Hier in huis heeft Tim Knol inmiddels zelfs Bassie en Adriaan – die nota bene met z’n tweeën zijn – uit de hoogste regionen van de playlist verdrongen. Ik heb de cd nu maar even in mijn auto verstopt, omdat ik bang ben dan we hem anders zo vaak horen dat we er genoeg van krijgen. Al kan ik me dan eigenlijk niet voorstellen.

Maar goed, Alkmaar, zondagmiddag. Daar sta je dan. Met je band op een podium voor een pleintje waar iedereen op de grond is gaan zitten. Met vooraan geen uitzinnige meisjes, maar vooral veel dansende kleuters, een enthousiaste verstandelijk gehandicapte jongen en een verwarde man die vraagt of je ook iets van The Doors kan spelen. Wat gaat er door je heen op zo’n moment? Fantaseer je die uitzinnige meisjes er dan bij, voor het rock ‘n’ roll-gevoel? Of is dat gevoel er gewoon, ongeacht de entourage?

Neil vond het mooi. Wat hij het leukst van het optreden vond? Dat ze zo lekker hard gitaar speelden, harder dan op de cd. Tussen twee nummers door wilde Neil hem even hallo zeggen. ‘Hallo Tim Knol’, riep hij. En nog een keer, iets harder. ‘Hallo jongetje’, knikte Tim.

Dat heeft Neil niet van zijn moeder, dat directe. Muzikanten hoor je niet lastig te vallen, denk ik altijd. Muzikanten zijn muzikanten. Die bewonder je, die spreek je niet aan. Ook niet als je wilt zeggen: dank je wel voor de mooie muziek die je maakt. Want dat horen ze al zo vaak. Ze zien je aankomen.

Maar Neil is Neil. Die zegt wat er in hem opkomt. En op dat moment wilde hij gewoon even hallo zeggen tegen de man die op dit moment nog belangrijker voor hem is dan Bassie en Adriaan. Dat ga ik ook eens wat vaker doen. Tim Knol, dank je wel voor de mooie muziek die je maakt.

Maar het eind is in zicht. Medio juni is de grootste drukte voorbij. Dan weer regelmatig Beatmeisje-updates. Misschien wel over concerten, want tussen de drukproefcorrecties door zijn de beatmaster en ik naar Motorpsycho geweest. Ook Pavement en Tindersticks hebben we gezien. Ik denk dat ik de smaak van concertbezoek na vier jaar van afwezigheid wel weer een beetje te pakken heb.

Nu we het er toch over hebben: Motorpsycho was mooi! Zoals altijd eigenlijk. Vanaf het balkon heb ik effectpedalen geteld. En ik weet nu ook hoe een drumstel werkt. We konden letterlijk over de schouder van de drummer meekijken en zijn stokjes volgen.

Ze speelden nummers van Demonbox, waar ik indertijd muzikaal gezien nog helemaal niet aan toe was, maar ik wist wel dat ik het bijzonder vond. Geen nummers van Let them eat cake en Phanerothyme, cd’s die de beatmaster frequent consumeerden toen de huiskamer nog niet was overgenomen door Ernst, Bobbie, Bert, Ernie, Bassie en Adriaan. Wel de nieuwe single. Haha, een single van Motorpsycho. En de tweede toegift zou vijftien minuten gaan duren, zei zanger Bent, maar dat werden er twintig. Niet erg, want we zaten.

Ik ga weer even verder met de drukproeven, als jullie het niet erg vinden.

Deze keer kreeg ik dit praktisch en vooral mooi uitgevoerd bureau-accessoire voor op mijn hoofd. Ik heb de koptelefoon vandaag officieel in gebruik genomen en hij zit echt superfijn. Hij dempt het geluid dat mijn kantoorgenoten maken en geeft me hiervoor muziek terug. Ik ben er niet helemaal zeker van of de koptelefoon past bij de uitstraling van ons kantoor – iets waar vooral mijn kantoorgenoten veel waarde aan hechten – en ik twijfel ook of ik nog wel professioneel overkom. Maar eventueel commentaar op mijn koptelefoon hoor ik toch niet.

Neil hoopt dat ik er met de moeder van het meisje voor ga zorgen dat ze toch een keertje bij ons thuis komt spelen. Maar wij moeders hebben vanmorgen afgesproken dat de kleintjes daar samen uit moeten komen. Vandaag zal Neil zijn eerste afwijzing krijgen. En ook mijn hart breekt een beetje. Want hoe kan het in hemelsnaam zijn dat een meisje mijn lieve Neil niet ziet zitten?

Ik weet soms niet zo goed hoe ik hiermee moet omgaan. Het is ontzettend leuk om te zien hoe hij opgaat in zijn roze spel. En ik vind dat hij zich moet kunnen ontplooien en zichzelf moet kunnen zijn, blah blah, al is dat roze. Maar toen hij vorige week op speelgoedmiddag zijn pop wilde meenemen naar school, zei ik: ‘Weet je wat? Neem je Cars-autootjes mee’. Toen voelde ik me heel even een slechte moeder.

