29-12-2005

Herinnert u zich deze nog?

Jaha, het is weer zover. Top 2000-tijd. Een heerlijk tijdverdrijf, mits gedoseerd. De ene na de andere heerlijke Arbeidsvitaminen-klassieker komt voorbij. En nu begint het ook nog te sneeuwen.

Twee jaar geleden heb ik een behoorlijke studie van de lijst gemaakt. Mijn vriendin Carla en ik deden mee aan de Popquiz A Gogo toen de vragen nog moeilijk waren en er nog geen BN’ers aan meededen. We waren het enige damesteam en wilden het rollenpatroon doorbreken door niet als laatste team te eindigen. We lieten twee teams achter ons. De opnames waren in oktober en de beatmaster en ik waren net getrouwd. Op het strand van Mexico, tijdens onze huwelijksreis, heb ik de PopEncyclopedie gelezen. De hoofdstukken A en B, en toen van de Z terug naar de Q. Af en toe moest het boek dicht en ging de beatmaster me overhoren. Eenmaal thuis heb ik de longlist van de Top 2000 doorgenomen en nummers die ik nog niet kende gedownload. Zo had ik bijvoorbeeld ineens een mapje ‘symfo’ in m’n pc.

Een van die nummers die ik niet kende was Hole in my Shoe van Traffic. Het was dat ik mijn top-10 voor het programma al had ingeleverd, maar anders had ik dit nummer er zeker tussen gezet. Het nummer is ook gecoverd, door Neil van The Young Ones. Onze Neil kreeg het singletje van oom Hans. En zo is het toch weer gelukt om een stukje over Neil te schrijven.

Els | 12:20 pm

Comments (2)

28-12-2005

Get the picture

Nieuw: nu ook foto’s van Neil te zien bij de beatmaster.

Foto: Neil in z’n nieuwe hangmat

Maar die haalt het natuurlijk niet bij deze!

Els | 2:03 pm

Comments (3)

23-12-2005

Zondagse kleren

Vroeger, toen ik nog elke zondag naar de kerk ging, was kerst het hoogtepunt van het jaar. Ik was voorbestemd om in het huis van God de man van mijn dromen te ontmoeten. Helaas waren in Loosdrecht de begeerlijke Nederlands-hervormde jongens op één hand te tellen. De enige dag in het jaar waarop de kerkbanken werden bezet door lekkere hapjes was Eerste Kerstdag. Door jongens die van hun ouders maar één keer in het jaar naar de kerk hoefden, met kerst. Die waren veel leuker dan de jongens die ik kende van catechisatie.

De semi-Nederlands-hervormde jongens, die vaak met de grootste tegenzin met hun ouders meekwamen en tijdens het bidden hun ogen openhielden, kon ik goed begluren vanaf onze vaste plek in de kerk, rechts vooraan. De semi-Nederlands-hervormde families vergaten elk jaar weer dat de dienst al om kwart voor tien begon, en niet zoals gewoonlijk om tien uur. En als zij tegen tienen de kerk binnenkwamen zat deze al stampvol. Dan kregen ze een klapstoeltje aangereikt door de koster en moesten ze he-le-maal vooraan een plek zoeken, recht in mijn vizier. Eigen schuld. Moesten ze maar elke zondag naar de kerk gaan, zoals ik.

Er was met kerst nog iets bijzonders aan de hand. Met kerst zag je spijkerbroeken in de kerk. Weer die semi-Nederlands-hervormden natuurlijk. Dat vond ik zeer oneerbiedig, bijna heiligschennis. Als je naar de kerk gaat, zeker met kerst, dan doe je dat in je zondagse kleren. En een spijkerbroek is geen kledingstuk dat tot deze categorie behoort. Vond ik dan, hè. Het was godgeklaagd. Dat deze mensen twee uur lang op een klapstoeltje moesten zitten was hun verdiende loon.

Deze kerst ga ik voor het eerst sinds jaren weer naar de kerk, luisteren naar het kinderkoor waar Neils nichtje in zingt. Ik ga naar de kerk in mijn spijkerbroek, mijn positiespijkerbroek. Mijn andere broeken en rokken zitten nog veel te strak en ik vind het zonde om voor kerst 2005 een soepjurk te kopen die ik daarna (hopelijk) nooit meer draag. Maar een spijkerbroek? Ze zouden me voor straf op een klapstoeltje moeten zetten, helemaal vooraan. Gelukkig kun je dat een vrouw in positiekleding niet aandoen.

