24-01-2006

Tiet-tuut

Neil is een borstenman, melk uit een fles mot-ie niet. Mijn melk is supermelk, maar de plastic spenen waarmee hij die krijgt toegediend, vindt hij verschrikkelijk. We hebben inmiddels alle spenen in Haarlem geprobeerd, maar zonder het gewenste resultaat. Alle hoop is nu gevestigd op de Breastbottle, een fles met een enorme siliconen tuut in de vorm van een tiet, maar ook daarvoor deinst hij terug. Op zich is dat natuurlijk in hem te prijzen, dat hij voor de real thing gaat en dat siliconenborsten hem niet kunnen bekoren, maar handig is het niet.

Als Neil een dag bij de oppas is, krijgt hij tussen half acht ’s morgens en zes uur ’s avonds geen druppel melk binnen, hoe vaak hij ook een fles krijgt voorgehouden. Aaaah, zielig! Ja, ’t is mensonterend. Maar het is niet anders. Als hij een speen ziet, zet hij zich schrap en draait-ie zijn hoofd om. Hij wordt pas weer rustig als je de fles wegzet. En dan blijft hij ook rustig, de hele dag. Snap je dat nou? Een baby van drie maanden die meer dan tien uur droogstaat en lief blijft lachen en slapen? Dat is Neil. Hij is een wonder.

Maar vervelend blijft het. Ik kolf me een ongeluk om de melkproductie op gang te houden. Van een werkdag van acht uur blijft weinig over. En ondertussen, in de vriezer, stapelen de deelblokjes moedermelk zich in een razend tempo op. Ik kan er onderhand een iglo van bouwen.

De eerste weken was het leuk, kolven. Met de beatmaster als oppas en een portie ingevroren melk in de koelkast kon ik met een gerust hart een avondje de hort op. Maar voorlopig ben ik aan huis gebonden. Da’s jammer, want met de voorraad melk die ik intussen heb opgebouwd, kan ik een week naar de Canarische Eilanden.

Els | 12:43 pm

Comments (13)

15-01-2006

Lachon!

We zijn gezegend met een baby die nooit huilt, bijna nooit. De laatste paar weken is Neil een heel zoet ventje. Hij maakt nachten van elf tot zeven. En als ik hem pas om half negen uit bed haal, vindt hij het ook prima. Dan ligt hij met zijn duim in zijn mond rustig te wachten tot zijn moeder in de deuropening verschijnt. Neil huilt alleen als hij kramp heeft. Of als hij een flesje ziet. Als hij getroost moet worden, moet ik even heel goed nadenken wat de truc ook alweer was, want zo vaak komt het niet voor dat Neil in tranen is. Lachen vindt hij veel leuker. Hij glimlacht en hij grijnst, met en zonder geluid. Als je ‘gggggg’ zegt, ggggggt Neil terug. En de beatmaster heeft hem al een paar keer aan het schaterlachen gekregen. Je krijgt er tranen van in je ogen, zo lief. We prijzen de dag niet voor het avond is, misschien is het maar een fase en is hij volgende week weer gramstorig. Maar voor nu genieten we ervan.

Gisteren hadden we een probleem. Een fotograaf kwam langs om plaatjes te schieten van Neil. Tijdens mijn zwangerschapsverlof heb ik een artikel geschreven over spraakmakende manieren om je huilende baby weer stil te krijgen. Praktijkvoorbeelden genoeg, toen. Het was leuk geweest als we dit gisteren in beeld hadden kunnen brengen, maar dat gaat lastig als je kind alleen maar wil lachen. Ik had natuurlijk een kop uiensoep kunnen nemen of Neil angst kunnen aanjagen met een fles melk, maar dat ging me net iets te ver. Pas toen Neil merkte dat de fotoshoot er al weer bijna op zat, kwamen de tranen.

Foto: hier laat de beatmaster nog even zien hoe grappig Neil is.

