30-09-2005

It started with a lis

Toen ik vlak na mijn dertigste verjaardag voor mijn eerste baarmoederhalskankeronderzoekuitstrijkje naar de huisarts moest, dácht ik dat ik me hierover voldoende geïnformeerd had. Dus toen de dokstersassistente vroeg of ik wist wat me te wachten stond en ik ‘ja’ antwoordde, ging zij direct over tot actie. Binnen een paar tellen was het klusje geklaard. Ik was in de veronderstelling dat een uitstrijkje weinig meer inhield dan wat ze bij CSI doen als ze bij een verdachte DNA-materiaal verzamelen: iets wegschrapen met een wattenstaafje of schrapertje. Niet uit je huig, maar van onderen, zeg maar. En hoe erg kon dat nou zijn, een wattenstaafje tussen je benen? Ik leunde dus min of meer ontspannen achterover in afwachting van dat wollige wattenstaafje. Huu, wel wat koud voor een wattenstaafje, zei ik nog. Nee mevrouw, dat is de eendenbek. Eendenbek? Maar daar had ik niets over gelezen! Jeetje. Maar als dat de alom gevreesde eendenbek was, dan viel zo’n uitstrijkje nog best mee.

Wat ik hiermee eigenlijk wil zeggen is: doordat ik me onvoldoende heb ingelezen over het fenomeen uitstrijkje, ben ik er nooit bang voor geweest. En misschien moet ik om die reden ook maar een informatiestop inlassen met betrekking tot stuitbevallingen en keizersneeën. Ik heb de afgelopen twee jaar aardig wat uitstrijkjes gehad – het uitstrijkje bij de huisarts bleek ‘onregelmatig’ en uiteindelijk heeft een gynaecoloog van het Slotervaart Ziekenhuis vorig jaar zomer het ‘onregelmatige’ weefsel uit mijn baarmoederhals verwijderd – en nog steeds ga ik fluitend naar de gynaecoloog voor vaginaal onderzoek.

Vanmorgen waren de beatmaster en ik wederom in het Slotervaart Ziekenhuis om een hartfilmpje van junior te laten maken. Het filmpje zag er prima uit – alles in orde met de baby – en de tweewekelijkse controle wordt teruggedraaid naar een wekelijkse. In plaats van onze vertrouwde gynaecoloog kwam deze keer een collega tegenover ons zitten. Een meneer, met een bekend gezicht. Maar waarvan? Ineens wist ik het: met deze meneer was ik al wel eens intiem geweest! Hij heeft vorig jaar zomer de lisexcisie verricht. Nou, dat schept direct een band. Mocht deze meneer dienst hebben als ik moet bevallen, dan deins ik nergens voor terug.

Els | 5:22 pm

Comments (2)

29-09-2005

Hartfilm Festival

Ik kon me maandagavond maar moeilijk concentreren op CSI, want ik was druk bezig met voelen of ik de baby nog wel voelde. Hij hield zich bijzonder stil in vergelijking met voorgaande dagen. Als de beatmaster en ik op mijn buikwand klopten, klopte junior weliswaar na een paar tellen terug, maar verder bleef het angstvallig stil. Mijn buik had de hele dag nog niet gekabbeld. Zouden we misschien toch niet even de dienstdoend verloskundige in het ziekenhuis moeten bellen? Dat had de gynaecoloog ons toch op het hart gedrukt bij de laatste controle? Maar ik ben nooit zo bellerig als me iets mankeert. Mijn klachten verdwijnen altijd als sneeuw voor de zon zodra er een dokter naar kijkt. Best gênant.

Vlak voor de ontknoping van CSI heb ik op aandringen van de beatmaster toch maar even het ziekenhuis gebeld. We mochten meteen komen, ook als we maar enigszins twijfelden. Anders zouden we er die nacht toch maar niet van slapen en daar heeft de baby ook niets aan, zei de verloskundige die de telefoon aannam. En inderdaad, waar ik al ‘bang’ voor was, gebeurde. Zodra ik plaatsnam op het bed en de co-assistent de hartslagmeter om mijn buik bond, begon junior weer tekeer te gaan. Dat was ook te zien op de monitor: een keurige hartslag met kleine piekjes naar boven. Precies zoals het hoort.

