18-04-2006

Be your own bimbo

Er was maar één ding lang aan het concert van Be Your Own Pet, gisteravond in de Melkweg, en dat was de vijftig centimeter lange fluim die op een onbewaakt moment aan de huig van de zangeres bungelde en toen op het podium viel. Verder was het concert vooral erg kort. Nog korter dan hun debuutplaat en die was al kort.

Het voorprogramma, Malle Pietje en de Bimbo’s, was ook al zo kort. Als ik bands als Malle Pietje en de Bimbo’s zie, krijg ik altijd spijt dat ik zelf nooit het rock-metier in ben gegaan. Wat de Bimbo’s deden, hadden vriendin C., met wie ik op stap was, en ik vast ook wel gekund. En dat bedoel ik niet lullig, zoals je mensen wel eens hoort zeggen bij moderne schilderkunst: dat mijn nichtje van drie ook – maar gewoon zoals ik het zeg. Vriendin C., een bimbo met een zoetgevooisde stem – vraag haar maar eens of ze ‘Laat me alleen’ van Rita Hovink wil inzetten – en ik hadden een mooi combo gevormd. En een drummende Malle Pietje hadden we ook vast zo gevonden. Als er een markt is voor een boze Nederlandstalige garageband met vrouwen van in de dertig, ja, misschien moeten we dan maar ’s gitaarles gaan nemen.

Els | 10:01 pm

Comments (2)

13-04-2006

Baby got back

Een ‘ontsierende delling’, zo luidde de diagnose van de huisarts. ‘Ontsierend’ is precies het goede woord voor de enorme vetverschuiving in mijn linkerbil. En daarom stuurde de beatmaster me naar de dokter.

In januari ben ik op een zaterdagochtend van de trap gevallen. Het waren maar zes treden en ik had gelukkig niemand op m’n arm, maar toch was het akelig. Een spectaculaire bloeduitstorting over de hele lengte van mijn linkerbil. Een week lang kon ik er bijna niet op zitten en het heeft nog een maand geduurd voordat de beatmaster er weer liefkozend tegenaan kon petsen. Zachtjes dan, hè. Al die tijd voelde het alsof ik bovenop mijn portemonnee zat.

De pijn is inmiddels weg, maar op de plek waar de bloeduitstorting zat, zit nu een geul. De bons op de onderste tree heeft mijn bilvet in tweeën gekliefd, waardoor aan weerskanten van die geul, vooral erboven, een enorme vetophoping zit, een bult. Die zie je zelfs door mijn spijkerbroek heen, als je goed kijkt.

De dokter vond het heel goed van de beatmaster dat hij mij met mijn bil bij hem had langs gestuurd. De beatmaster is een zorgzame echtgenoot, zei hij. De dokter acht de kans dat mijn bil zich binnen een jaar ‘remodelleert’ en dat mijn vet dan weer op zijn plek zit, op tachtig procent. En twintig procent kans dat ik de rest van mijn leven doodongelukkig ben, voegde hij er aan toe. Maar dat had ik zelf ook al uitgerekend. Ik kon altijd nog plastische chirurgie overwegen. Dat was een grapje. We hebben een leuke huisarts.

Els | 8:48 pm

Comments (17)

07-04-2006

Long tall Wally

April en mei zijn voor mij de drukste maanden van het jaar. Qua werkgebeuren. En daarom tik ik minder stukjes op Beatmeisje dan ik zou willen. Ik ben een beetje uit mijn ritme. Er lag nog een half stukje over London Calling. Dat wil ik wel afmaken, maar erg actueel is het niet meer. Maar het stukje gaat over muziek en die stukjes zijn al zo schaars. Dus hoppa.

Ik was al een jaar niet in Paradiso geweest. Een jaar. Damn! De Koninginnedag 2005-editie van London Calling was de laatste keer, als ik me niet vergis. De beatmaster en ik hebben samen heel wat London Callings bezocht. In een vorig leven. Maar we gaan de traditie in ere herstellen: voortaan kopen we elke keer een passe-partout en dan mag ik de ene dag en de beatmaster de andere. Deze keer was de vrijdag voor mij.

De eerste band speelde niet. Het vliegtuig gemist ofzo. De dj draaide plaatjes en ik werd zowat misselijk van de herrie en het gedreun in mijn lijf. Ik vroeg aan iemand wat er aan de hand was met het geluid. Niets, zei ze. Het lag aan mij. Dat zei ze niet, maar dat dacht ik dan weer. Toen speelden de Dirty Pretty Things. The Libertines revisited; ze speelden zelfs wat Libertines-nummers. Voor de meelezende moeders (als ik hier een komma zou zetten, zou het lijken alsof ik denk dat geen enkele moeder weet wie The Libertines zijn, maar zo erg is het vast niet met hen gesteld) die niet weten wie The Libertines zijn: dat is de vorige band van Pete Doherty, die jullie misschien wel kennen van RTL Boulevard. Pete Doherty, de drug buddy van Kate Moss.

De Dirty Pretty Things dus. En toen als een gek naar de bovenzaal, want anders pas je daar niet meer in. Bromheads Jacket. Geestige zanger die veel te snel sprak en een hoofdwond opliep toen hij het publiek in dook. Beetje Buzzcocks, beetje Art Brut, beetje The Streets. Leuk. En toen weer naar beneden, naar My Latest Lovel. Ontzettend serieuze muziek. Ze deden Arcade Fire na, maar dan wat ingetogener. Mooi hoor, maar zo serieus. En ik voelde me al zo serieus.

En toen wilde ik naar huis. Naar Neil en de beatmaster. The Futureheads, waarvoor ik eigenlijk gekomen was, konden me gestolen worden. Ik voelde me oud, ik voelde mijn zoogkompressen, ik voelde af en toe een traan, want ik voelde me een beetje ontheemd, zonder de beatmaster aan mijn zij. Maar ik heb de draad van bandjes kijken weer opgepakt. En ook de smaak heb ik weer te pakken. Over twee weken naar Be Your Own Pet, de nieuwe oude Yeah Yeah Yeah’s.

Overigens heb ik de beatmaster nog voor een regelrechte ramp kunnen behoeden. Als ik hem niet had getipt over het hoge Where’s Waldo-gehalte van de vrijdag, had hij zaterdag ook een streepjesshirt aan gehad.

Els | 2:15 pm

Comments (10)