30-04-2005

Milk removal machine

Deze Koninginnedag wordt een legendarische. De eerste Amsterdamse koninginnedag die ik ga vieren met een promillage van nul in mijn bloed. De laatste Amsterdamse vrijmarkt die we bezoeken zonder kinderwagen of jengelende of zoekgeraakte kinderen. En dan is het ook nog eens de laatste Amsterdamse koninginnedag die we bezoeken als Amsterdammer, want vanaf volgend jaar behoren we tot die duizenden idioten van buiten de stad die zich elk jaar weer laten aanpraten dat koninginnedag vieren in Amsterdam het leukste is wat er is. Het is me wat, al die veranderingen. Ik moet nu rennen, want anders zijn de beste tweedehands kolfmachines alweer uitverkocht.

Els | 12:03 pm

Comments (11)

29-04-2005

Air-raid for the neighbours

Brand verbroedert. Vanmiddag is een groot deel van de woning van onze overburen uitgebrand en nog niet eerder heb ik zoveel buurtgenoten verzameld gezien. Drie bluswagens, politie, veel rook, er was nogal wat te zien, dus de hele straat liep uit. De wijk waarin we wonen staat niet bepaald bekend om geslaagde integratie van alle bevolkingsgroepen die er wonen, maar vanmiddag leek het er heel even op dat we nader tot elkaar zouden komen.

Alle buurtgenoten deelden heel even dezelfde interesse: fik. En iedereen leek even begaan met het lot van het gedupeerde gezin. Heel even zag het ernaar uit dat het toch nog van integratie kwam in Bos en Lommer, ten koste van het hele hebben en houden van één gedupeerd gezin, maar toch. Na een paar minuten begon echter de segregatie weer om zich heen te grijpen en vormden zich langzaam de eerste groepjes. Een groepje grijze mannen en vrouwen, bewoners van het eerste uur, een groepje jonge moeders (zonnebankbruin, maar ik noem hen gemakshalve toch even ‘wit’), een groepje Turkse schoolkinderen (bleek, maar ik schaar hen toch even onder het kopje ‘zwart’, want dat doet Frank Boeijen ook) en een groepje oudere dito Turkse vrouwen.

En toen de rook eenmaal was opgetrokken en de groepjes weer huns weegs gingen, was alles weer als vanouds. Behalve voor het gedupeerde gezin.

Els | 3:58 pm

Comments (7)

27-04-2005

I’m so tired

Volgens de zwangerschapskalender zijn de maanden 4 tot en met 6 van de zwangerschap de leukste. Dat waag ik te betwijfelen. Vandaag gaat maand 5 in en ik bevind me al een week in een prenatale depressie. Volgens de kalender is het volop genieten geblazen in week 4 tot en met 6, omdat de misselijkheid dan grotendeels is verdwenen en je lichaam nog niet de proporties van een slagschip heeft aangenomen. Ik wil best genieten, ik ben alleen zo moe.

Vorige week kreeg ik het ineens op mijn heupen. Nog vijf maanden de tijd om te genieten van alles waar na 10 oktober ongetwijfeld weinig meer van zal komen. Dat lijstje hebben Beatmaster W. en ik vervolgens in één week afgewerkt: twee concerten, twee popquizzen, een bruiloft (waar ik zeven zwangere vrouwen telde, dus bruiloften afgaan zit er voorlopig nog wel in), een verjaardag en een etentje. Zondagavond was ik stuk.

Geniet nou maar van die unieke band die je hebt met je ongeboren kind, het is de mooiste tijd van je leven. Het oog omlaag, het hart naar boven en de buik vooruit. Kan allemaal wel zijn, maar er is zo veel wat ik wil doen. Nu ben ik nog Els, straks ben ik moeder.

Vanavond speelt Hallo Venray in Panama. Dat concert stond al in mijn agenda voordat junior werd verwekt. Ik houd van Hallo Venray, heel innig en al heel lang, en dit is de eerste keer dat ze hier in de buurt spelen sinds de nieuwe cd. En ik ga er niet naartoe. Vanavond luister ik niet naar de lokroep van Henk Koorn, maar naar mijn lichaam. Ouders van nu zal trots op me zijn.

Els | 5:09 pm

Comments (7)

21-04-2005

Over the hills and fart away

Het voordeel van thuis freelancen is dat je ongegeneerd boeren en scheten kunt laten. Vooral als je zwanger bent, kan daar geen andere secundaire arbeidsvoorwaarde tegenop. Nou ja, een kerstpakket misschien. Of een peperdure arbeidsongeschiktheidsverzekering die niet nalaat te melden dat je pas krijgt doorbetaald bij zwangerschap als de bevalling minimaal drie plus nog eens drie jaar na afsluiten van de verzekering plaatsvindt.

