31-05-2005

Sniff ‘n’ for tears

Als ik zo in beslag wordt genomen door de waan van de dag dat het roze-wolk-gevoel wordt geblokkeerd, kijk ik even op de zwangerschapskalender om te checken hoe groot de aanstaande baby inmiddels is. Vandaag is hij – het woord ‘baby’ is mannelijk, dus ik blijf hem stug ‘hij’ noemen – 21 weken oud. Volgens de kalender moet hij nu zo’n 27 centimeter lang zijn. Als ik die 27 centimeter probeer in te schatten met mijn handen en daar dan een baby tussen denk, pas dan realiseer ik me weer wat er gaande is. Dan voel ik me blij en gaat het een klein beetje drukken achter mijn oogkassen.

Een andere manier om het roze-wolk-gevoel op te roepen is Zwitsal snuiven. Als ik even met mijn neus boven een fles babyolie hang, dan ruik ik de baby. En dan moet ik even slikken.

En dan is er nóg een beproefde tearjerker. De zwangerschapskalender bevat een staatje dat het aantal kilo’s aangeeft dat een vrouw gemiddeld aankomt tijdens de zwangerschap. Ik kijk ernaar en maak in mijn hoofd een kleine calculatie waaruit blijkt in welk noodtempo ik dat gemiddelde nader. En dat, dat is pas echt om te janken.

Els | 2:54 pm

Comments (2)

30-05-2005

I put a smell on you

Als het hier de komende dagen niet zo okselfris ruikt, dan ben ik dat. We krijgen deze week een nieuw douchehok – een badkamer mag je het niet noemen – en tot dat af is, kunnen we ons niet douchen. Als we deze week ’s avonds bij u op de stoep staan, is het niet voor de gezelligheid, maar omdat we graag even van uw badkamer gebruik willen maken.

Ons douchehok bestaat uit vier muren met losse tegels, een goedkoop douchegordijn, een verkalkte kraan, een deur die – heel praktisch – uitkomt op de computerkamer en een granieten vloer met een enorme scheur, waardoor water naar de kruipruimte sijpelt en de leidingen aan het rotten zijn. Toen wij onze huisbaas op dat laatste attendeerden, stuurde zij een mannetje dat tien minuten geleden is begonnen met het uithakken van de vloer.

En daar zit ik dan, vijf meter verderop. De herrie is oorverdovend, maar ik heb nergens last van. Ik doe mijn werk alsof er niets aan de hand is. Telefoon op trilstand, professionele concertoordoppen in en onbewust alert of er geen poes wegloopt of onder de vloer verdwijnt. Om elf uur moet ik iemand telefonisch interviewen, maar dan wil het mannetje best drie kwartier iets anders gaan doen, zegt hij.

Eigenlijk is dit dus vrij normale maandag van een vrij normale werkweek. En omdat ik de komende dagen al om zeven uur uit de veren moet, wordt het nog een heel productieve ook. No sweat, dus.

Els | 9:57 am

Comments (6)

23-05-2005

Play the tits

De Girls on top eindigden gisteren helemaal bovenaan het eindklassement van de Nationale Popquiz. Bovenaan de rechterhelft van het scorebord, op de 23e plek. De ronde die ons de das omdeed, was de zogenaamde Tietenronde. Twintig platenhoezen met vrouwenborsten, zoals daar zijn: Nothing’s shocking van Jane’s Addiction, Blind Faith van Blind Faith, Simple pleasure van Tindersticks en Get a grip van Aerosmith. Dan heb je als enige vrouwenteam in de zaal toch een beetje het nakijken. Platenhoezen zijn sowieso al een mannending en borsten blijven bij een man toch beter hangen.

We hebben ons echter niet uit het veld laten slaan. Een andere fotoronde, waarbij de deelnemers moesten raden welke tien mannen en tien vrouwen werden afgebeeld en wie met wie een setje vormt, leverde geen enkel probleem op. Kennis van het intermenselijke relatiegebeuren is waarschijnlijk weer meer een vrouwending.

De Nationale Popquiz 2005 werd voor de derde achtereenvolgende keer gewonnen door Kees Kist, Hans en twee andere borstenmannen.

Els | 10:34 pm

Comments (10)

22-05-2005

Baby makes her blue jeans talk

Vorige week heb ik mijn eerste zwangerschapsitem aangeschaft: een spijkerbroek. Ik dacht: ik zeg het er maar even bij, want aan de broek zelf is dat bijna niet te zien. Het enige verschil met een normale spijkerbroek is dat die van mij van voren iets lager zit, zodat je buik er lekker overheen kan blubberen. Dat vond de verkoopster niet zo respectvol klinken voor mijn buik, ‘blubberen’. ‘Vallen’ dan, corrigeerde ik mezelf. ‘Groeien’, wist de verkoopster beter.

