30-07-2005

Melkfabriek

Voor de dagelijkse boodschappen ging ik altijd al liever naar Albert Heijn dan naar Dirk, maar sinds ik zwanger ben is er een extra reden om mijn bezoekjes aan Dirk tot een minimum te beperken. Albert Heijn heeft koelvakken; Dirk bewaart zijn zuivel in een koelcel.

Sinds januari zijn mijn borsten van slag. Eigenlijk al vanaf week één na de conceptie, realiseerde ik me later. Vooral mijn rechterborst ligt dwars. Hij reageert achterlijk fel als de kou erin schiet. Bij de geringste rilling zegt mijn rechtertepel: toink! Als ik me even plastisch mag uitdrukken: het voelt alsof iemand er zijn nagels in zet en er dan keihard aan trekt. Vaak trekt de pijn na een kwartier weer weg, soms ook niet. Dan trek ik mijn fleece-vest aan en denk ik aan een tropisch eiland.

Gelukkig is het weer mij gunstig gezind. Bij temperaturen als deze heb ik zelden last van rillingen. Behalve in het zuivelhok van Dirk. In deze koelcel zal het niet warmer zijn dan een graad of zeven. Dit maakt boodschappen doen bij Dirk tot een bijzonder pijnlijk ritueel.

Daar hebben wij het volgende op gevonden. Ik laat mijn winkelwagen buiten het zuivelhok staan. Zonder wagen kan ik me sneller tussen de wagens door manoeuvreren die wél mee naar binnen worden genomen. Ik gluur door de glazen ruit naar binnen om te zien waar precies de melk staat, de Go! Drink en wat ik nog meer nodig heb – dat verschilt per vestiging – zodat ik eenmaal binnen niet hoef te zoeken en de snelste route kan nemen. Dan kruis ik mijn armen over mijn borsten en storm ik naar binnen. Ik gris een pak Go! Drink van de plank, raas langs het schap met melk – meer dan twee producten kan ik niet vasthouden – en storm weer naar buiten. Missie volbracht.

Voor alle duidelijkheid: u hoort mij hier niet klagen; ik spreek alleen mijn verwondering uit. Het ongemak is te onschuldig en eigenlijk ook te lachwekkend (behalve op het moment zelf) om er melding van te maken als de verloskundige vraagt of ik nog ergens last van heb. Nog twee en een halve maand en dan is het weer over. Hoop ik. Dan zal het zich weer beperken tot een maandelijks ongemak.

Els | 1:17 pm

Comments (4)

20-07-2005

Karma polis

Zojuist heb ik mijn financiële mannetje – ik noem hem voor het gemak even financieel mannetje A – op de thee gehad. Hij kwam me vertellen dat ik een ontzettend domme beslissing heb genomen door de pensioenpolis die zijn collega vorig jaar bij me onder de aandacht bracht, stop te zetten en over te stappen naar een andere verzekeraar met een ander product met andere voorwaarden. Dit product is me enkele maanden geleden aanbevolen door financieel mannetje B, het financiële mannetje dat de beatmaster en ik in de arm namen toen we een hypotheek wilden afsluiten.

Financieel mannetje A noemde financieel mannetje B vanmiddag ‘een smet op het blazoen’ en zou hem, zo zei hij letterlijk, het liefst alle hoeken van de kamer laten zien. Financieel mannetje B zou me namelijk onjuist hebben voorgelicht en zou uit zijn ambt ontheven moeten worden.

Tja.

Financieel mannetje A gaat me nu een uitdraai sturen waaruit blijkt dat ik mezelf tekort doe als ik mijn besluit doorzet. Met die uitdraai zou ik financieel mannetje B om de oren kunnen slaan, om maar even in de termen van financieel mannetje A te spreken. Financieel mannetje B laat mij – dat zegt financieel mannetje A tenminste – te veel premie betalen voor een eindbedrag dat ik helemaal niet nodig heb. Hierbij loop ik bovendien het risico alles kwijt te raken als de Derde Wereldoorlog uitbreekt. Ik ben een doemdenker, dus vooral dat laatste was even schrikken. Ik kan me echter niet herinneren dat financieel mannetje B hier met één woord over gerept heeft. Het zou financieel mannetje A echter niets verbazen, zei hij, als financieel mannetje B dat moedwillig voor mij verzwegen heeft.