Maar goed, even terug naar het onderwerp: fysieke zelfexpressie tijdens werktijd. Vroeger was ik stinkend jaloers op kinderen die het hele alfabet konden boeren. Ik kon nog niet eens de kleine letter ‘a’. Zelfs na een groot glas cola kostte het me de grootste moeite om er iets uit te persen dat erop leek. En op commando, zo uit het niets, bracht ik er al helemaal niets van terecht. Nu is dat anders. Mijn lijf zit vol lucht die eruit wil. En als ik daar verzet tegen bied, word ik misselijk. Dus wat doe je dan?

Ik snap niet hoe zwangere vrouwen in loondienst het volhouden. Slikken zij hun boeren door? Gaan ze voor een open raam staan als de lucht er via de achteruitgang uit wil? Dan komt er weinig van werken. Nu begrijp ik waarom vrouwen in loondienst wél betaald zwangerschapsverlof krijgen: omdat het anders tegen die tijd niet meer te harden is op de afdeling.

*Burp*

Els | 5:38 pm

Comments (10)

19-04-2005

Reckless Rufus

Nog nooit zag ik zoveel blote billen op een podium als gisteravond in Paradiso tijdens het concert van Rufus Wainwright. Tot gisteren waren ze nog op één hand te tellen. The Hidden Camera’s hadden een paar bruine billen in de gelederen en volgens mij heb ik een paar blote billen zien dansen tijdens een London Calling-editie van een jaar of wat geleden. Stazi heette die band. Rufus plus band hadden welgeteld vijf paar blote billen. Een record. Op die blote billen kom ik straks terug, want die kwamen pas tijdens de toegift in beeld. En aan die toegift gingen twee fantastische uren zonder blote billen vooraf.

Laten we Rufus Wainwright eerst eens even in een hokje plaatsen voor de mensen die hem niet kennen. Singer/songwriter Rufus Wainwright (31) is de zoon van folkies Loudon Wainwright III en Kate McGarrigle, die weer de zus is van Anna, en de broer van Martha Wainwright. Martha speelde pas nog in Paradiso, vader Loudon III heeft volgende week de tent afgehuurd. Muzikaal wonderkind Rufus laat zich makkelijk vergelijken met Jeff Buckley. Pas hoorde ik echter iemand zeggen dat het, met je ogen dicht, is alsof je naar Billy Joel luistert. Dat laatste moet je maar snel weer vergeten.

De woorden ‘singer/songwriter’ en ‘Jeff Buckley’ doen mij doorgaans geen stap harder richting platenwinkel lopen, maar toen ik het nummer Rebel prince van Rufus’ tweede plaat Poses hoorde – ik zocht een nummer voor een popquizronde met als thema ‘Prins Bernhard’ – ging ik voor de bijl. En zijn vierde plaat, Want two, is helemaal fantastisch. Pompeus, theatraal, orkestraal, met fantastische koortjes. Bijna opera, maar nog net niet over de top. Rufus heeft een krachtige, haarzuivere stem met een enorm bereik, die zorgt voor kippenvel van boven tot onder.

Rufus zal menig mannenhart gisteravond sneller hebben doen kloppen. Gestoken in een zwart fluwelen pak en een wit overhemd dat geen enkele borsthaar in de weg zat, zijn pianokruk als praatstoel, keuvelde hij er lustig op los. Rufus is blij dat-ie gay is en daar maakt hij geen enkel geheim van. Tijdens de een na laatste toegift – ik weet niet meer hoeveel er al aan vooraf waren gegaan – zorgde Rufus voor een verrassing door uit de kleren te gaan. De band volgde zijn voorbeeld. De heren bleken onder hun kostuums homo-erotische speelpakjes te dragen en de dames waren gehuld in Folies-Bergère-achtige outfits. Toen Rufus op een dienblaadje een paar glimmende rode pumps kreeg aangereikt, kon de variétéact beginnen. De zaal stond op z’n kop.

Mannen in string kunnen mij doorgaans niet erg bekoren, maar omdat ik toch al in opperste staat van opwinding was door de voorafgaande twee uur, zorgden zelfs vijf paar billen in string niet voor een turn-off. Dat gebeurde vannacht pas, toen ik droomde over de billen van Billy Joel.

