26-07-2006

Kutbeesten, kutnummer

Niet alle zeemeeuwen zijn zo romantisch als die in Cherish van Kool & The Gang. De meeste zijn bijna net zo irritant als stadsduiven en kraaien. Ik vervloek stadsduiven en kraaien. In Amsterdam maakten deze ondieren mijn leven ondraaglijk. Stadsduiven zijn een bron van ziekten en zolang ze gevoerd blijven worden door oude vrouwtjes worden het er alleen maar meer. Duiven zijn vies. En babykraaien hebben de gewoonte uit nesten te vallen – dáár zou Bureau Jeugdzorg eens wat aan moeten doen – en die moet je dan weer in een schoenendoos stoppen en afvoeren naar het politiebureau.

De Haarlemse vogelpopulatie bestaat voornamelijk uit zeemeeuwen. Met je ogen dicht is het net alsof je op vakantie bent. Maar als je je ogen dan weer opendoet, zie je een heel eng beest. Een zeemeeuw kijkt evil uit zijn ogen. Er zit er wel eens eentje in de dakgoot, net onder het raam van mijn werkkamer. Ik droomde pas dat honderden zeemeeuwen zonder goede reden mijn torenkamertje bestormden en alles onderscheten. Te veel Pluk van de Petteflat gelezen.

Ik heb een ventilator gekocht en nu waait er een zwoele zeebries door mijn kamertje (note to self: zet hem niet te dicht bij de oud-papierbak). Samen met het lawaai van de zeemeeuwen zorgt dat zeebriesje voor een strandsensatie. Dat werkt rustgevend, zolang ik maar keihard mp3-tjes draai om het wijsje van Cherish uit mijn hoofd te weren – ik zag ooit toe hoe mijn onbereikbare liefde van vroeger, mijn buurjongen Jasper, op dat nummer schuifelde met een ander meisje uit de klas en dat doet nog steeds pijn. En als er ooit nog eens een zeemeeuw link wordt, dan laat ik hem keihard in mijn ventilator vliegen.

Els | 10:19 am

Comments (15)

25-07-2006

Geitenbaard

Heb ik nog niet koud de site van mijn zus ontdekt, hoor ik dat mijn broertje (die van die geiten) er ook eentje heeft: aruncushoeve.punt.nl. WTF is aruncus? Een type geit? Neen, Aruncus nogwat is de Latijnse benaming voor geitenbaard. En WTF is geitenbaard, een huidaandoening?

Wel nu. Mijn broertje is hovenier, een hele goeie. En hij fokt geiten, ook niet onverdienstelijk. En hij is een stilist. Geitenbaard is een plantje dat hij waarschijnlijk regelmatig tussen de stoeptegels vandaan trekt of epibreert met de verticulator – ik zou het in ieder geval niet laten staan. Geitenbaard > geit, flora > fauna, vat u hem? En wat klinkt het sjiek.

En als ik dan toch bezig ben: dit is mijn oudste broer. Hij heeft geen geiten. En ook geen eigen site. Maar wat zijn wij toch een knap stel bij elkaar.

Els | 1:59 pm

Comments (0)

Ma soeur Hermá

Mag ik aan u voorstellen: mijn zus.

Ze heeft een kast vol kinderboeken, kent wel duizend leuke liedjes en is ontzettend lief (ook voor grote mensen) en maakt hiermee een goede kans op het predicaat ‘Neils favoriete tante’.

Volgende week gaan we met het overgrote deel van de familie Meijers op vakantie naar Frankrijk. Alleen mijn jongste broer (die van die geiten) en zijn vriendin (die van die pony’s) gaan niet mee. Tante Herma heeft er een oude boerderij met privézwembad gehuurd.

Op verzoek van mijn (andere) broer heb ik een compilatie-cd gemaakt met als titel ‘Adieu Monsieur Osterbec’, om de familie alvast in de stemming te brengen. De titel van de cd verwijst naar het liedje ‘Adieu monsieur le professeur’ van Hugues Aufray, een van de liedjes die mijn broers, zus en ik hebben geleerd van onze leraar Frans, meneer Oosterbeek. ‘Adieu monsieur le professeur’, ‘Un deux trois’ van Cathérine Ferry, ‘Pour un flirt’ van Michel Delpech, ons Franse lesboek ‘On y va tous’ stond er vol mee. Eigenlijk vond ik mijzelf op 13-jarige leeftijd veel te oud om liedjes te zingen in de klas, dus ik playbackte maar wat, maar nu zing ik ze in volle borst mee. Fonetisch, want zo goed is mijn Frans niet meer.

Els | 9:01 am

Comments (2)

23-07-2006

Vaas

Als ik een cadeau koop, vraag ik het meisje achter de toonbank altijd of ze het voor me wil inpakken. Als ze dat beter doet dan ik dat zelf kan dan ben ik blij (en jaloers). Als ze er niks van bakt, zeg ik ‘dankjewel, dat ziet er heel mooi uit’, scheur ik bij thuiskomst het papier er onmiddellijk af en pak ik het cadeau opnieuw in, met een van de driehonderd soorten cadeaupapier die ik heb. Ik ben dol op cadeautjes inpakken.

