03-01-2011

Het spannende blauwe pakje van Jerney

Als Neil ooit wil weten wat de eerste muziek was die hij in zijn leven hoorde, dan kan ik hem dat zo vertellen. In de operatiekamer stond Sky Radio op toen hij ter wereld kwam. Terwijl de dokter hem uit mijn buik tilde, zong Keane ‘Everybody ‘s changing’. En daar ging Marco Borsato vervolgens overheen met ‘Dromen zijn bedrog’.

Ik denk niet dat mijn ouders de radio aan hadden staan toen ik geboren werd. Ook niet in de kraamtijd. Waarschijnlijk heb ik mijn eerste muziek gehoord in de kerk, tijdens de doopdienst. Een psalm of gezang, want aan Opwekkingsliederen deden ze toen nog niet. Nog steeds heb ik een zwak voor kerkorgels, psalmen en samenzang. Dat zal nooit meer overgaan. Soms denk ik in moderne muziek akkoordenschema’s te herkennen die ook voor psalmen en gezangen zijn gebruikt. Sommige nummers van de Foo Fighters hebben dat. En Pinkerton van Weezer staat er vol mee.

Op 30 maart 1973, mijn geboortedag, stonden de Osmonds op nummer één in de Top 40. Met ‘Down by the lazy river’. Een paar nummers uit deze lijst stonden op verzamelbandjes die ik een paar jaar later zou gaan maken van de Arbeidsvitaminen en Muziek terwijl u werkt. De Top 40 van week 13 van 1973 heeft één aanknopingspunt met het heden: ‘The show’ van de Dizzy Man’s Band. De toetsenist van die band is ook hoofd interne communicatie van een verzekeraar waar ik wel eens voor werk.

Om te weten welke muziek ik het eerst hoorde, heeft het weinig zin om Top 40’s uit die tijd te raadplegen. Die muziek werd bij ons thuis niet gedraaid. We zetten we eens een lp van mijn vader op, met een mannenkoor of close harmony. En op tv kwam wel eens iets muzikaals voorbij, in een familiespelshow of ander gezellig programma.

De eerste band die ik op tv zag en ontzettend spannend vond, was Earth & Fire. Tijdens de jaarwisseling 1979/1980 – ik was toen zes – speelde de band ‘Weekend’ in een tv-show met Ted de Braak of Dick Passchier. Er stonden enorme rookmachines in het decor, waar mijn oom grapjes over maakte. ‘Kijk jongens, brand!’. De grapjes leidden de aandacht af van het spannende blauwe pakje dat Jerney droeg. En zo kwam het dat we het hele optreden uitkeken. Veel te zappen viel er toen natuurlijk ook niet.

Els | 10:28 pm

Comments (5)

02-01-2011

Met dank aan Di-rect

Op vierde kerstdag kreeg ik een openbaring. De beatmaster en ik waren in Den Bosch. We hadden zwaar getafeld en op weg naar het hotel passeerden we een soort glazen huis. Di-rect speelde er. Klimaatneutraal, geloof ik. Vroeger zouden we hard zijn doorgelopen. Maar we bleven toch even kijken.

We zagen een podium. Met heel veel snoeren en versterkers. Omdat we buiten stonden, hoorden we alleen wat bas. Dat typische geluid dat je hoort als je net buiten een festivaltent staat. Of in de hal van Paradiso als de ‘sluis’ naar de grote zaal half open staan. Er liep een gemeenteambtenaar om de tent heen met een decibellenmeter. Die constateerde niets zorgwekkends.

Ik wilde nog niet naar het hotel. Ik wilde toch even kijken. Naar Di-rect, ja. Door dat orgel dat ze er tegenwoordig bij hebben, klonken ze een beetje als Kula Shaker. Kula Shaker. Er gingen ineens allemaal luikjes open. Waar heb ik die ook alweer gezien, Paradiso? Wat was het voorprogramma? O ja, Spacehog. Nooit meer iets van gehoord. Maar man, wat vond ik Kula Shaker gaaf. Er was iets met de toetsenist die avond. Hij was pas getrouwd, of hij ging bijna trouwen. In welk jaar was dat? Kende ik de beatmaster toen al?

Dat waren nog ’s tijden. Dat we na afloop van een concert net zolang bleven hangen tot we eruit werden geveegd. En dat we dan nog maar even naar Weber gingen. Omdat je de volgende dag niet al om half zeven je bed uit moest om voor half negen twee kinderen op school/de crèche te hebben. Dat was voordat de band-T-shirts plaats maakten voor bloemetjesjurken en de muren nog werden gesierd door concertposters en playlists in plaats van kleurplaten van Spongebob. Tijden waarin ik moeiteloos jaarlijstjes produceerde, verzamelbandjes maakte en fanatiek debatteerde over de relevantie van bands waarvan je eigenlijk al wel wist dat je een jaar later niets meer van ze zou horen. Ik werd een beetje emotioneel van die Kula Shaker-flashback. Di-rect deed me beseffen dat ik toch iets heel belangrijks in mijn leven mis. Muziek.

