29-06-2005

A day in the life

0.00 uur Laatste appelsap besteld in Bitterzoet, na Sergeant Petter te hebben zien spelen
0.30 uur Onder zeil
2.00 uur: Wakker geworden met ontzettende maagkramp en een half uur op het toilet doorgebracht met het grote zwangerschapsboek op schoot om in op te zoeken waar de kramp vandaan zou kunnen komen en of het kwaad kon
5.00 uur Wakker geworden, doordat Lola aan mijn gezicht stond te ruiken. De poezen eten gegeven, een plas gedaan en de achterdeur op een kier gezet omdat het zo benauwd was in huis
6.00 uur Wakker geworden door herrie in de keuken, waar ik drie blazende poezen aantrof: Lola, Bibi en de witte poes van een paar huizen verderop
7.30 uur Wakker geworden door de wekker en terug in bed gekropen
8.30 uur Opnieuw gewekt, nu door de beatmaster
10.30 uur Overleg gepleegd met opdrachtgever 1
11.30 uur Even gebuurt bij opdrachtgever 2, die in hetzelfde gebouw zit als opdrachtgever 1
12.00 uur Op de Albert Cuyp stof gekocht om de wieg mee te laten bekleden
17.00 uur Artikel voor opdrachtgever 3 afgemaakt
18.00 uur Eten gekookt, tonijn met gegrilde courgette en aubergine
19.30 uur Stukkie tikken met links met in mijn rechterhand een Solero exotic, halverwege opgeschrikt door een catfight tussen Lola, Bibi en de broer of zus van de witte poes van een paar huizen hier verderop
Nog doen voor 24.00 uur Huisbaas bellen om te zeggen dat we sinds het weekend een enorme scheur in het pleisterwerk van de gang en de huiskamer hebben, wat erop lijkt te duiden dat het huis aan het verzakken is. Prime Suspect kijken – als dat tenminste een leuke serie is – en dan naar bed om niet wakker te worden tot morgenochtend 5.00 uur, als Lola weer aan mijn gezicht komt ruiken

Els | 8:07 pm

Comments (7)

27-06-2005

I shave the day

Mijn buik zit inmiddels zo in de weg dat ik, net als Helmut Kohl, mijn veters niet kan strikken zonder erbij te gaan zitten. Ik kan het proberen, maar het is een bespottelijke vertoning. Daarom draag ik, net als Helmut Kohl dat om die reden doet, alleen nog maar schoenen zonder veters. Of vraag ik, als er geen camera’s op mij gericht zijn, aan iemand uit mijn gevolg me te assisteren.

Een andere handeling waarbij ik wel wat hulp kan gebruiken is het lakken van mijn teennagels. Mijn benen ontharen, ook een lastig klusje als je buik je het zicht ontneemt, blijf ik liever zelf doen. Als ik had geweten hoe veilig en eenvoudig dat gaat als je op een krukje naast de douchebak gaat zitten, had ik dat al veel eerder gedaan. Dat had me een hoop schaafwonden gescheeld.

Een ongemak dat me juist veel ellende bespaart bij het ontharen is de vochtophoping in mijn voeten, doordat een zwanger lijf door de warmte veel vocht vasthoudt. Mijn enkels hadden de afgelopen week het profiel van dikke mannenwangen, waardoor ik mijn scheermes er moeiteloos overheen kon trekken. Niks geen listige knobbels en bobbels die ervoor zorgen dat je uitschiet en naar de doos met tissues moet hinken om geen bloedspoor op het tapijt achter te laten.

Zolang het bij deze onschuldige lichamelijke bijverschijnselen blijft, geniet ik ervan hoe mijn lijf reageert op alles wat er binnenin gebeurt. Ik heb nog nooit zo lekker in mijn vel gezeten als nu. Vasthouden, dat gevoel. Ja, ook dat vocht.

