28-08-2005

Dringend gezocht

Nog één (muzikale) zwangere vrouw die woensdagmiddag 7 september niets te doen heeft.

Update: ik ben los!

Els | 4:13 pm

Comments (6)

Nog zes

Als ik in loondienst zou zijn geweest, was dit weekend mijn zwangerschapsverlof ingegaan. Nog zes volle weken te gaan tot de uitgerekende datum. Sinds woensdag voel ik aan lijf en leden dat zwangerschapsverlof zeer zeker geen formaliteit is en dat het getal zes ook niet toevallig is gekozen. Zo’n vijftien centimeter boven mijn navel voel ik iets hards dat lijkt op een paar stevige billen. Aardje naar zijn moertje. Of is het mijn eigen, harde, buik? De bobbel zit zo in de weg dat ik met geen mogelijkheid meer elegant van de bank en uit bed kan komen. Ook kan ik me ’s nachts amper meer omdraaien. Maar ik vind het nog steeds fijn om in verwachting te zijn, hoor.

Als ik het de komende tijd rustig aan doe, moet ik het nog net drie weken kunnen uitzingen met werk. Zo veel tijd heb ik nog nodig om alle lopende opdrachten te kunnen afronden. Vrijdag 16 september wordt mijn werkplek in de slaapkamer geruimd om plaats te maken voor een wieg. Dan heb ik daarna nog drie weken de tijd om trouwfoto’s in te plakken, kleertjes te wassen, bevallingsliteratuur door te nemen en met een grote plantenspuit de poezen zo te dresseren dat ze bij de wieg vandaan blijven.

We hoeven trouwens niet bang te zijn dat we de tel kwijtraken. Aan het einde van kalenderweek 40 heb ik er ook bijna veertig weken zwangerschap op zitten. Als junior zich aan de regeltjes houdt, komt-ie dinsdag 11 oktober ter wereld. Als-ie een dwarsligger is, komt-ie een dag eerder, op onze trouwdag. Dan kunnen de beatmaster en ik deze heuglijke dag nooit meer vieren met een romantisch diner voor twee buitenshuis, maar zitten we de komende jaren thuis aan de patat met appelmoes met de Haarlemse vriendjes van junior. Ook leuk.

Els | 4:10 pm

Comments (3)

23-08-2005

En deze is speciaal voor Cockie

De Prenatal in de Kalverstraat houdt opheffingsuitverkoop: ze geven zeventig procent korting op alle positie- en babykleding. Had ik dat twee maanden geleden geweten. Dan had ik nog even gewacht met de aanschaf van mijn onzichtbare zwangerschapsstring. Ik heb er meer dan twintig euro voor betaald en dat is best veel voor een onderbroek die je toch niet ziet.

Hij heet ‘onzichtbaar’, omdat-ie vleeskleurig is, maar je ziet hem onmogelijk over het hoofd. Hij heeft namelijk enorme afmetingen; je kunt hem helemaal tot over je navel sjorren. En toch is die gigantische zwangerschapsstring onzichtbaar. In ieder geval voor de beatmaster, voor wie ik het bestaan van het katoenen onding angstvallig verborgen houd. Nog zeven weken, jongen, en dan gaat het ontwindende stukje textiel tot nader order achter slot en grendel.

Els | 10:48 am

Comments (8)

18-08-2005

Art Brut, Top of the Pops!

Die concertbezoekrestricties die ik mezelf heb opgelegd, die slaan dus ook helemaal nergens op. Als ik dan toch moet minderen, had ik gedacht, dan doe ik dat als volgt: dan ga ik komend jaar alleen nog naar bands kijken die ik hooguit één keer eerder heb gezien, tenzij ze Super Furry Animals, The Divine Comedy, Tindersticks, Stereolab, Jon Spencer Blues Explosion, Ween of Meindert Talma & The Negroes heten. Het geld dat we hiermee besparen storten we dan in het Pampers-fonds en het grote gapende gat dat aflossing hypotheek heet.

Bonnie ‘Prince’ Billy mocht dus (want nog nooit eerder gezien), Art Brut ook (pas één keer eerder gezien), maar Yo La Tengo was de lul. En daar ging het dus mis. De toegift van Yo La Tengo die we gisteren nog net even gratis en voor niets meepikten achterin de grote zaal van Paradiso, was prachtig. De vervoering was van korte duur, want we moesten naar boven, naar Art Brut. Halverwege de trap besloot ik het hierboven genoemde concertbezoekrestrictiebeleid maar te laten varen.