Nu is financieel mannetje B een zeer gerenommeerd financieel mannetje. Hij behoort in ieder geval tot een bekende keten van financiële mannetjes. Financieel mannetje A niet. Financieel mannetje B zit strak in het pak en maakt leuke grapjes. Aan de presentatie van financieel mannetje A moet ik, evenals aan die van zijn voorganger trouwens, nog een beetje wennen. Vooral aan zijn manier van uitdrukken. De woorden die hij koos om financieel mannetje B te bejegenen, kwamen op mij niet zo professioneel over, al bedoelde hij het misschien goed.

Was er maar een financieel mannetje C, dat een objectief oordeel kon vellen over financieel mannetje A en financieel mannetje B. Of was ik zelf maar een financieel vrouwtje. Ik dacht dat ik mijn pensioen inmiddels goed geregeld had, maar voor mijn gevoel ben ik weer terug bij af.

Els | 5:27 pm

Comments (10)

19-07-2005

Pineapple tuesday

Onze hoogzwangere buurvrouw heeft het zwaar te verduren. Vrijdagochtend om acht uur werd de buurt gewekt door het gezoem en geknetter van een houtversnipperaar, die in een uur tijd een halve boom – een van mijn lievelingsbomen – tot pulp vermaalde. Die houtversnipperaar had de buurvrouw zelf besteld, maar goed. Zaterdagavond was er dat karaoke-geweld van de familie van Vierhuizen-Verder. En vanmorgen om acht uur werden we uit ons bed gedrild door een heimachine in de achtertuin van de familie Van Tweehuizen-Verder. Als dat geen weeën opwekt, dan weet ik het ook niet meer. De buurvrouw is een bikkel. Of ze krijgt gewoon een hele tamme baby.

Ik had me eigenlijk voorgenomen om mijn best te doen om ook eens over iets anders te schrijven dan zwangerschap. Je zou maar een hekel hebben aan baby’s. Dan moet deze website een hel zijn. Werk dan. Ja, werk. Maar schrijven over schrijven, dat is saai.

Muziek dan. Vriend R., Herr Meijer en de beatmaster hebben een popquiz gemaakt, die vanavond gespeeld gaat worden in café Mono, hier in Amsterdam. Wat is een popquiz? Dat leest u hier. Vriendin D., vriendin C. en ik treden vanavond aan als team Girls on Top. Ons geheim is dat wij elkaar feilloos aanvoelen. We hebben namelijk iets heel bijzonders met elkaar gemeen: psychologisch onderzoek toont aan dat wij ons alle drie zeer verwant voelen aan de ananas. Tel daarbij op dat we alle drie best heel goed zijn in intro’s raden en dat ik nog een hele dag de tijd heb om de pc van de beatmaster te doorzoeken naar het document met de juiste antwoorden op zijn twee ronden. Tel uit je winst. Ananas on top!

Els | 9:57 am

Comments (7)

18-07-2005

Kroesified

Wat Wolter Kroes kan, is niet mis. Hij helpt personen met geheugenverlies hun ware identiteit te achterhalen en helpt vrouwen van hun rijangst af. Weeën opwekken, daartoe blijkt hij echter nog niet in staat. Terwijl zaterdagavond zijn stem in Dolby Surround door de binnentuin schalde, bleef onze hoogzwangere buurvrouw hoogzwanger. Geen centimeter ontsluiting. Terwijl het geluidsvolume dat de stereo-installatie van de feestvierende familie Van Vierhuizen-Verder voortbracht, toch niet misselijk was.

De familie Van Vierhuizen-Verder is een sociaal zwak gezin dat hier in de straat voor veel overlast zorgt en inmiddels een goede bekende is van de politie. Wij hebben weinig last van hen, want daarvoor wonen ze net even te ver weg. Zolang we oppassen dat we niet overhoop worden gereden door de opgevoerde Ariola waarmee moeder en zoon over het trottoir scheuren, is er weinig aan de hand. We hoeven alleen maar dekking te zoeken als de familie iets te vieren heeft. Dan slepen de zoons de stereo-installatie naar de achtertuin, sluiten zij er hun karaoke-installatie op aan en kan het feest beginnen. De herrie is ongekend. Zelfs met ramen en deuren dicht is het alsof je bij hen in de achtertuin zit.

De feestgangers om stilte verzoeken werkt averechts. Dat beschouwen ze als publieksparticipatie en dat wakkert de geestdrift alleen maar aan. ‘En deze is speciaal voor jullie!’, brult moeder dan door de microfoon. ‘Laat die handjes zien!’ Een van haar lievelingsnummers is Ik heb de hele nacht liggen dromen van Wolter Kroes. Van dit nummer heeft de familie geen karaoke-versie, dus dat galmt moeder gewoon met de volkszanger mee.