Aan de zijkanten van de band zitten onzichtbaar twee gaatjeselastieken, die je op elke gewenste stand kunt zetten. Nu staat het elastiek op negen gaatjes, anders zakt de broek van mijn gat. Af en toe maak ik de elastieken stiekem even los, zodat ik kan voelen hoe het is om een broek aan te hebben die niet strak zit. Een ongekende sensatie. De komende weken kan ik de elastieken beetje bij beetje laten vieren, totdat het elastiek overbodig is. Mijn broek is zo fijn, dat ik voorlopig niet van plan ben om hem uit te trekken. Alleen om hem te wassen dan. Dan hul ik me die dag in een trainingsbroek en begeef ik me gewoon even niet onder de mensen.

Als de wasdag samenvalt met een feestdag of andere special occasion, dan trek ik mijn tot positiejurk gebombardeerde H&M-hippiejurk aan. Vandaag is zo’n dag. Straks treden Ditke, Karin, Carla en ik als team Girls on top in het strijdperk tegen 39 andere teams in de Nationale Popquiz. Vorig jaar werden we vijftiende. Dit jaar zijn we stiekem met ons vijven, maar of dat helpt.

Els | 10:15 am

Comments (2)

18-05-2005

Booby tuesday

Ik ken een truc. Als ik mezelf niet eens zo ver voorover buig, kan ik met mijn onderkin mijn borsten aanraken. En ik kan nog iets bijzonders. Ken je de potloodtest? Klem twee potloden onder je borsten, onder elke eentje. Als de potloden vallen, dan ben je gezegend met een paar voorbeeldige, pronte borsten. Of je bent een man. Als de potloden op hun plaats blijven zitten, dan zijn je borsten blijkbaar zo gaan hangen of van zo’n omvang dat de potloden zich er met alle moeite van de wereld niet tussenuit kunnen wurmen en de zwaartekracht geen schijn van kans heeft. En nou komt het: die potloodtest kan ik zowat met mijn hele lijf. Leuk man, zwanger zijn.

Els | 6:37 pm

Comments (11)

16-05-2005

This is hardcore

Ik heb zo’n fijne film gezien: Sideways. Twee vrienden gaan een weekje wijn proeven in Californië. Miles, een docent Engels die maar niet wil doorbreken als schrijver, nodigt zijn vriend Jack, een acteur op zijn retour, uit om te vieren dat deze nog één week vrijgezel is. Dat doen ze samen, maar ieder op hun eigen manier: Miles met pinot noir, Jack met vrouwen.

De film heeft ongetwijfeld een filosofische lading en duizend diepere lagen, maar voor mij was het toch vooral een film over wijn. Als tijdelijk geheelonthouder voor het goede doel heb ik me behoorlijk zitten te verlekkeren aan alle volle glazen en flessen die voorbijkwamen. Normaal vind ik het plop- en klok-klok-klokgeluid van wijn drinken al oorstrelend, maar in Dolby surround of hoe dat ook mag heten gaat dit geluid al helemaal door merg en been. In gedachte dronk ik met de mannen mee. Als zij een bijzondere wijn kregen aangeboden in een wijnproeverij en het glas met een devoot gezicht in één teug leegdronken, wilde ik opstaan en door de zaal roepen: ‘Nog een glas!’

Miles knapt af op vrouwen die van merlot houden. Da’s best een kritische instelling voor iemand die, als het om vrouwen gaat, misschien maar beter kan grijpen wat hij grijpen kan, maar ik snap hem wel. Wijn is net zoiets als muziek. Als je van muziek houdt, is het fijn als je nieuwe scharrel woest aantrekkelijk is en niet meer bij zijn moeder woont, maar wat moet je ermee als hij niet van muziek houdt? Of erger nog, zégt dat hij van muziek houdt, maar in zijn kast alleen, om maar wat te noemen, kopietjes van Norah Jones, Manu Chao, Gotan Project en Keane heeft staan?

Het eerste gesprek dat ik ooit met Beatmaster W. voerde, ging over muziek. Ik wilde van een concertkaartje af en hij wilde het wel van me overnemen. Voorzichtig polste ik wat hij nou zoal in de kast had staan en toen hij onder meer Pulp en Pavement noemde, wist ik het: dit is de vader van mijn kinderen. Wat zou er zijn gebeurd als hij had gezegd: ‘Nou, ik ben vooral into hardcore’? Dan ging deze website in ieder geval niet over baby’s.