Els | 12:49 pm

Comments (5)

23-06-2005

Let your hair hang down

Alleen als ik op vakantie ben, lees ik boeken. Veel en snel. Ik ben een slordige lezer, ik wil te snel naar de laatste pagina. Mijn ogen schieten over de woorden, beeldspraak sla ik altijd over, maar de essentie van het verhaal blijft meestal wel hangen. Dat ik een slordige lezer ben, merk ik pas echt als ik uit een boek moet voorlezen. Daar ben ik heel slecht in. Plaatjesboeken voorlezen, daar munt ik dan wél weer in uit. Dierengeluiden, stomme stemmetjes en brandweerautosirenes beheers ik tot in de finesses.

Een van de boeken die ik op Kos heb gelezen is Hell bent for leather, confessions of a heavy metal addict van Seb Hunter, een autobiografisch geschreven hommage aan heavy metal met een hoog maar prettig educatief gehalte. Vriend R. had het boek uitgeleend aan Beatmaster W. Zij hebben met elkaar gemeen dat zij Powerslave van Iron Maiden draaiden toen hun klasgenootjes nog Kinderen voor Kinderen-lp’s verzamelden. Mijn band met metal beperkt zich tot het feit dat ik in 1990 het singletje van Can I play with madness? voor mijn verjaardag kreeg en dat het hemdje dat ik vandaag draag volgens het wasvoorschrift voor 15 procent uit spandex bestaat. Net genoeg om het boek te mogen lezen.

De schrijver legt uit aan de hand van voorbeelden en illustraties wat de do’s and don’ts van een drumsolo zijn, waarom Hanoi Rocks zo’n coole band is, dat een echte metalband geen keyboards heeft, welke thema’s zich lenen voor een metal-conceptalbum, wat het verschil is tussen death, thrash, speed, black, white en andere metal, welke Flying V-varianten er zijn en wie Eddie the head is.

Zonder deze basiskennis zou ik nooit 28 van de 50 vragen van The Super Metal Quiz (via Bas) goed hebben. Ook niet veel, zeg je? Je hebt gelijk, maar het is meer dan de helft en dat is best goed. Voor een vrouw.

Els | 3:08 pm

Comments (4)

21-06-2005

Hooray for boobies

Net terug van een slome vakantie op een Grieks eiland dat eindigt op ‘os’ ben ik bang dat ik iemand tegenkom die dit eiland ook heeft aangedaan en me gaat vragen of ik ook die indrukwekkende opgraving heb bezocht, die beruchte berg heb beklommen, dat unieke museum heb bezocht, dat exquise streekgerecht heb geprobeerd en de plaatselijke taal al een beetje beheers. Dan moet ik tot mijn schaamte bekennen dat ik tien dagen op een stretcher heb gelegen en ijsjes heb gegeten. Oké, we hebben het Asklepion bezocht en zijn naar het vergane bergdorpje Pyli geklommen, maar het merendeel van de vakantie heb ik toch in bikini doorgebracht aan de rand van het zwembad.

Daarin was ik vrij uniek. Het vrouwvolk waarmee we ons hotel deelden, overwegend Engels – te herkennen aan hun navelpiercing en aarsgewei – en de veertig ruimschoots gepasseerd, was toch meer van de monokini. Mag hoor, van mij. Daar ben ik heel ruimdenkend in. Als het grote zwangerschapsboek niet had gezegd dat ik me beter niet in volle glorie in de zon kan begeven, had ik gezellig meegedaan. Terwijl ik angstvallig mijn best deed om uit de zon te blijven, bakten de vrouwen hun borsten bruin. Van die aanblik werd ik best een beetje bang. Borsten worden er niet fraaier op naarmate de leeftijd vordert. Is dit mijn voorland?

Gelukkig werd dit angstbeeld na een week verstoord door de komst van een Oost-Europese schone die zo te zien fors in haar voorgevel had geïnvesteerd. Haar parmantige bolletjes waren het gesprek van de dag. Vrouwen lachten besmuikt en zochten naarstig naar lidttekens om hun vermoeden bevestigd te zien dat dit onmogelijk puur natuur kon zijn. Jongens togen als door een magneet getrokken massaal naar het bassin als de Oost-Europese (topless) baantjes ging trekken. En de oudere mannen gluurden vanachter hun zonnebril over hun Dan Brown-boek of Sun om haar gespartel nauwlettend te volgen. En ik? Ik was stiekem blij dat ik een goed excuus had om ontevreden te zijn over mijn eigen bos hout. Vrouwenborsten boezemen angst in, hoe je ze ook wendt of keert.