Ruim een half uur hebben de beatmaster en ik ademloos naar de twee lijntjes op de monitor zitten kijken. Het bovenste lijntje gaf de hartslag weer, het onderste lijntje de weeënactiviteit. ‘O kijk,’ zei de verloskundige, ‘daar had je een harde buik, want daar sloeg het onderste lijntje uit. De baby is duidelijk al een beetje aan het oefenen voor de bevalling.’ Gek genoeg voelde ik zelf op dat moment niets wat zou kunnen duiden op een harde buik. Toch een prettig idee: ook als ik niets voel, gebeurt er blijkbaar toch van alles daar binnen. Voor de zekerheid wil de gynaecoloog vanaf nu twee keer in de week zo’n filmpje maken.

Opgelucht gingen we tegen een uur of half twaalf weer naar huis. In de lift hebben we alvast een studie gemaakt van het Menu van de week. En in de centrale hal van het ziekenhuis heb ik de beatmaster even gewezen op de exacte locatie van de Marsen- en Bounty’s-automaat. We weten nu ook hoe we de auto zo dicht mogelijk bij de ingang kunnen parkeren. Mocht de bevalling zich binnenkort aandienen, dan weten we blindelings de weg naar de verloskunde-etage te vinden.

Els | 12:43 pm

Comments (6)

26-09-2005

De koek is op

Ik loop hier nu al een paar weken quasi-luchtig te doen over baarkrukken en stuitbevallingscenario’s, maar ik werkelijkheid begin ik ‘m behoorlijk te knijpen. De uitgerekende datum, 11 oktober, nadert met rasse schreden. Nog twee volle weken te gaan. Dat is best weinig, ik begin net een beetje aan mijn zwangerschapsverlof te wennen. En ik ben pas op pagina 24 van het grote bevallingsboek.

Afgelopen donderdag maakte de gynaecoloog het nog spannender. Ze wilde een echo laten maken om te zien hoe het gesteld is met de hoeveelheid vruchtwater in de baarmoeder en dat viel tegen. Hier en daar was nog wel een ‘pocket’ te zien, maar de placenta, die zorgt voor de aanvoer van vruchtwater, begint een beetje op te raken. De koek is op, hoog tijd om te bevallen. Vanaf nu moet ik ab-so-lu-te rust houden.

De gynaecoloog wilde na afloop van het consult zoals gebruikelijk een afspraak maken voor de komende donderdag, maar gezien de omstandigheden leek het haar beter om mij morgen al te zien. De kans dat junior zich in week 38 of 39 aandient, is groter dan dat-ie netjes wacht tot de uitgerekende datum, zei ze. Maar week 38 gaat morgen al in! Waaa!

Morgen zal de gynaecoloog een hartfilmpje maken om te zien hoe het met de gezondheid van junior gesteld is. En ondertussen moet ik goed in de gaten houden of-ie zich nog wel blijft roeren. Nou, dat doet-ie, hoor. Vooral ’s avonds kabbelt mijn buik als het oppervlak van een waterbed. Een fijn, geruststellend gevoel.

Het lijkt mij hoogst onwaarschijnlijk dat de weeën deze week al beginnen. Geen krampjes, geen pijntjes, ik voel nog helemaal niets wat hierop duidt. Vanmorgen opende ik een vers pak Milk & Fruit met als uiterste houdbaarheidsdatum 3 oktober. Zou zo’n pak zuivel het langer uithouden dan ik?

Els | 11:21 am

Comments (11)

23-09-2005

Geen baartype

Ik heb op een baarkruk gezeten. Wat een sensatie. Ik had me een soort verlaagde barkruk voorgesteld met tuigjes, hendels en een groot gat in het midden, maar het is eigenlijk niet meer dan een plastic emmertje op z’n kop, zonder bodem, met twee handgrepen en een opening van voren. Mijn zwangerschaps-Mensendieck-docente, die de baarkruk demonstreerde, vergeleek het stukje baar-equipment met een chemisch toilet. De sanitaire voorzieningen van kamperen hebben mij er altijd van weerhouden om in een caravan te gaan zitten, maar als zo’n chemisch toilet net zo comfortabel is als een baarkruk, wil ik mijn mening best herzien.

De baarkruk is naast de fleecetrui, de eiersnijder en Biotex een van de beste uitvindingen van de afgelopen eeuw. Volgens mij floept de baby er spontaan uit als je op z’n kruk plaatsneemt, want je zit automatisch in een goede houding en de zwaartekracht doet de rest. En ook niet onbelangrijk: de aanblik voor de omstanders is iets aangenamer dan de full frontal nudity die je tegemoet komt als de bevallende vrouw plat op haar rug ligt.