Hoe is het zover gekomen? Wat is er gebeurd? Kan muziek net zo makkelijk weer uit je leven verdwijnen als dat het in te leven komt? Ik wil weten hoe het zo is gekomen. Hoe mijn smaak zich heeft ontwikkeld, welke muziek mijn smaak heeft gevormd. En waar het is misgegaan, al heb ik al wel een donkerbruin vermoeden dat dit iets te maken heeft met kinderen krijgen.

Niets wetenschappelijks hoor. Gewoon een beetje Top 40’s en Song van het Jaar-overzichten doorspitten, Spotifyen en heel diep nadenken. Maar ook niet te lang stil blijven staan bij het verleden. Want er moeten ook weer jaarlijstjes gemaakt worden, debatten gevoerd over Belangrijke Bands en misschien gaat er zelfs weer een concert worden bezocht.

Een nieuwe hobby. Met dank aan Di-rect.

Els | 11:12 pm

Comments (4)

01-08-2010

Hallo Tim Knol

We zijn vanmiddag naar Alkmaar geweest. Om Tim Knol te zien. Neil kan zijn cd praktisch helemaal meezingen, fonetisch in elk geval. En hij wilde Tim en zijn ‘hulpje’ (Matthijs, de toetsenist) en zijn ‘vriend’ (Anne Soldaat) een keer in het echt zien.

Hier in huis heeft Tim Knol inmiddels zelfs Bassie en Adriaan – die nota bene met z’n tweeën zijn – uit de hoogste regionen van de playlist verdrongen. Ik heb de cd nu maar even in mijn auto verstopt, omdat ik bang ben dan we hem anders zo vaak horen dat we er genoeg van krijgen. Al kan ik me dan eigenlijk niet voorstellen.

Maar goed, Alkmaar, zondagmiddag. Daar sta je dan. Met je band op een podium voor een pleintje waar iedereen op de grond is gaan zitten. Met vooraan geen uitzinnige meisjes, maar vooral veel dansende kleuters, een enthousiaste verstandelijk gehandicapte jongen en een verwarde man die vraagt of je ook iets van The Doors kan spelen. Wat gaat er door je heen op zo’n moment? Fantaseer je die uitzinnige meisjes er dan bij, voor het rock ‘n’ roll-gevoel? Of is dat gevoel er gewoon, ongeacht de entourage?

Neil vond het mooi. Wat hij het leukst van het optreden vond? Dat ze zo lekker hard gitaar speelden, harder dan op de cd. Tussen twee nummers door wilde Neil hem even hallo zeggen. ‘Hallo Tim Knol’, riep hij. En nog een keer, iets harder. ‘Hallo jongetje’, knikte Tim.

Dat heeft Neil niet van zijn moeder, dat directe. Muzikanten hoor je niet lastig te vallen, denk ik altijd. Muzikanten zijn muzikanten. Die bewonder je, die spreek je niet aan. Ook niet als je wilt zeggen: dank je wel voor de mooie muziek die je maakt. Want dat horen ze al zo vaak. Ze zien je aankomen.

Maar Neil is Neil. Die zegt wat er in hem opkomt. En op dat moment wilde hij gewoon even hallo zeggen tegen de man die op dit moment nog belangrijker voor hem is dan Bassie en Adriaan. Dat ga ik ook eens wat vaker doen. Tim Knol, dank je wel voor de mooie muziek die je maakt.

Els | 11:00 pm

Comments (4)

25-05-2010

Hier spreekt uw moderator

Mijn hemel, is het alweer mei? Was het dit weekend Pinksteren? Ik heb drukproeven gecontroleerd van een jaarverslag waar ik al vanaf maart druk mee ben. En er moesten nog stukjes getikt worden voor het personeelsblad van BCC. En nog een advertorial voor Libelle. Nou ja, nog veel meer eigenlijk.

Maar het eind is in zicht. Medio juni is de grootste drukte voorbij. Dan weer regelmatig Beatmeisje-updates. Misschien wel over concerten, want tussen de drukproefcorrecties door zijn de beatmaster en ik naar Motorpsycho geweest. Ook Pavement en Tindersticks hebben we gezien. Ik denk dat ik de smaak van concertbezoek na vier jaar van afwezigheid wel weer een beetje te pakken heb.

Nu we het er toch over hebben: Motorpsycho was mooi! Zoals altijd eigenlijk. Vanaf het balkon heb ik effectpedalen geteld. En ik weet nu ook hoe een drumstel werkt. We konden letterlijk over de schouder van de drummer meekijken en zijn stokjes volgen.