Els | 12:00 pm

Comments (7)

12-05-2005

Honderd punten!

Gloria in excelsis Deo! Meindert Talma heeft een nieuwe cd! En een nieuwe vriendin. En als ik daar even wat Libelle-psychologie op mag loslaten: ik denk dat dit laatste er mede voor heeft gezorgd dat de cd verschilt van zijn vijf voorgangers. Hij luidt een nieuw Meindert Talma-tijdperk in. Een tijdperk waarin hij zich niet langer laat inspireren door onbereikbare vrouwen, liefdesverdriet en andere frustraties, maar door zijn nieuwe muze: zijn ‘mokkeltsje’, zijn suikerspin. Hij laat het fantaseren over vrouwen voortaan over aan anderen, bijvoorbeeld aan de dikke jongeman die naast hem komt zitten in bus 1 en bekent dat hij droomt van ‘een lekker gezond warm prakje, gemaakt door een mooie dame in zo’n sexy mantelpakje met daaronder een zwart slipje als een draad tussen haar kuiten, die ze zo nu en dan voor hem uitdoet’.

De zesde cd van Meindert Talma & The Negroes heet… Meindert Talma & The Negroes. Ook dat moet toch duiden op een nieuw tijdperk? Terug naar de basis. En dat aan de productie van de cd geen enkele randstedeling meer te pas is gekomen (de mannen van de platenmaatschappij even niet meegerekend), maar alleen zijn beste vrienden en andere lokale intimi, duidt dat hier ook niet op? Betekent dit dat Meindert zich langzaam aan het terugtrekken is in de Friese wouden of is deze angst ongegrond?

Dammen met ome Hajo en Kriebelvisje, Meinderts derde en vijfde cd, gingen vergezeld van een roman. Of vice versa, als je meer van boeken lezen houdt dan van plaatjes luisteren. Maar ook zonder boek mag duidelijk zijn wat voor literair genie Meindert Talma is. Vondsten als ‘een beetje groggy loop ik in mijn Sloggi-onderbroek’ zie ik Gerrit Komrij nog niet bij elkaar rijmen. Meindert voor dichter des vaderlands!

Wat me meteen brengt bij de tweede rode draad in de liedjes, behalve de liefde: de onderbroek. Ik tel drie liedjes waarin voor dit stukje textiel een belangrijke rol is weggelegd. En misschien is me nog ergens een Friestalige onderbroek ontgaan.

Eenmaal uitgepsychologiseerd en uitgeanalyseerd blijft er een hele hoop mooie muziek over. Liefhebbers van griezelige orgelmuziek komen ruimschoots aan hun trekken met het psychedelische, onheilspellende De blauwe fedde. Een suckers voor strijkers zullen het niet droog kunnen houden bij Dûnsje wyldekat dûnsje. In Datst du net mear bestiest geeft Meindert een Bee Gee’s-imititatie ten beste die haar weerga niet kent. Luister maar!

En lees! Meinderts webmaster, de trouwste en ijverigste die je je maar kunt wensen, heeft ervoor gezorgd dat alles wat je over Meindert Talma wilt weten online staat.

Els | 3:06 pm

Comments (9)

09-05-2005

Behang on to your ego

We hadden het maar druk dit weekend. We hebben cultureel gedaan (de opening van het Kunstfort bij Vijfhuizen), cultureel én sociaal gedaan (het fantastische concert van Weird War in Paradiso) en culinair gedaan (pannenkoeken eten met de schoonfamilie). En – ik weet alleen niet onder welk kopje ik dat moet scharen – we hebben meubels gekeken bij Design for Delight. Als je mijn interieursmaak en die van Beatmaster W. bij elkaar optelt en deelt door twee, dan kom je zo’n beetje uit op de scheidslijn tussen respectievelijk nostalgische ouwe zooi en design.

Mijn eerste flashback had ik al bij binnenkomst. In het eerste vertrek van de opslag hing een stuk flets bloemetjesbehang dat volgens mij een belangrijke rol heeft gespeeld in mijn jeugd. Ik meen dat dit het type behang is dat ik volgens de overlevering als peuter heb ondergesmeerd met de inhoud van mijn luier, maar helemaal zeker weet ik het niet. Mijn oudste broertje, dat ons vergezelde, kon mijn vermoeden helaas niet bevestigen. De creatieve uitspatting was van voor zijn tijd was en het behang moest daarna vervangen worden. Om de overweldigende emoties die het behang bij me opriep te verklaren, zou ik in regressietherapie moeten gaan.