Helaas is het bij stuitbevallingen niet gebruikelijk om de baarkruk in te zetten, heb ik me laten vertellen. In het ziekenhuis gebruiken ze een soort klaptafel, een bed waarvan de onderste helft in het heetst van de strijd kan worden weggeklapt – een schavot heeft eenzelfde mechanisme – en de benen in beensteunen worden gelegd, zodat de verloskundige genoeg ruimte heeft om de baby aan te pakken. En dan is er ook nog het zogenaamde Roma-rad. Dat is geen martelwerktuig of gevaarlijke kermisattractie, maar een gezellig apparaat dat in TunFun of een gemiddelde moderne sportschool niet zou misstaan. Ik moet te zijner tijd wel in een heel uitgelaten stemming zijn, wil ik daarin plaatsnemen.

Els | 9:31 am

Comments (7)

19-09-2005

Live from the livingroom

Tot voor kort kwam ik tot u vanuit de slaapkamer. Daar verdiende ik mijn geld, daar stond mijn pc en daar tikte ik mijn Beatmeisje-stukjes. De komende weken tik ik mijn stukjes op mijn nieuwe laptop – een troostaankoop van toen junior niet meer te wenden of keren bleek te zijn. Vanaf vandaag spreek ik u toe vanuit de woonkamer, vanuit de tuin, vanaf het toilet of toch vanuit de slaapkamer, maar dan vanonder de dekens.

Waar mijn pc stond, staat sinds gisteren een wieg. Mijn pc zit nu in een verhuisdoos. Daar komt-ie pas eind november weer uit, als we verhuisd zijn naar Haarlem, naar het huis waarvan we 24 oktober de sleutel krijgen. Oktober wordt een drukke maand.

Els | 12:31 pm

Comments (7)

13-09-2005

Huup huup, babytruuk!

Een paar maanden geleden liet de chiropractor een truc zien. Hij trok drie keer aan mijn linkerarm en maakte uit mijn reflex op of de baby een jongetje of een meisje is. De uitslag heeft hij opgeschreven in mijn dossier en maakt hij pas na de geboorte bekend. Misschien is hij wel net zo sluw als onze oude huisarts. Die waagde zich ook aan dergelijke voorspellingen en schreef voorin zijn agenda ‘het wordt een jongetje’ en achterin… juist ja. Al naar gelang de feitelijke uitkomst bladerde hij naar voren of achter in zijn agenda en zei hij: zie je wel, ik zei het toch!

Vanmorgen heeft de chiropractor een ander trucje bij me gedaan, een trucje dat er wellicht voor zorgt dat de baby zich de komende 24 uur alsnog 180 graden draait. Hij drukte een minuut lang met twee vingers op mijn schaambeen, verder niks. Vervelend, maar niet pijnlijk. Als dat het enige blijkt te zijn wat nodig is om een baby te keren, dan moet hij maar eens een demonstratie geven op de aanstaande
verloskundigenlanddag.

Mijn verstand zegt dat ik nergens op moet rekenen, maar toch houd ik mijn adem in als ik iets voel bewegen in mijn buik. Stel je voor. De chiropractor heeft al vaker bewezen dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn.

Els | 1:26 pm

Comments (11)

11-09-2005

Raad het plaatje

Tip van de beatmaster: Crop of the pops! Tik de naam van uw favoriete artiest in en u krijgt tien uitstedes van albumcovers voor uw kiezen die u moet herkennen. Leuk kwisje voor de klamme zondagmiddag.

Els | 12:29 pm

Comments (2)

09-09-2005

Bevallen als Britney

‘Als het echt pijn gaat doen, moet je dat gewoon aangeven.’ Ik haat het als mensen dat van me vragen. Wanneer doet iets echt pijn? Als je er onbedaarlijk van gaat huilen? Als je bijna flauwvalt? Wanneer de pijn een hoger doel dient, namelijk een stuitbevalling voorkomen, wie ben jij dan om te zeggen: en nu is het genoeg, ik wil naar huis?