Els | 11:32 pm

Comments (5)

21-12-2005

Ons soort kinderwagen

De beste manier om in te burgeren in een nieuwe buurt is een hond aanschaffen. Die laat je een paar keer op een dag uit en zo heb je nog eens aanspraak. Als het tenminste geen enge hond is. Wat het ook goed doet is een kinderwagen met inhoud. Vooral vrouwen die je moeder of oma hadden kunnen zijn, zijn dan niet meer te houden. O, mag ik eens kijken? Hallo meisje, hallo meisje. Koetsjiekoetsjiekoetsjie. O, het is een jongetje. Och, wat lief. Ik heb er zelf ook twee, maar die zijn natuurlijk allang niet meer zo klein, haha.

Nu wil het geval dat we sinds een week een nieuwe kinderwagen hebben, een rode Stokke Xplory. Ja, die ene waar ik een paar maanden geleden nog mijn neus voor optrok. Veel te hip voor ons soort mensen. Vond ik dan, hè. Onder het motto ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ kozen we toen voor een grijsblauwe Koelstra. De Koelstra staat nu bij mijn ouders geparkeerd voor logeerpartijen. En zo trekken Neil en ik er tegenwoordig dagelijks op uit met de Stokke.

Sindsdien maakt het eigenlijk niet meer uit of Neil erin ligt of niet, aanspraak hebben we evengoed wel. Voorbijgangers vergapen zich in eerste instantie aan de wagen en als de tijd het toelaat kijken ze ook nog even vluchtig naar Neil. Alsof-ie een accessoire is. Ik kan de reiswieg volgens mij net zo goed volladen met boodschappen, niemand die dat opvalt. Het is een bijzondere wagen, en dat is het. En het zijn niet langer alleen maar dames op leeftijd van wie we de aandacht trekken. Ook vaders en moeders met kinderwagens draaien hun hoofd om als we elkaar kruisen. Uit nieuwsgierigheid, uit verbazing of uit pure jaloezie, daar ben ik nog niet helemaal over uit.

Els | 1:28 pm

Comments (9)

18-12-2005

Knallen maar

Er zijn van die dingen die je niet graag over jezelf terugleest op internet. Dat je oorverdovende scheten laat, bijvoorbeeld. Sorry Neil. Later, als je een beroemd honkballer bent, een goedlopende kapperszaak hebt of een succesvol zakenman bent, neem je het me vast kwalijk dat ik hier heb zitten uitwijden over je spijsvertering. Maar je bent ook zo grappig als je ligt te knallen. Je trekt een stoïcijnse blik, je gezicht loopt rood aan, je maakt het geluid van een gillende v-snaar en dan… de kattenbak is er niets bij.

Van wie zou je dat hebben? Van je vader én je moeder, denk ik. Tel hun windkracht bij elkaar op en je komt in de buurt van het natuurgeweld dat jij in je eentje voortbrengt. Een melange van koffie, pizzadeeg en Japanse nootjes, beter kan ik de uitstoot niet omschrijven. En als jij vervolgens moet lachen, van opluchting, komt ook je moeder bijna niet meer bij. Van mij mag je, hoor, zo vaak en zo hard als je maar wilt. Eens bereik je de leeftijd waarop dit gebrek aan gêne je niet meer in dank wordt afgenomen, dus neem het ervan.

Foto: ten slotte hier dan nog even een beschaafd plaatje van Neil in zijn nieuwe kinderwagen.

Els | 8:42 am

Comments (6)

15-12-2005

Het mes erin

We hadden ineens een tondeuse in huis. Dat had zo moeten zijn, want zijn haar is zo hard gegroeid dat zijn kapsel hoognodig aan revisie toe was. En omdat we tegenwoordig geen double-income-no-kids meer zijn en de hypotheek er flink inhakt, dachten we: wat de kapper kan, kunnen wij ook, maar dan gratis. Van het geld dat we besparen met de tondeuse kan ik dan mooi weer wat vaker mijn haar laten verven bij een echte kapper.

Hij hield zijn hoofd gelukkig keurig stil, want anders waren er zeker ongelukken gebeurd. Vooral het verwijderen van zijn wilde nekharen viel niet mee. Gelukkig hebben we zo’n vlijmscherp knipmes in huis, voor de bakkebaarden van de beatmaster. Die rode bultjes die ik hiermee in zijn nek heb veroorzaakt, zullen toch wel weer wegtrekken, hoop ik? Hij huilde in ieder geval niet. Voorlopig kan de beatmaster zich weer vertonen in het openbaar. Millimeters staan hem heel zo slecht nog niet.

Els | 10:05 am

Comments (11)

12-12-2005

Ik zoek

Kunnen de hele hippe vaders en moeders onder u even met me meedenken?