Neil, wat ik je zeggen wil. Als het een fase is: geniet ervan. Ook als je op je zeventiende nog steeds van roze houdt – maar houd die prinsessenjurk anders nog even netjes tot het carnaval is.

Maar ik twijfel of ik wel toe ben aan verhuizen. Vooral als ik ’s avonds in alle stilte door onze buurt wandel en bij mensen naar binnen kijk. Onderweg naar de snackbar voor twee patat-zonder voor bij de mosselen bijvoorbeeld, mijn favoriete wandeling. Of als ik, zoals vandaag, in het donker door de sneeuw naar de Albert Heijn schuifel voor een paar boodschappen. Dan denk ik: wat is het hier fijn wonen.

En dan word ik nog blijer als ik langs het buurtcafé wandel, waar Hans Steiger een optreden geeft. Ik hoef er niet per se vooraan te staan, maar het idee dat dit alles zomaar bij ons om de hoek gebeurt, is eigenlijk al voldoende. Als ik weet waar Hans Steiger woont, kunnen we onze makelaar een gerichte zoekopdracht geven.

Ook mijn stage was ehm… memorabel. Ik zat in de derde klas van de HEAO en werd uitgezonden naar een accountantskantoor in een sjieke Hilversumse villa. Het was de beste stageplaats die de studierichting Economisch Juridisch te bieden had, vertelde de stagecoördinator. En ik was de uitverkorene.

Het accountantskantoor was eigenlijk een administratiekantoor. Geen RA’s, geen AA’s, alleen een slimme ondernemer met een detentieverleden, zijn geschifte vriendin, een vriendelijke administrateur met een houten been, een vriendelijke administrateur met een alcoholprobleem en een vriendelijke ex-pizzabakker met gevoel voor cijfers. Er was ook een juridisch adviseur, mijn stagebegeleider, die een dagtaak had aan schuldeisers afpoeieren. Niet voor klanten, maar voor het kantoor zelf. En er was een receptioniste die vaak huilde.

Wat heb ik er zoal geleerd:

Hoe je schimmige bonnetjes inboekt in Exact.
Hoe je handtekeningen van klanten namaakt.
Hoe je nooit aangetekende brieven van een incassobureaus moet aannemen.
Hoe je slim met BV’s schuift.
Hoe je een alcoholist herkent, onder meer aan lege flessen die door zijn auto rollen.
Hoe je bij klanten de indruk wekt dat je baas voor zakenreis is, terwijl hij achter de tralies zit.
En natuurlijk hoe je koffie zet.

Over dit alles kon ik helaas niets in mijn stageverslag schrijven. Anders zou ik een onvoldoende krijgen, dreigde de geschifte vriendin van de gedetineerde directeur. En zo zou de HES Amsterdam waarschijnlijk nog jarenlang studenten een leerzame stage hebben aangeboden bij een sjiek accountantskantoor in Hilversum, als het niet binnen een jaar op de fles zou zijn gegaan.

Ik heb dus veel geleerd. En daarna ben ik maar gauw nog een andere studie gaan doen.

Vanmiddag heb ik de dvd ‘Het geheim van Mega Mindy’ gekocht. Leuk voor Neil vanwege Mega Mindy, leuk voor de beatmaster vanwege Yolanthe Cabau van Kasbergen als Miss Volta. Maar ik twijfel nog of ik de dvd morgen wel moet geven. Ik weet niet of Neil dat wel trekt, nóg meer Mega Mindy. Het is misschien net een beetje Mega Mindy te veel.

Neils leven draait momenteel om Mega Mindy. Neil leeft voor Mega Mindy. Neil is Mega Mindy. Hij kan alles liedjes meezingen (met een Vlaamse tongval en inclusief de dansjes die erbij horen) en kent hele scènes uit de musical uit zijn hoofd. En die moeten wij dan meespelen. En dat doe ik dan. Want als ik iets kan doen wat hem gelukkig maakt, dan doe ik dat. En daarom trakteerde hij vandaag op mandarijnen, bananen en Mega Mindy-buttons.

Over de dvd kunnen we nog een nachtje slapen. Ik denk dat Neil hem uiteindelijk toch wel krijgt. Ja, er is ook speelgoed van hout en gerecycled blik, ik weet het, maar daarvoor is al te laat. Gelukkig hebben we Kate nog. Met haar gaan we het gewoon nog een keer proberen.

Man, wat is er in zes jaar veel gebeurd. We zijn verhuisd naar Haarlem, waar we in een grote-mensen-huis wonen met twee trappen en een hypotheek. En in dat huis rennen inmiddels twee kinderen rond. Nou ja, de tweede ligt vooral nog de hele dag op haar rug. En in de afgelopen zes jaar heeft de beatmaster geleerd hoe hij zelf een stropdas omknoopt. Inmiddels is hij daar zeer behendig in, maar op de bruiloft moest een getuige hem daarbij helpen.

Vanavond gaan we eten in de stad. Ik met plat haar, de beatmaster zonder stropdas. En toch allebei – nog steeds – woest aantrekkelijk. Zo veel is er in zes jaar dus ook weer niet veranderd.