Art Brut maakt art-punk, maar dan zonder make-up en met humor. Hun liedjes gáan tenminste ergens over, legde de voorman uit. Over het leven. Over een band beginnen, het overwinnen van frustraties op seksgebied, broertjes die de rock & roll ontdekken en alleen nog maar naar b-kantjes luisteren, de wens om acht keer achtereen bij Top of the Pops te spelen en het plan om te verhuizen naar Los Angeles om daar Hennessey te drinken met Morrissey, van die dingen. Zodra Eddie Argos – ik zal zo dadelijk nog even uitleggen waarom ‘voorman’ een betere woordkeus is dan ‘zanger’ – het startsein gaf met het staccato commando ‘Ready, Art Brut?’, barstte de band los. En dan leuterde Eddie er drie minuten lang overheen met een niet te duiden maar zeer goed verstaanbaar Engels accent. Zoals gezegd zingt hij niet; hij gooit er tekst uit. Een beetje als Mark E. Smith van The Fall, maar dan in een zeer opgewonden staat. Geen idee of ze inmiddels bij Top of the Pops hebben gespeeld – moet toch haast wel? – maar zo niet, dan moeten de programmamakers zich nog maar eens achter de oren krabben.

Els | 11:12 am

Comments (5)

17-08-2005

Billie Prins Bollie

Tot nu toe mogen we niet klagen over de muzikale smaak van junior. Gisteravond, tijdens het concert van Bonnie ‘Prince’ Billy en Matt Sweeney, heeft hij de hele avond geen kik gegeven. Dat betekent volgens mij dat hij het mooi vond. Dat geeft hoop voor de toekomst. Hij had best tot het einde van de avond in Paradiso willen blijven.

Helaas gooide zijn moeder roet in het eten. Ze verveelde zich, sms’te ze rond half tien naar de beatmaster, die op het balkon was gaan zitten. Zijn moeder wilde zo nodig in de zaal staan, bij haar vrienden, maar eigenlijk was ze al versleten voordat het concert goed en wel begon. Beetje dom van haar. Was ze toch maar met de beatmaster op het balkon gaan zitten. En als je eenmaal een beetje gaat rondlopen en nergens meer een opening vindt om doorheen te gluren naar het podium – het balkon was inmiddels natuurlijk stampvol – dan ga je je al gauw vervelen. Luisteren naar een band, zonder een glimp van het podium te kunnen opvangen, kun je ook thuis. Tegen tienen hebben we de achtergebleven vrienden ge-sms’t dat we er vandoor gingen. Even twijfelden we nog of we pas op ‘send’ zouden drukken als we thuis waren, om de schijn op te houden dat we het nog best lang hadden uitgehouden, maar gezichtsverlies hadden we evengoed al geleden.

Een klein afknapmomentje dus.

Vanavond, bij Art Brut, zal moeders beter haar best doen. Art Brut heeft maar één plaat gemaakt, die korter duurt dan die van Bonnie ‘Prince’ Billy en Matt Sweeney, dus dat moet uit te houden zijn. Bij Art Brut gebeurt er iets op het podium, bij Bonnie ‘Prince’ Billy en Matt Sweeney maar weinig. Art Brut praat met het publiek, Bonnie ‘Prince’ Billy en Matt Sweeney deden dat amper. Art Brut geeft prikkels – iets waar moeders behoefte aan heeft – en Bonnie ‘Prince’ Billy en Matt Sweeney deden dat niet. De muziek van Bonnie ‘Prince’ Billy (en Matt Sweeney) wordt vanaf heden weer uitsluitend thuis geconsumeerd.

Els | 10:47 am

Comments (6)

16-08-2005

Goed man

Vandaag ben ik bij oma Meijers geweest. Tot zover niets bijzonders. In mijn eentje. Tot zover nog steeds niets bijzonders. Met de auto. Dat is wel bijzonder, vooral in combinatie met ‘in mijn eentje’.