Zaterdag kocht ik een mooie vaas. Hij kostte € 22,50. ‘Het is een cadeautje’, zei ik verwachtingsvol tegen de man achter de toonbank. Het wás ook een cadeautje. Maar helaas. Of ik de vaas zelf wilde inpakken, want dat kon ik vast véél beter dan hij, zei de man. Gloei gloei, hij wist precies de juiste snaar te raken. En ik kon het hem ook niet kwalijk nemen, dit wat anderen waarschijnlijk gebrek aan dienstverlening en klantvriendelijkheid zouden noemen. Het was een sjieke meubelzaak en dan kan ik me voorstellen dat je je niet in het zweet gaat werken voor een vaasje van nog geen drie tientjes waar bijna geen marge op zit en waar je amper iets aan verdient.

Eenmaal thuis ging ik zo op in het inpakken dat ik nog net op tijd ontdekte dat het prijsstickertje nog op de vaas zat. Er stond alleen geen € 22,50 op maar € 7,50, de inkoopprijs. Pardon? Een vaas die drie keer over de kop gaat, dat is best een winstpakker, zoals dat zo mooi heet in reclamefoldertaal. Winst voor de man van de winkel welteverstaan.

Ik weet dat een meubelzaak geen charitatieve instelling is, maar ik voelde me toch een beetje genaaid. Voor die vijftien euro, die 200 procent winst, had de man best mijn vaas mogen inpakken, hoe lelijk ook. Zal ik hem morgen opbellen om hem uiterst vriendelijk op zijn onoplettendheid te attenderen en hem pseudo-welgemeend te behoeden voor telefoontjes van andere onthutste Haarlemse dames? Beetje kinderachtig wel, maar ik wil dat de man zich één tel lullig voelt. Ik kan natuurlijk ook volgende week met de beatmaster langsgaan, de indruk wekken dat we zijn halve toonzaal willen leegkopen, gratis kopjes koffie wegzetten en dan na een uur bankstellen testen zeggen ‘we kijken toch nog even verder’ en dan nooit meer terugkomen. Ik wil gewoon gerechtigheid. Stomme kutvaas.

Els | 10:59 am

Comments (6)

21-07-2006

Viva Las Vegas

Gisteren ben ik haar het casino geweest. Voor werk, een interview. Het honorarium dat ik met de opdrachtgever was overeengekomen, was exclusief reis- en eventuele andere onkosten. Stom stom stom. Ik had op kosten van de opdrachtgever mooi wat euro’s kunnen wegzetten achter de roulettetafel of een gokautomaat. Om me beter te kunnen inleven in het verhaal, want ik ben een vakvrouw. En die euro’s had ik dan mooi kunnen declareren. Als ik de jackpot zou hebben gewonnen, had ik die natuurlijk niet opgevoerd als winst uit onderneming, want zo ben ik ook.

Ik vond casino’s altijd iets treurigs hebben. Je gaat toch niet voor de lol euro’s door de plee spoelen? Zinloos geld uitgeven is niet mijn definitie van een avondje uit. Maar na gisteren? Ik weet het niet. Als iemand me ooit nog ‘s uitnodigt voor een avondje casino dan zeg ik misschien wel niet meteen nee. Die bliepjes, die lampjes, de vriendelijke croupiers en niet te vergeten de geweldige airco; het stond me gisteren al met al niet tegen. Als ik ooit nog ’s stinkend rijk wil worden, dan is dit mijn kans.

Els | 4:56 pm

Comments (3)

08-07-2006

Bloody jeans

Sinds wij hier acht maanden geleden zijn komen wonen, hebben al drie overburen hun huis te koop gezet. Geen causaal verband, hoop ik.

In het labeltje in m’n nieuwe spijkerbroek staat: Tend to bleed. Een bloedende spijkerbroek? Ik had hier bijna iets geschreven als: de Engelse les in het Thaise of Chinese basisonderwijs is ook niet meer wat het geweest is. Maar ik ontdekte nog net op tijd dat ‘to bleed’ ook ‘afgeven’ betekent.

Els | 9:29 am

Comments (3)

05-07-2006

Geen gemopper, neem de chopper

Vanmorgen heeft de firma Els Meijers een flinke bedrijfsinvestering gedaan: een fiets van de zaak. Een ecologisch verantwoord, verkeersveilig en fiscaal aftrekbaar transportmiddel om mee naar Haarlemse opdrachtgevers te karren. Die zijn er nog niet, maar de afdeling Acquisitie draait op volle toeren.

De fiets heeft een handig rieten fietsmandje voor visitekaartjes, een lage instap – praktisch voor dagen waarop ik een kokerrokje en pumps draag – en een enorm chopper-achtig stuur waaraan mijn laptoptas kan bungelen. De rode fiets past qua kleurstelling niet helemaal in de groene huisstijl, maar dat is een detail.

(Het is dus eigenlijk gewoon een moederfiets, maar dat mag de Belastingdienst niet weten.)

Els | 1:16 pm

Comments (4)