Zo ook zaterdagavond, toen de familie Van Vierhuizen-Verder de verloving vierde van een van de twee zoons. Ook de Turkse schoonfamilie was uitgenodigd. Dat zorgde voor een welkome verbreding van het repertoire, dat voornamelijk uit Hollandse hits bestaat. Op een gegeven moment hoorde ik ook flarden van Tell her tonight van Franz Ferdinand langskomen, maar misschien was dit een tegenoffensief van een gedupeerde buurtbewoner. Tegen elven keerde de rust weer.

Els | 8:53 am

Comments (1)

16-07-2005

Fool on the hill

Onze auto is stuk. Voortdurend slaat de motor af als ik wil optrekken. Op de route Amsterdam-Loosdrecht, waar ik van de week (onder begeleiding) een testrit maakte, wel twintig keer! En ook toen ik bij de Vreelandseweg tegen een heuveltje op moest rijden, functioneerde de auto niet naar behoren. Heel vervelend. Ik denk dat de beatmaster er volgende week maar even mee naar de garage moet. Dat is wel een eindje rijden, met alle risico’s van dien, maar dat baart me geen zorgen. Want vreemd genoeg heeft de auto geen kuren als de beatmaster achter het stuur zit.

Els | 4:23 pm

Comments (11)

15-07-2005

Stretch out and wait

Een dezer dagen kunnen we worden opgeschrikt door het geluid van brekende vliezen. Die van de buurvrouw, want die is me net drie maanden voor. Tot grote hilariteit van onze schuin-schuin-bovenbuurman en de postbode. De grappen over de melkboer en zijn populariteit onder zijn vrouwelijke clientèle zijn niet van de lucht.

Straks ga ik lunchen met een van mijn beste vriendinnen, die net als de buurvrouw op klappen staat. En ook een vriendin die honderd kilometer verderop woont, zit te wachten op de eerste weeën. Maxima is natuurlijk net bevallen en het zal ook niet lang meer duren voordat Britney gaat werpen. En dan hebben we ook nog twee baby’s uitstaan in november en december. Bevallen heerst.

Ikzelf begin ook steeds meer in de stemming te raken. Gisteren bracht de hilarische postbode een doos vol steriele wondkompressen, kraammatrassen, twee pakken enórme maandverbanden, stretchbroekjes – ik heb nog niet durven controleren of die wellicht voor mijzelf bestemd zijn, een steriele navelklem en andere spullen waarmee ik vroeger maar wat graag ziekenhuisje zou hebben gespeeld. Ik denk dat ik dat vanmiddag ook maar ga doen.

Els | 9:48 am

Comments (7)

13-07-2005

Breaking the table

Gratis af te halen: decoratieve tuintafel, eigen ontwerp van Tuincentrum Osdorp, met donkergroen gietijzeren onderstel met bladmotief en natuurstenen tafelblad, dat in tweeën is gebroken toen een niet nader te noemen persoon er een zak tuinaarde, ook van Tuincentrum Osdorp, op smeet. De twee halve tafelbladen zijn ook te gebruiken als grafzerk.

Els | 10:15 am

Comments (3)

12-07-2005

Met de vlam in de pijp

We waren de openbare weg nog niet op of de motor sloeg af. Dat zou hij daarna nog vijf keer doen. Bij het commando ‘hellingproef’ wist ik van pure zenuwen het verschil niet meer tussen de koppeling en het gaspedaal. Pas na drie pogingen kwam de auto in beweging. Na een kwartier zei de examinator: ‘Ik heb liever dat u niet zo veel praat als u een kruising oversteekt’. Vijf minuten voor het einde stak een medeweggebruiker haar middelvinger op toen ik haar de pas afsneed. Maar ik heb niet gehuild. Ik ben geslaagd.

Els | 4:39 pm

Comments (22)

09-07-2005

Paint it green

Als het een jongetje wordt en we medio oktober nog geen geschikte jongensnaam hebben bedacht, kunnen we hem altijd nog vernoemen naar het ledikant dat we vandaag voor hem hebben gekocht. Theo is zijn naam. Het bedje komt niet bij Ikea vandaan.