Els | 9:49 am

Comments (12)

08-06-2005

Wah-wah

Op vakantie gaan, ik haat het. In de wijde omtrek geen betaalbare bikini’s te vinden met cupmaat E, de E van Els. En dan heb ik ook nog eens niet genoeg onderbroeken om de komende dagen mee te overbruggen. Reguliere onderbroeken zat, maar onvoldoende exemplaren die je tot net onder je navel kunt sjorren. Een extra was draaien dus. Maar de was wil niet drogen en over tien uur moet de koffer dicht. Waaa!

Mijn pony raakt mijn wenkbrauwen en mijn kapper, bij wie ik tussen de grote knip- en verfbeurten door mag langskomen om mijn pony te laten bijwerken, blijkt failliet. Waaa!

Gisteravond hebben de poezen anti-vlooienspul toegediend gekregen. Hierbij leverde Bibi zo veel verzet dat ze haar halsbandje verloor. En nu laat ze zich niet door mij vangen. Hoewel ik weet dat E. en F. goed op ons huis zullen passen tijdens onze afwezigheid, ben ik bang dat Bibi juist de komende week wegloopt, zonder bandje, en dat ik haar dan nooit meer terugzie. Dit soort idiote angstaanvallen heb ik altijd als ik op vakantie ga. Waaa!

En dan is er het strategische vraagstuk: hoe ga ik de komende twee en een halve maand nog zoveel facturen versturen dat ik de laatste drie maanden van het jaar onbetaald zwangerschapsverlof kan nemen, terwijl ik de komende tijd het liefst ook nog een beetje van de zomer wil genieten? Er staan nog genoeg opdrachten uit, maar het wordt wel beuken geblazen. Gelukkig gaan we eerst nog op vakantie. O ja, vakantie. Waaa!

Mijn moeder had hier vroeger ook last van, vakantiestress. Als we op vakantie gingen, sloeg de schoonmaakpaniek toe en moest er vlak voor vertrek per se nog ‘een doekje door de wastafels’. Dan werden wij naar de auto gedirigeerd en ging de keukendeur achter ons op slot, zodat mijn moeder tien minuten het rijk voor zich alleen had en nog één keer alle wastafels kon afnemen. Hoe belangrijk is dat, steriele wastafels? Gelukkig zou ik later nooit zo worden als mijn moeder en mijn zenuwen veel beter onder controle hebben…

Els | 4:59 pm

Comments (12)

03-06-2005

Gold soundz

Dit najaar wordt alles anders. Om te beginnen komt er, bij leven en welzijn, een baby. Ik was eigenlijk van plan om gewoon door te leven, maar dan met een extra, derde dimensie. Jonge ouders om me heen waarschuwen echter dat je leven nooit meer zo zal zijn als voorheen. Het wordt tien keer zo kut, maar ook duizend keer zo leuk.

Ook geografisch gezien staat er het nodige te gebeuren. Dit najaar – dat kan oktober zijn, maar ook december worden – verhuizen we naar Haarlem. Naar een grote-mensenhuis, een woning met trappen en etages, een badkamer die zijn naam eer aandoet en een hypotheek. Ik heb me nooit honderd procent Amsterdammer gevoeld – ik ben hier al elf jaar een graag geziene gast – maar toch zal het afscheid best zwaar vallen.