Els | 12:54 pm

Comments (7)

11-01-2006

Vrouw achter het stuur

Had ik al verteld dat ik vrijdag met de auto een paal heb geraakt toen ik bij mijn oma voor het huis de weg opdraaide? Vandaag kan ik u melden dat ik eergisteren deze bijzonder mislukte verrichting nog eens dunnetjes heb overgedaan; wederom een paaltje gepakt bij het uitparkeren. En dat ik de auto daarna van schrik tegen een andere auto parkeerde, lak aan lak. En dat op dat moment de startmotor het begaf. En dat Neil, die normaal stopt met huilen zodra de motor draait, dus bleef huilen.

Ik was met Neil naar het ziekenhuis geweest om een echo van zijn nek te laten maken. De auto stond zo geparkeerd dat ik hem na ons ziekenhuisbezoek zonder veel gedoe uit het vak zou kunnen rijden. Maar Neil huilde en ik voelde me a-relaxed. Dat wil bij mij de rijvaardigheid nog wel eens beïnvloeden. Ik schoot achteruit en voelde dat ik iets geraakt had. Ik keek achterom – dat had ik misschien eerder moeten doen – en zag een Porsche staan. Het angstzweet brak me uit. In blinde paniek reed ik de auto weer terug het parkeervak in, om te kunnen bijkomen van de schrik en een briefje te schrijven aan de Porsche-eigenaar. Ik wist toen nog niet dat ik ‘slechts’ met de trekhaak een paaltje naast de Porsche gepakt had. Had ik dat wel geweten, dan was ik waarschijnlijk vervolgens niet ingereden op de auto die naast de onze geparkeerd stond. Dat de motor toen afsloeg en niet meer aan de praat te krijgen was, heeft geen causaal verband met de andere rampspoed, maar maakte het feest compleet. De auto was in een minuut tijd honderden euro’s in waarde gedaald.

Neil huilde, ik huilde, en de auto stond er ook niet stralend bij. Helder denken kon ik niet meer. Waarom wilde de auto niet meer voor- of achteruit? Omdat ik hem had klemgereden tegen de auto naast me? Of iets met de startonderbreking? Wat was de truc ook alweer? Waarom werkt die niet? De beatmaster bellen! Die nam niet op. En toen draaide ik door.

Driewerf woe voor Route Mobiel; binnen twintig minuten was er een sleepwagen ter plaatse. De meneer van de sleepwagen trok onze auto de wagen op en liet hem er weer af rijden in de eerste versnelling. De motor draaide weer. Ik kon er weer mee de weg op, naar huis, zolang de motor onderweg maar niet zou afslaan, maar ik durfde niet meer. Mijn vader heeft de auto naar Haarlem gereden en mijn moeder heeft Neil en mij meegenomen in hun auto.

De auto is nu bij de garage, klaar om opgehaald te worden. Door mij. Mocht ik bij het wegrijden opnieuw schade veroorzaken, dan is hulp nabij.

Els | 9:47 pm

Comments (13)

09-01-2006

Halt

Gisteren hebben de beatmaster en ik naar de nieuwe politieserie van Talpa gekeken, Van Speijk. De serie is opgenomen in het Amsterdamse stadsdeel waar ik van 1994 tot 1997 heb gewoond en van 1999 tot vorig jaar bijna dagelijks doorheen fietste. De Baarsjes, ‘het hart van multicultureel Nederland’ volgens de programmamakers.

Het pand waarin in de serie het politiebureau is gevestigd, is in werkelijkheid een leegstaand ABN AMRO-kantoor. Het kantoor waar vroeger mijn rekening liep, ik heb er ook een tijdje gewerkt als baliejuf. En het stamcafé van de agenten is het café naast het stoplicht, café ‘t Stoplicht, waar ik honderden keren heb staan wachten en tientallen keren keihard door rood ben gereden. Dat had ik natuurlijk nooit gedaan als er, net als in de serie, een politiebureau tegenover zou zijn gelegen.