Vandaag zou ik voor het eerst zonder bijrijder de snelweg op gaan. Dat had ik de beatmaster beloofd en ik wilde geen watje zijn. Smoezen als ‘maar dat is zonde van de ozonlaag’ en ‘maar het regent zo’, daar hoef ik niet meer mee aan te komen. Vannacht kon ik er niet van slapen. Rond een uur of vijf moest ik uit bed om te plassen en daarna heb ik de slaap niet echt meer kunnen vatten. In gedachten nam ik de route nog eens door en dacht ik na over vrolijke muziek voor onderweg – het werden Pavement en The Housemartins. Ook bedacht ik een aantal noodscenario’s voor het geval ik de supersteile helling van de oprit naar de Vreelandseweg niet meer zou durven nemen. Ondertussen zag ik het buiten langzaam licht worden. Tussendoor heb ik nog wel gedroomd over een politieagent die me van de weg haalde, zomaar, en meenam naar het politiebureau. En nog iets over een pater noster, maar daar weet ik het fijne niet meer van.

Ik ben inmiddels terug van de dodenrit. Levend en wel. Ik ben maar één keer ingehaald door een vrachtwagen – dat is bijna net zo erg als tijdens het baantjes trekken worden ingehaald door een man met een houten been – en de motor is maar één keer afgeslagen. Verder heb ik 1.000 meter voor een afslag die ik moest hebben nog vijf vrachtwagens ingehaald (ik zal ze krijgen) en heb ik op een drukke 80-kilometerweg een kraanwagen ingehaald. En die enorme helling bij de Vreelandseweg? Die bleek in werkelijkheid nog maar hooguit vijf procent te zijn. Een wonder hoe de motor daar de vorige keer vier keer kon afslaan.

Met oma Meijers gaat het naar omstandigheden goed. Ze is 91 jaar oud en helemaal op, maar ze moet nog even, want dit najaar krijgt ze drie achterkleinkinderen. Met mijn moeder gaat ook alles goed. En wie heb ik verder nog gezien? O ja, nichtje Ellen, die in september een tweeling krijgt. Met hen gaat ook alles goed. Alles goed en wel dus. En het rijden ging ook goed. Dus dat is heel goed. Goed, dat was het weer.

Els | 6:08 pm

Comments (7)

13-08-2005

Voetjes van de vloer

Ik heb zeer karakteristieke voeten. Op de kleine teen van mijn linkervoet zit een moedervlek met Cindy Crawford-allure en mijn rechter voetzool heeft er eentje zo groot als die van Sandra Reemer. Altijd handig als ik nog eens geïdentificeerd moet worden. Of als ik een beetje krap kom te zitten, want dan kan ik altijd nog goud geld verdienen als body double in een bloederige detective met patholoog-anatomen en forensisch onderzoek.

Minder blij ben ik met de haren die het middelste kootje van mijn grote tenen sprieten. Gelukkig zijn ze blond. En ondanks alle Piedro’s, Bunnies en ander orthopedisch schoeisel dat ik als kind heb versleten, zijn in de loop der jaren enkele tenen toch een beetje scheef gaan groeien. Maar verder mogen mijn voeten er best wezen.

Sinds donderdag zien ook mijn teennagels er weer knap uit. Vriendin P. heeft ze gelakt in exact dezelfde kleur rood als de lak van mijn Birkenstock-slippers. Groot onderhoud kan ik nog net zelf verrichten, maar voor het precisiewerk mag ik mezelf deze negen maanden overgeven in de hemelse handen van vriendin P. Terwijl ik donderdagavond onderuitgezakt op de bank lag uit te buiken van een ijzerrijke maaltijd, was vriendin P., gedienstig als een Thaise voetenmasseuse, in de weer met bruistabletten en voetenscrub.

Wat is het toch heerlijk als iemand aan je voeten friemelt. De wereld zou er anders uitzien als we allemaal af en toe eens de tijd namen om aan de voeten van onze naaste te frunniken. Drukpuntmassage, nagels lakken, voetjevrijen, tenen likken voor mijn part, ’t is allemaal lekker. Dan wordt zelfs een avondje Talpa kijken nog leuk.

Els | 4:44 pm

Comments (7)

11-08-2005

Staat niet op de kaart!

Het spannendste onderdeel van een bezoek aan de verloskundige is misschien nog wel het wachten op je beurt. Dat geeft je de gelegenheid een studie te maken van het prikbord vol geboortekaartjes van tevreden klanten. Het is elke keer weer hemeltergend spannend of tussen alle Noa(h)- en Tijn-kaartjes nog steeds geen geboortekaartje hangt met een van de namen die wij op het oog hebben voor junior. Vanmorgen wederom geen bingo, of Lingo. Maar goed, zo noem je je kind ook niet.