Dit wordt dus een memorabele zomer. Gelukkig doet de muziekindustrie haar uiterste best deze zomer te voorzien van een passende soundtrack, de soundtrack die terugblikt op mijn leven in Amsterdam. Nieuwe releases van Stereolab, Stephen Malkmus – met een plaat die verrassend Pavement klinkt – en Teenage Fanclub. Drie bands die voor mij onlosmakelijk verbonden zijn met volwassen worden, op kamers gaan, verliefd worden en gelukkig zijn. Het enige wat nog aan deze soundtrack ontbreekt is een hereniging van The Lemonheads en een nieuwe Pulp-plaat. En, iets minder onwaarschijnlijk, nieuw werk van Tindersticks en Super Furry Animals. En een Europese tournee van The Divine Comedy waarbij Nederland nu eens niet wordt overgeslagen. Ook was het leuk geweest als we niet op vakantie zouden zijn geweest als Dinosaur Jr. in Paradiso speelt. Maar een mens kan niet alles hebben. Een baby en een huis, da’s eigenlijk al best veel.

Els | 9:49 am

Comments (2)

02-06-2005

Vogeltje wat ging je vroeg

Hoewel ik mezelf best een geëmancipeerde vrouw vind, moet ik erkennen dat het prettig is om een man over de vloer te hebben als je eigen man van huis is. Zeker als er een kauw in nood gered moet worden uit de klauwen van de lokale poezenpopulatie.

Zo’n drie maal per jaar worden we opgeschrikt door wild rondvliegende, luid kwetterende vader- en moederkauwen in de tuin. Als het er op dat moment ook nog eens stikt van de vreemde katten, weten wij hoe laat het is. Dan is er een babykauw uit een boom gevallen die niet meer kan vliegen en hierdoor het slachtoffer dreigt te worden van een enorme slachtpartij. Om een of andere reden gebeurt dit uitgerekend altijd in onze tuin, nooit eens bij de buren. We verdenken hen er dan ook van dat zij de beestjes stiekem een zetje geven richting ons perceel, om er maar vanaf te zijn.

Wat doe je dan als rechtgeaarde dierenvriend? Dan trek je je tuinhandschoenen aan, vang je de babykauw, stop je hem in een schoenendoos met gaatjes en breng je hem naar het politiebureau. Daar wordt het beestje dan weer opgehaald door de kauwenkoerier van de Vogelbescherming, weten we uit ervaring. Tenminste, daar gaan we vanuit. Maar als de politie hem loslaat in de achtertuin van het bureau, hebben wij daar ook vrede mee. Zolang wij maar geen kauwenkadavertjes hoeven te bergen. Onze liefde voor dieren kent grenzen.

Vanmorgen is het kauwenafvoerseizoen officieel geopend met een zeer spectaculaire reddingsactie. Toen ik op de invalide kauw af sloop, fladderde hij fluks via de achterdeur het huis in en verschanste hij zich in de woonkamer onder de bank.

Op zo’n moment heb je als weerloze, zwangere vrouw een man nodig. Eentje die je helpt de bank van de muur te schuiven en de kauw met een badlaken in het nauw drijft, terwijl jij een lege schoenendoos in gereedheid brengt. Gelukkig was daar de afwerker die vandaag de laatste hand legt aan ons douchehok. Samen hebben we het beest volgens bovenstaand scenario gevangen en in de schoenendoos gewurmd. Vervolgens ben ik er snel mee naar het politiebureau gefietst. ‘Bedankt mevrouw,’ zei de hoofdcommissaris, ‘u heeft een hart voor dieren.’ Reden voor taartjes, vond ik. Een voor de afwerker, twee voor mij.

Update 11.54 uur
Zojuist hebben we een tweede kauw moeten ontzetten. Toen ik op het gerommel in de woonkamer afging, bleek Bibi, een van onze twee poezen, een kauw in de gordijnen te hebben gejaagd. Dit exemplaar bleek nog redelijk tot vliegen in staat, dus het viel niet mee om hem te vangen. Twee parkeerwachten voor het raam keken gebiologeerd toe hoe de afwerker de kauw in het nauw dreef en hem in een badlaken afvoerde naar de achtertuin. Lekker vliegen doet-ie nog niet echt, maar hij is – geheel uit eigen beweging – naar de tuin van de buren gefladderd. De rust in onze tuin is weergekeerd. Voorlopig.

Els | 10:56 am

Comments (12)