Een tijdje geleden zag ik in het Vondelpark – waar anders – twee hele hippe ouders met een kinderwagen die zichzelf stond te wiegen. Volgens mij hing er een soort gewichtje aan de duwstang dat hiervoor zorgde. Dat apparaat, dat gewichtje, dat zoek ik. Weet iemand hoe je zoiets noemt of nog beter, waar je zoiets koopt?

Els | 6:51 pm

Comments (9)

11-12-2005

De snee

In Haarlem Noord wordt de deur beduidend vaker je opengehouden als je een kinderwagen bij je hebt dan in Amsterdam West, is mijn stellige indruk. Mensen lijken hier meer geduld te hebben, minder haast en meer begrip. Het valt echter niet mee om het gevaarte zo te manoeuvreren dat je nooit een deurpost ramt, een plint schampt of een hiel klemrijdt. Meestal mompel ik dan iets als: oeps… sorry… nog niet zo behendig… keizersnee… mag zes weken niet niet tillen van de dokter… valt nog niet mee… En dan kan ik meestal wel op wat compassie rekenen. Maar die zes weken zijn inmiddels verstreken en dus moet ik met een beter excuus op de proppen komen voor mijn geklungel met de kinderwagen.

Het lullige is alleen dat de wond nog steeds pijn doet. Wéér pijn doet, moet ik zeggen, sinds ik twee weken geleden enigszins overmoedig een boodschappentas heb gedragen. Met nog geen vijftien euro aan boodschappen erin, gedaan bij Albert Heijn, dus erg veel kan er nooit in die tas hebben gezeten. Sindsdien voel ik de wond, a.k.a. Jaap of ‘de snee’, weer trekken zodra ik mijn buikspieren gebruik. En geloof me, dat doe je de hele dag. Neil in de kinderwagen installeren, de wagen over een drempel tillen, door je knieën gaan om boodschappen in het minimandje onder de wagen te wurmen, dat zijn best krachtinspanningen. Stop dat jong dan toch in zo’n draagzak, hoor ik u denken. Maar daarmee is het boodschappenprobleem nog niet opgelost.

Hoe doen Andere Moeders dat? Ik zie Andere Moeders nooit worstelen met hun kinderwagen. Heb ik soms een Rij Veilig-campagne over het hoofd gezien? Of hebben Andere Moeders misschien een speciale rijopleiding gevolgd, bij de volksuniversiteit ofzo? Een gat in de markt, als je het mij vraagt.

Els | 3:04 pm

Comments (5)

09-12-2005

Get the picture

Foto: lachen met Neil

Els | 5:19 pm

Comments (4)

05-12-2005

Explicit lyrics

Ik kan bijna niet wachten tot Neil groot genoeg is om kinderliedjes mee te zingen en daarom ben ik er maar alvast mee begonnen. Ik ken er genoeg. Het idiote is alleen dat me maar heel weinig liedjes te binnen schieten als ik er eentje wil inzetten. Eigenlijk maar één, een old time favourite van me: het bananenlied. Het bananenlied is echter minder geschikt voor jonge oortjes. Het lied gaat over zinloos geweld, over intimidatie, over het gebrek aan respect van jongeren voor ouderen. Keesje wordt agressief als de plaatselijke groentespecialist hem te kennen geeft dat de bananen zijn uitverkocht. Keesje bekogelt de man met een rode kool en een meloen. Het situatie escaleert pas echt als hij de groenteman dan ook nog eens uitmaakt voor lelijke meloenenkop. Ik vind het onverantwoord om Neil al op zo’n jonge leeftijd bloot te stellen aan zoveel geweld. Het zou hem maar aanzetten tot agressief gedrag.

Nee, dan kun je beter een Oudhollands kinderlied aanheffen, eentje uit den ouden doosch. Maar is het u wel eens opgevallen dat de meeste klassiekers ook niet zonder geweld zijn? Kabouter Spillebeen flikkert van zijn paddenstoel, de zeven kikkertjes in de boerensloot vriezen hallef dood, van de twee haasjes in het groene groene groene groene knollenland krijgt er een de kogel en de haan is ook al dood. En wat te denken van Elsje Fiederelsje, die uit pure armoede alleen maar pannenkoeken te eten krijgt? Is wel eens onderzocht in hoeverre kinderen hier later aan iets overhouden? Voorlopig geen explicit lyrics meer voor Neil, voorlopig alleen nog maar Ozewiezewoze, Epompee poedenee en Aramsamsam.

Els | 2:00 pm

Comments (11)