Els | 5:19 pm

Comments (5)

18-04-2005

Suppose you gave a funeral and nobody came

Ik heb Wally Tax één keer gezien, in september 2002. Hij was een beetje vervelend. Lee Hazlewood, nog zo’n sixties-icoon, speelde in Paradiso. Het was een concert met zitplaatsen, maar daar wilde Wally niets van weten. Hij stond om de haverklap op, stormde naar voren (als zijn introducé hem niet hardhandig terugtrok) en schreeuwde Lee van alles toe. Of het complimenten of verwensingen waren, was niet duidelijk, maar een beetje vervelend was het wel.

Gisteren was Wally weer in Paradiso. Zijn geest dan, want Wally is vorige week overleden. Amsterdamse muzikanten gaven een eerbetoon aan de legende. Met de opbrengst van de kaartjes, zo’n tienduizend euro, wordt Wally’s begrafenis bekostigd, want een overlijdensrisicoverzekering had hij niet.

Het was een memorabele avond. Ik keek mijn ogen uit en waande me in de sixties. Mannen op leeftijd in leren vestjes of een ander kledingstuk dat ze speciaal voor de gelegenheid uit de mottenballen hadden gehaald. Dronken vrouwen die, ook als het stil moest zijn, luidkeels hun onvoorwaardelijke liefde voor Wally uitten. Niemand hield zich in, de drank vloeide rijkelijk – onder het mom van ‘want zo zou Wally het gewild hebben’ – en er werd volop gedanst en geknuffeld.

Het was leuk om Armand eens van dichtbij te zien en de inmiddels ook niet meer zo jonge Richard Janssen weer eens te zien optreden. En te constateren dat Henk Hofstede van de Nits steeds meer op Jan Keizer van BZN gaat lijken. Maar de show werd wat mij betreft gestolen door de originele Outsiders, althans, wie daar nog van over zijn. Na het teleurstellende concert van MC5 vorig jaar besloten we om nooit meer naar een reünieconcert te gaan van een band die we ook niet in hun hoogtijdagen hebben gezien. The Outsiders – vooral de drummer en de bassist waren geweldig – mogen echter nog lang niet afgeschreven worden. Maar dan moeten ze wel iets beter voor zichzelf zorgen dan Wally.

Els | 2:03 pm

Comments (11)

17-04-2005

Save the last dance for me

Dit is geen verslag van het concert dat Gang of Four gisteren gaf in de Melkweg. Ik was er niet bij, maar wat heb ik er naar uitgekeken! Ik had zo gedacht: zodra de instigator van de new wave en post-punk revival ons land aandoet, is dat een mooi moment om achter deze muzikale herbeleving van de jaren tachtig eens en voor altijd een punt te zetten. Tijd voor weer een nieuwe revival.

Ik kan niet goed uitleggen wat me zo tegenstaat aan de muziek uit de eighties. Dat kille, dat artistiekerige, die ijdeltuiterij, het humorloze, misschien wel gewoon de overdosis rouge en oogpotlood. Laat post-post-punkbands als Bloc Party en The Bravery nog even hun kunstje vertonen, maar kan daarna alsjeblieft iemand de kraan dichtdraaien?

Tijd voor een nieuwe revival dus. Mag ik een voorstel doen? Vandaag viert James Last zijn 76e verjaardag. Dat weet ik, omdat hij bij ons op de wc-kalender staat. Hoog tijd voor een easy listening revival, dacht ik zo, geïnspireerd op het oeuvre van ‘the gentleman of music’, de legendarische James Last. Het was natuurlijk gepaster geweest als de grootmeester op zijn 75e verjaardag een eerbetoon had gekregen, maar die schade kunnen we nog ruimschoots inhalen. James Last ziet er patenter uit dan ooit en hopelijk blijft hij nog lang onder ons.

Ik ben opgegroeid met de muziek van James Last. Violins in love, Humba humba à gogo, James Last op klompen, mijn ouders hadden ze allemaal in huis. De meeslepende strijkarrangementen, de opzwepende orgel- en koperpartijen, het haardvuurgevoel, de muziek van James Last heeft het allemaal. In de verharde samenleving waarin we momenteel leven, waarin we smachten naar warmte, liefde en wederzijds begrip, kan de muziek van James Last wonderen verrichten. Een betere wereld begint met James Last. Stop hem in een helikopter en laat hem op 5 mei de bevrijdingsfestivals aandoen. James Last, last but not least.