Mooi behang is het eerste vereiste voor een babykamer, vind ik. Behang dat de creativiteit van de baby stimuleert, zoals het hierboven genoemde bloemetjesbehang mij heeft gevormd tot wie ik nu ben: een ongeëvenaard creatief, artistiek en expressief wezen dat in het weekend culturele dingen doet. Een vrouw van de wereld met een uitgelezen smaak voor culinaire hoogstandjes, zoals pannenkoeken. Een vrouw die helaas niet de kunst van het behangen beheerst, maar gelukkig tegen de tijd dat de babykamer behangen gaat worden, deze taak kan delegeren aan iemand die nog wél op een keukentrapje durft te staan.

Els | 11:58 am

Comments (4)

06-05-2005

Chocolate and cheese

Dat ik sinds januari acht kilo ben aangekomen, mag eigenlijk geen verrassing heten. Gedisciplineerd eten is nooit mijn sterkste kant geweest. Het ging pas echt goed mis in maart. Ik was net begonnen met een tiendaagse rijopleiding bij de ANBW (geboekt toen ik nog niet wist dat zwanger worden zo snel kan gaan) en voelde me behoorlijk beroerd. Elke dag om zes uur mijn bed uit om van acht tot vijf in een auto te zitten en dat twee weken lang. Tel bij de zwangerschapsmisselijkheid een behoorlijke portie rijangst en een flinke dosis wagenziekte op en je kunt inschatten hoe gammel ik me voelde. De eerste twee dagen van de rijopleiding krijg je les in een rijsimulator. Ik word al wagenziek van racen met de Xbox, dus dat beloofde weinig goeds. Twee dagen lang heb ik meer tijd doorgebracht op het toilet dan in dat apparaat.

Normaal zou ik even bij de huisarts zijn langsgegaan voor beta-blockers en pillen tegen wagenziekte, maar die zijn uit den boze als je zwanger bent. Volgens een medecursist die geneeskunde studeerde, zit er dan niets anders op dat ervoor zorgen dat je nooit een lege maag hebt. Toen was het hek van de dam. De boterhammen met pindakaas, kant en klare cracker- en ontbijtkoektroep, Evergreens, Marsen, appelsap en ander schoolreisjesvoer waren niet aan te slepen. Het heeft weken geduurd voordat ik weer een redelijk gezond eetpatroon had. Tot vandaag om precies te zijn.

Vanaf vandaag wordt alles anders, want we hebben een tosti-ijzer gekocht. Daar kun je witte boterhammen met veel boter, vette ham en kaas onder leggen, maar ook bruine boterhammen met magere kaas, tomaat en Italiaanse kruiden. Els, je denkt ook aan alles. Vanaf vandaag eet ik alleen nog maar tosti’s light. Totdat ik die, net als dat schoolreisjesvoer, ook niet meer kan zien. En dan zien we wel weer verder.

Els | 3:48 pm

Comments (8)

04-05-2005

Pants up – I love you

Mensen die zeggen: ‘Oh, wat leuk, je kunt het al echt zien, hè’, moet ik een klein beetje teleurstellen. Ook ik schrijf die acht nieuwe kilo’s het liefst toe aan de zwangerschap, maar zo veel kunnen een embryo van nog geen twintig centimeter en wat vruchtwater toch niet wegen? Als ik niet beter wist, zou ik denken dat we een tweeling krijgen en dat ze zich hebben genesteld in mijn heupen.

Ik wil echt zo veel mogelijk genieten van mijn buik – eindelijk heb ik een goed excuus om hem niet te hoeven inhouden – maar wel graag met kleren aan. En daar gaat het mis. Ik ben nog niet zwanger genoeg voor positiekleding, maar al wel te dik voor de kleren in mijn kast. Er zijn nog maar twee broeken die passen (trainingsbroeken en pyjamabroeken even niet meegerekend) en dan is ‘passen’ nog een rekbaar begrip. De knoop moet los. En om te voorkomen dat mijn broek van mijn gat zakt als de rits onder spanning komt te staan, bind ik haarelastiekjes tussen de knoop en het knoopsgat. Ook draag ik ‘camouflageondergoed’. Dat zijn hemdjes en broekjes van dezelfde kleur, zodat mensen niet weten of ze nou naar mijn hemd of mijn onderbroek kijken als de elastiekconstructie het laat afweten.

Als ik in dit tempo blijf uitdijen, zal de elastiekconstructie binnen een paar weken geen uitkomst meer bieden. Dan zit er niets anders op dan, ja, wat dan? Is het normaal om al in maand vier over te stappen op positiekleding? Gelukkig gaan we eerst nog op vakantie naar de zon. En een badlaken past altijd.

Els | 9:45 am

Comments (17)