Ook de beatmaster heeft zes jaar lang bijna dagelijks door dit stadsdeel gefietst, van en naar zijn werk. En zo kon het gebeuren dat hij vorig jaar per ongeluk dwars door de set van Van Speijk reed, op het moment dat de regisseur ‘actie’ riep. De beatmaster had zijn eerste figurantenrol te pakken. De komende tijd zitten wij elke zondagavond op het puntje van onze stoel te wachten tot het fragment langskomt waarin de beatmaster langskomt. Met gemengde gevoelens, want een heel klein beetje heimwee naar Amsterdam-West heb ik nog wel.

Els | 10:16 am

Comments (5)

03-01-2006

Baby Jezus

Neil is weg. Hij verzette zich niet, hij vond het volgens mij zelfs leuk om eens een dagje in z’n eentje op stap te zijn. Hij werd hartelijk verwelkomd door gastouder K. en haar twee kinderen. Dochtertje D. zei: ‘Hé, baby Jezus!’

De beatmaster heeft vandaag voor de gelegenheid een vrije dag genomen. Zo kan hij mij vandaag tissues aanreiken als ik het te kwaad krijg. En hij rijdt met me mee als ik Neil met de auto ga halen en brengen, zodat hij kan verhoeden dat ik overweldigd door emoties de macht over het stuur verlies. Net rijbewijs gehaald, rijangst, nog niet zo vaak gereden, weet je nog?

Maar ik was goed, hoor. Vanmorgen liep alles op rolletjes. Net toen ik hem in bad wilde gaan doen, poepte hij zijn luier vol. Dat had geen vijf minuten later moeten gebeuren. En toen waren de billendoekjes ook nog op, maar ik redde het net met drie. Ook in de auto was ik goed. En toen ik Neil achterliet, heb ik niet gehuild. Nou ja, heel even, toen niemand het zag. Pas net ging het weer mis, toen ik Neils badje ging opruimen en het zoete badwater rook. Dat was me niet overkomen als Neil vanmorgen het bad had volgescheten. Een ongeluk bij een geluk dus.

En nu ga ik werken, omzet draaien, targets halen. Vandaag heb ik mijn eerste deadline sinds mijn verlof erop zit. Een artikel met Neil in de hoofdrol, voor een superleuk blad. Nee, geen babyblad. Dat nooit meer. Tissues in de aanslag. Gevoel op nul, verstand op tien. Gelukkig is het alweer bijna kwart voor zes.

Els | 11:09 am

Comments (12)

02-01-2006

Generale repetitie

Mijn verlof zit erop. Morgen gaat Neil voor het eerst naar de opvang en vanochtend hadden we generale repetitie. Voor het ochtendritueel, dus van het moment waarop de wekker gaat tot het moment waarop Neil zou moeten woren ingeladen in de auto. Dat luistert allemaal vrij nauw. Normaal heb ik zelf al een uur en een kwartier nodig om op te staan. En dan moet ik nu ook nog even een baby eten geven en in bad doen.

De wekker ging om half zeven. Eerst de poezen eten geven en de ochtendplas plegen, radiatoren aan, badje laten vollopen, lekker warm zodat het in een uur tijd kan afkoelen tot de juiste temperatuur, kleertjes klaarleggen en badcape op de radiator leggen, zelf douchen en aankleden. Om zeven uur Neil uit de wieg en eten geven. Drinken, een boer, weer drinken, weer een boer. Tegen kwart voor acht Neil in bad en zorgen dat hij een half uur later aangekleed in de box ligt, zodat ik snel een paar crackers kan eten. En dan om half negen de deur uit, naar de oppas. Het droogoefenen ging vanmorgen vlekkeloos. Zal morgen, als het menens is, wel anders gaan.

Els | 4:50 pm

Comments (4)