen van de opwinding. Neil ook niet. Die was al om half zes wakker.

’s Morgens kreeg Neil bezoek van zijn achterneefjes Maarten en Pieter. Die zijn drie weken ouder dan Neil. Het is jammer dat ze helemaal in de Friese rimboe wonen, en dat hun tante Els nog steeds niet graag in de auto stapt, want anders zouden de drie mannen elkaar veel vaker zien. ’s Middags kwamen opa en de oma’s, alle ooms en tantes en de vrienden van papa en mama langs. Die bleven allemaal eten. Op het menu stond onder andere couscous.

Op dit moment spoelt de vaatwasser de laatste couscouskorrels door het putje. Straks ga ik Neils traktatie voor zijn oppasvriendjes maken. Ik wilde eigenlijk een egel maken van een halve spitskool in folie met daarin satéprikkels met blokjes kaas, worst, ananas, augurk, uitjes en wat je daar nog meer aan rijgt, maar ik heb op het allerlaatste moment – uit angst voor stikkende dreumesen – toch nog voor een moderne-moeders-tractatie gekozen. Pakje appelsap, kindvriendelijke koekjes en voor de grote jongens van drie een speelgoedvliegtuigje erbij.

Neil, nog vele jaren, man. Ik ben apetrots op je.

Els | 2:01 pm

Comments (6)

15-10-2006

Kind van zijn ouders

Op dit moment wachten we al een jaar: Neil heeft de cd-kast ontdekt! Je zou je kind bestraffend moeten toespreken als hij de ouderlijke cd-kast leeghaalt, maar ik werd alleen maar vervuld met trots toen ik het eerste doosje op de vloer hoorde kletteren.

Dat Neil rock-’n-roll in zijn donder heeft, wisten we al een klein beetje, want vaak begint Neil spontaan met zijn benen te wiebelen als de stereo aangaat. Of hij begint uit de maat en een halve octaaf lager mee te roepen, vooral als hij Bert – van Ernie – hoort zingen. En als Neil voorop de fiets zit en ik zet ‘De grote banaan uit Afrika’ in, dan wil hij nog wel eens in zijn handen gaan klappen. We wachten in spanning af hoe zijn smaak zich de komende jaren gaat ontwikkelen. Vooralsnog haalt Neil precies zijn ouders’ lievelings-cd’s uit de kast. Moet ik wel even bij zeggen dat ik die expres op de onderste plank heb gezet. Voor dit fotomoment. Inmiddels heb ik de cd’s zo strak tegen elkaar aan gezet, dat Neil ze met geen mogelijkheid meer los krijgt.

Morgen gaat Neil bij opa en oma logeren, want de beatmaster en ik gaan naar Brussel om een van die twee andere Neils te zien: Neil Hannon van (en met) The Divine Comedy. De band laat Nederland links liggen Рwant dat is een beetje wederzijds Рdus als de band aan deze kant van de plas is, dan pakken de beatmaster en ik direct de trein of auto. We hebben de band al twee keer eerder in Brussel gezien en ook in Parijs, in de Folies Berg̬re, en nu weer in Brussel.

Kleine Neil krijgt zijn cd van Bert en Ernie mee als hij naar opa en oma gaat.

Els | 11:07 am

Comments (3)

11-10-2006

Koelstra Flexxo

Wie maakt ons los?

Els | 8:14 pm

Comments Off