Theo kostte nog geen vijftig euro, heeft een massief hoofd- en voeteneind en is gemaakt van ongelakt hout. Dat scheelt weer schuren. Dan hoeft de beatmaster het bedje alleen nog maar te schilderen en te lakken. Geheel in de huisstijl van de babykamer uiteraard. Die hebben we alleen nog niet vastgesteld. De kleur die de beatmaster uitkiest, zal dus van doorslaggevende betekenis zijn voor de rest van de kamer.

De beatmaster heeft van mij volledige artistieke vrijheid gekregen bij de realisatie van het project. Dat valt me best zwaar. Niet dat ik geen vertrouwen heb in zijn creativiteit, precisie en uitgelezen smaak, maar ik had me er toch graag tegenaan bemoeid. Het grote zwangerschapsboek gooide echter weer eens roet in het eten. Het zegt dat aanstaande moeders maar beter niet met hun neus boven een blik verf kunnen gaan hangen. De lasten van het schilderen – het schilderen zelf – zijn dus voor de beatmaster. En daarom is het niet meer dan redelijk dat hij ook mag genieten van de lusten, het kiezen van de kleur. Een hele verantwoordelijkheid, maar dat is het ouderschap ook.

Els | 6:37 pm

Comments (8)

08-07-2005

Mint car

Als Estelle Gullit het kan, kan ik het ook, heb ik altijd gedacht. Autorijden. Ik lijk er echter niet voor in de wieg te zijn gelegd. Een paar jaar geleden heb ik ruim twintig rijlessen gevolgd, in februari een tiendaagse opleiding bij de ANWB en inmiddels ben ik met mijn tweede ANWB-pleisterpakket bezig. Dit woord doet vermoeden dat er gewonden kunnen vallen tijdens de rijlessen. Het verbaast me dat dit tot op heden nog niet is gebeurd.

De vestiging van de ANWB-rijopleiding bij Sloterdijk is inmiddels mijn tweede huis. Ze zouden me onderhand wel eens een vaste-klantenkaart kunnen aanbieden. Inmiddels heb ik er drie instructeurs versleten. Ze hebben alle drie op hun eigen manier hun uiterste best gedaan om me klaar te stomen voor volwaardige verkeersdeelname.

Instructeur J. heeft ervoor gezorgd dat ik mijn grootste rijangst overwon en zowaar plezier in rijden kreeg. Hij was streng doch rechtvaardig en ook erg grappig. Als we een verkeersdrempel namen of plotseling moesten remmen voor een verkeerslicht, pufte hij met me mee om te voorkomen dat ik over mijn nek ging. En om de stemming erin te houden, zette hij regelmatig een cd van Wolter Kroes op. Het dashboardkastje lag er vol mee. Ik heb de hele nacht liggen dromen, Mag ik je knuffelbeer zijn, Ik wil je nu, uiteindelijk kon ik de refreinen bijna meezingen. Wolter Kroes gaf mij moed. De subliminal messages in de tekst deden hun werk. Helaas had ik hier op het examen weinig aan; examinator Van E. bleek niet het type om aan te vragen of hij misschien een muziekje wilde opzetten.

Instructeur A.J. was meer van de filosofische aanpak. Zijn stroomschema’s leken op abstracte denkmodellen, maar ze werkten. Zijn manier van lesgeven had ook iets therapeutisch. Terwijl ik worstelde met mijn voertuigbeheersing, stelde hij zulke confronterende vragen dat ik vergat om na te denken over terugschakelen, bochtje achteruit en kijktechniek en dat was precies wat ik nodig had. Veel nadenken – iets waar ik een handje van heb – is niet bevorderlijk als je maar een paar seconden de tijd hebt om in te voegen op de snelweg of een rotonde driekwart te nemen. En nog voordat officieel bekend werd dat pepermunt de rijvaardigheid bevordert, had A.J. me dit al laten ondervinden. Er zijn wat een rollen King doorheen gegaan. Helaas had examinator V. geen pepermuntjes bij zich.

Instructeur E. heeft me de halve Haarlemmermeer en Bollenstreek laten zien. Hij vond dat ik wel genoeg examenroutes had gereden en wilde me laten voelen hoe het is om ergens te rijden waar je nog nooit eerder hebt gereden. Daar had-ie een punt. Het deed me vergeten dat we eigenlijk aan het oefenen waren voor een examen. Telkens stapte ik na twee uur rijden uitgerust uit de auto. Hopelijk is mijn examinator van volgende week ervan gediend als ik hem meeneem voor een picknick in Bloemendaal.

Els | 10:59 am

Comments (5)