Els | 12:05 pm

Comments (9)

10-08-2005

Monsters zijn niet eng

De muzieksmaak van de beatmaster en die van mij komen in grote lijnen overeen. Dat wil zeggen: gitaren doen het altijd goed, liedjes en koortjes tot op zekere hoogte ook, zolang het maar niet te blij wordt. Op dit gemeenschappelijke gitaren-liedjes-koortjes-continuüm bevindt zich muziek die we onafhankelijk van elkaar ontdekt hebben, muziek die we samen ontdekt hebben, muziek die de beatmaster heeft ingebracht en die ik na verloop van tijd ook ben gaan waarderen, en muziek die ik op mijn beurt met succes aan de beatmaster heb weten op te dringen.

Tot de eerste categorie, maar ook een beetje tot de tweede, horen de Super Furry Animals. Hun debuutplaat, Fuzzy Logic, kwam uit toen we elkaar nog niet kenden. De beatmaster heeft hem op cd, ik op cassettebandje. Nummer twee, Radiator, kwam uit in de maand waarin we elkaar ontmoetten. De beatmaster kocht hem op cd, ik leende hem in de bieb en zette hem op een bandje. Toen in 1999 Guerrilla uitkwam, wist ik dat ik die niet hoefde te kopen of te tapen, omdat onze cd-collecties spoedig zouden mergen.

Er is in al die jaren maar één SFA-concert in Amsterdam geweest dat we niet hebben bezocht en de band heeft nog nooit een plaat uitgebracht die tegenviel. Mwng, volledig gezongen in Welsh, was even wennen, maar na verloop van tijd fonetisch prima mee te galmen. Als er verder niemand bij is.

De muziek van de SFA wordt steeds toegankelijker – de meest weirde randjes zijn er inmiddels af – en toch wil de band maar niet doorbreken. Maar nu is Love Kraft in aantocht. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. De plaat klinkt vertrouwd. Ik heb soms zelfs het gevoel dat ik bepaalde nummers al langer ken, maar dat zal suggestie zijn. Het mooiste stuk is wat mij betreft het uitro van het openingsnummer, Zoom. Dat had wel vijf minuten mogen duren. Met een koor dat de SFA lijken te hebben geleend van Histoire de Melody Nelson van Serge Gainsbourg en als klap op de vuurpijl een flinke dosis hoorn, mijn favoriete blaasinstrument. Verder het nodige orgelgefreak, strijkers en koortjes, kortom: ja, niets bijzonders eigenlijk. Gewoon heel erg SFA. En vooral níet blind kopen, die plaat, want dan ziet u het ongetwijfeld fantastische artwork niet.

Els | 10:04 am

Comments (6)

09-08-2005

Zondermeer Noordermeer

Ergens aan het begin van deze eeuw, toen ik nog niet wist wat een weblog was, had de beatmaster er eentje. Terwijl ik in de veronderstelling was dat-ie in de computerkamer aan het racen of schieten was, zat-ie stukjes te tikken over muziek en nerd stuff en die zette hij vervolgens online. Bij nacht en ontij zat-ie daar dan weer met andere nerds over na te nerden op een of ander vaag chatkanaal. Soms maakte hij voor die nerds een webradioprogramma. Of hij sprak met hen af op een zogenaamde weblogmeeting.

In het voorjaar van 2001 ben ik zijn site maar eens gaan lezen. En toen wilde ik er ook een. Tegen de tijd dat whiskas.net, de voorloper van beatmeisje.nl, operationeel was, was voor de beatmaster de grootste lol er alweer af. In de jaren die volgden heeft hij zijn weblog nog een paar keer uit de mottenballen gehaald, maar dan liet hij ‘m na verloop van tijd toch weer onderstoffen.

Maar wat doe je als je zwangere vrouw nog maar over één ding kan praten en het kleine beetje interesse dat ze had in nerd stuff dreigt te verliezen (‘voor dat geld kun je ook twintig pakken pampers kopen’)? Juist, dan haal je je weblog weer van zolder. Wel nu, dankbaar en blij zijn we met de wedergeboorte van… northernlake.com!

Els | 6:03 pm

Comments (2)