Volgens het grote bevallingsboek gebeurt ‘uitwendige inversie’ met grote kracht en geeft het een wat vervelend gevoel, maar is het niet pijnlijk. Als dat echt zo is, dan ben ik een mietje en dan houd ik mijn hart vast voor de bevalling. Ik begin een beetje te snappen waarom Britney kiest voor een keizersnee, no matter what.

De verloskundige van het ziekenhuis, mevrouw Van Baaren (!), deed me pijn, maar wel op een hele lieve manier. Ik moest proberen aan iets fijns te denken, een tropisch eiland bijvoorbeeld. Dat hielp niet, maar dat is misschien omdat ik geen strandmens ben. Een andere visualisatie dus: op de bank met de beatmaster en twee poezen en veel koekjes voor de tv op zaterdagavond met een Engelse detective met patholoog-anatomen, rechters en/of profilers. Hielp ook niet. De ademhalingstechniek van Mensendieck moest ik maar even laten varen, zei mevrouw Van Baaren, want daar bakte ik helemaal niets van. Toch nog maar ’s oefenen, op de bank met de beatmaster en twee poezen en veel koekjes voor de tv op zaterdagavond met een Engelse detective met patholoog-anatomen, rechters en/of profilers.

Mevrouw Van Baaren probeerde met een soort hardhandige drukpuntmassage in mijn liezen en op mijn bovenbuik de baby te keren. Hij lag in een onvolkomen stuitligging, een stuitligging waar de baby niet zo één twee drie zelf uitkomt, en… dat ligt hij nog steeds. De baby bleek niet meer te draaien. Dat wordt dus een ziekenhuisbevalling.

Geen nood. We gaan vooralsnog voor scenario A: de vaginale ziekenhuisbevalling. Een vaginale ziekenhuisbevalling die niet lukt en daarom wordt bespoedigd door een keizersnee, is scenario B. We hebben alvast even een kijkje mogen nemen in de verloskamers en die zien er sfeerverhogend uit. Bevallen als Britney heeft niet mijn voorkeur, maar gelukkig wordt die keuze in het heetst van de strijd voor me gemaakt.

Els | 9:23 am

Comments (7)

06-09-2005

Navelstaren

Mijn buik en ik hebben nooit goed met elkaar overweg gekund. Hij protesteert als ik ongezond heb gegeten en als ik me druk maak en altijd op een moment waarop ik dat even niet kan hebben. Hij zet uit en doet pijn en zorgt ervoor dat ik me moe en slap voel. Een spastische dikke darm heet dat, maar ik noem het liever ‘last van mijn buik’. Mijn buik is geen sieraad, zeker niet als-ie protesteert. Maar sinds mijn buik zo in omvang is toegenomen dat-ie strak staat en we samen letterlijk bijna niet meer door één deur kunnen, ben ik enorm van hem gaan houden.

Elke ochtend smeer ik hem liefdevol in met Etos buikbalsem. Het flesje gaat steeds sneller leeg, omdat de klodder die nodig is om het totale buikoppervlak te bedekken, steeds groter wordt. Mijn navel is allang geen diepe krater meer, eerder een knikkerkuiltje. En aan het einde van de dag is het zelfs een klein dopje. Ik heb nooit geweten dat ik in mijn navel twee moedervlekjes heb, want die worden blijkbaar pas zichtbaar als je navel zich binnenstebuiten keert. Wonderlijk hoor, alles. Ik kan er uren naar kijken. Say it loud, I’m big and I’m proud! Hopelijk houdt het gevoel na de bevalling nog een paar jaar stand.

Els | 9:18 am

Comments (2)

01-09-2005

Een paar uur later

En jawel, de baby is nog niet eens geboren of hij ligt al dwars. Met zijn billen naar beneden en met beide beentjes omhoog. Een onvolkomen stuitliging, zoals dat heet. Dat was even schrikken toen de echoscopist het vertelde, maar ook weer geen complete verrassing. Sinds vorige week voel ik regelmatig iets bols boven mijn navel en daaronder getrappel van voetjes. Toch wel gaaf dat je zoiets kunt voelen zonder ervoor gestudeerd te hebben.

Verder ziet junior er goed uit. Zijn hartje klopt, hij is beweeglijk, heeft lange beentjes en gezonde, bolle wangen. Een mooi kindje. Of zegt de echoscopist dat tegen alle aanstaande ouders die ze op bezoek krijgt?

Els | 4:40 pm

Comments (11)