Els | 3:38 pm

Comments (9)

15-04-2005

State of shock

De uitwerking die zwangerschapshormonen op lijf en leden hebben, is niet altijd even wenselijk. Wel aardig is dat de omvang van je borsten zeker met een cupmaat toeneemt. Minder geslaagd is dat je bij het minste of geringste in tranen uitbarst, meestal op een moment dat het bijzonder slecht uitkomt, bijvoorbeeld tijdens je rij-examen. En zo kreeg ik gisteren een brok in mijn keel toen ik in de videotheek Somewhere only we know van Keane hoorde. Ik wist niet hoe ik het had. Het ultieme bewijs dat ik ook de komende zes maanden niet altijd even toerekeningsvatbaar zal zijn.

Els | 5:30 pm

Comments (12)

13-04-2005

Transport is arranged

Junior is nog geen min 26 weken oud of het eerste opvoedkundige geschil tussen Beatmaster W. en mij heeft zich inmiddels voorgedaan. Het betreft het onderwerp kinderwagens. Mijn echtgenoot heeft zijn oog laten vallen op de Stokke Xplory. Geinig ding, maar duidelijk ontworpen voor en door mannen. Voor mannen die in hun wilde jaren van hun vriendin geen Segway mochten kopen en die nu onder het mom van ‘jij wil toch ook het beste voor ons kind?’ een apparaat willen dat erop lijkt. Maar het feit dat ik tot nu toe alleen nog maar advertenties van de Xplory ben tegengekomen in Bright en bijvoorbeeld nog niet in de Viva Baby, zegt mij genoeg. Een gadget voor vaders, waarmee zij op hun papadag andere vaders de ogen kunnen uitsteken, meer is het niet.

Ik geef toe, zo op het eerste gezicht is die wagen best een aardig ding. Maar als aanstaande moeder/parttime huisvrouw vraag ik me ook direct af: waar laat je in hemelsnaam de boodschappen? Een pak Pampers op de bagagedrager, een halfje volkoren en een zak andijvie in de bijgeleverde boodschappentas en dan? Wat doe je met je drie kilo aardappelen en weekvoorraad Olvarit? Het zal me niets verbazen als er binnenkort een uitbreidingsset op de markt komt waarmee je de kinderwagen kunt ombouwen tot golftas op wieltjes. Daar acht ik de ontwerpers best toe in staat. Oké, daar passen dan wel weer een hoop potjes Olvarit in, maar waar laat je dan je kind? Misschien wil meneer Stokke – het zou me verbazen als het een mevrouw was – een boodschappenuitbreidingsset ontwikkelen. Of de adviesprijs halveren. Dan gooi ik al mijn bezwaren over boord.

Els | 1:18 pm

Comments (24)

11-04-2005

Missing

Dat is nou precies waarom ik zo’n hekel heb aan cd’s branden: die dingen raak je altijd kwijt. Je downloadt een cd, speelt hem een keer af op je pc en besluit of je hem al dan niet vaker wilt horen. Als je die maand al niet twee keer eerder naar de platenzaak bent geweest en vermoedt dat je de cd vaker dan vijf keer gaat draaien, koop je hem. Als je vermoedt dat je hem vier keer of minder gaat draaien (wat eigenlijk een self-fulfilling prophecy is als je een hekel hebt aan gebrande cd’s), dan fik je hem op een cd’tje. Vervolgens vergeet je de titel erop te schrijven en raak je hem kwijt tussen al die andere blanco cd’tjes.

Vandaag heb ik de spindel ‘blanco’ doorgewerkt om The Violet Hour van The Clientele terug te vinden. Een vriendin wilde hem van me lenen. Van cd’s die je vier keer of minder hebt gedraaid is de pest dat je ze jaren later vaak niet meer herkent. Van The Clientele wist ik alleen dat ze een beetje klinken als Galaxy 500 en dat de eerste track 3.55 minuten duurt en de tweede 2.09. Dat laatste is overigens geen parate kennis – wees gerust – maar dat had ik even snel opgezocht. En dan is het inderdaad een kwestie van de spindel doorwerken tot er eentje overblijft die aan deze criteria voldoet. Probleem opgelost, cd’tje gevonden, ik blij. En The Clientele blij, want vandaag is ergens op de wereld The Violet Hour weer ’s gedraaid. Daarbij is er een kans dat deze draaibeurt de vijfde is en dat ik de cd alsnog moet kopen.

Els | 4:26 pm

Comments (10)