Ze speelden nummers van Demonbox, waar ik indertijd muzikaal gezien nog helemaal niet aan toe was, maar ik wist wel dat ik het bijzonder vond. Geen nummers van Let them eat cake en Phanerothyme, cd’s die de beatmaster frequent consumeerden toen de huiskamer nog niet was overgenomen door Ernst, Bobbie, Bert, Ernie, Bassie en Adriaan. Wel de nieuwe single. Haha, een single van Motorpsycho. En de tweede toegift zou vijftien minuten gaan duren, zei zanger Bent, maar dat werden er twintig. Niet erg, want we zaten.

Ik ga weer even verder met de drukproeven, als jullie het niet erg vinden.

Els | 3:04 pm

Comments (1)

13-01-2010

Warme oren terwijl u werkt

Mijn collegavriendin met wie ik samen een mooi blad maak, en ik geven elkaar ieder jaar een kerstpakket. Want dat krijg je niet zo gauw als je zelfstandig ondernemer bent. In plaats van ragoutbakjes, ganzenleverpastei, buiten de koelkast houdbare kaas en geurkaarsen – die krijgen onze mannen meestal wel van hun werkgevers – geven we elkaar iets wat je niet meteen aan de voedselbank wilt doneren.

Deze keer kreeg ik dit praktisch en vooral mooi uitgevoerd bureau-accessoire voor op mijn hoofd. Ik heb de koptelefoon vandaag officieel in gebruik genomen en hij zit echt superfijn. Hij dempt het geluid dat mijn kantoorgenoten maken en geeft me hiervoor muziek terug. Ik ben er niet helemaal zeker van of de koptelefoon past bij de uitstraling van ons kantoor – iets waar vooral mijn kantoorgenoten veel waarde aan hechten – en ik twijfel ook of ik nog wel professioneel overkom. Maar eventueel commentaar op mijn koptelefoon hoor ik toch niet.

Els | 1:56 pm

Comments (8)

12-01-2010

Neil loopt een blauwtje

Herstel. Neil laat zich soms juist te veel van zijn mannelijke kant zien. Het klasgenootje dat bovenaan zijn lijstje van leuke meisjes staat, is overduidelijk niet geïnteresseerd in hem. Maar Neil negeert, zoals het een echte man betaamt, elk signaal. Als hij haar vraagt of ze bij hem wil komen spelen, kruipt ze bij haar moeder onder haar jas, draait ze zich om of rent ze hard weg. ‘Ze kijkt niet naar me’, zegt Neil.

Neil hoopt dat ik er met de moeder van het meisje voor ga zorgen dat ze toch een keertje bij ons thuis komt spelen. Maar wij moeders hebben vanmorgen afgesproken dat de kleintjes daar samen uit moeten komen. Vandaag zal Neil zijn eerste afwijzing krijgen. En ook mijn hart breekt een beetje. Want hoe kan het in hemelsnaam zijn dat een meisje mijn lieve Neil niet ziet zitten?

Els | 10:36 am

Comments (1)

11-01-2010

Neil houdt van roze

‘Neil houdt van roze’, hoorde ik een klasgenootje van Neil tegen zijn moeder zeggen. Nou en of Neil van roze houdt. Met carnaval zou hij het liefst als Mega Mindy verkleed gaan. En hij plakt wel eens roze plakdiamantjes op zijn oren, alsof hij echte oorbellen heeft. Pas had hij een prinsessenjurk aan toen de beatmaster hem ophaalde van de naschoolse opvang. Als Neil vadertje en moedertje speelt, wil hij de moeder zijn. En als hij XMix speelt, is hij ‘de roze’, Xena. Die hij Eczema noemt.

Ik weet soms niet zo goed hoe ik hiermee moet omgaan. Het is ontzettend leuk om te zien hoe hij opgaat in zijn roze spel. En ik vind dat hij zich moet kunnen ontplooien en zichzelf moet kunnen zijn, blah blah, al is dat roze. Maar toen hij vorige week op speelgoedmiddag zijn pop wilde meenemen naar school, zei ik: ‘Weet je wat? Neem je Cars-autootjes mee’. Toen voelde ik me heel even een slechte moeder.

Neil, wat ik je zeggen wil. Als het een fase is: geniet ervan. Ook als je op je zeventiende nog steeds van roze houdt – maar houd die prinsessenjurk anders nog even netjes tot het carnaval is.

Els | 1:43 pm

Comments (0)

Verhuisjeuk

De beatmaster en ik hebben verhuisjeuk. De beatmaster iets meer dan ik. Hij stuurt mij Funda-links, die ik dan becommentariseer. Soms mail ik hem een Funda-link terug. En af en toe rijden we door een straat, buurt of dorp om te fantaseren hoe het is om daar te wonen.

Maar ik twijfel of ik wel toe ben aan verhuizen. Vooral als ik ’s avonds in alle stilte door onze buurt wandel en bij mensen naar binnen kijk. Onderweg naar de snackbar voor twee patat-zonder voor bij de mosselen bijvoorbeeld, mijn favoriete wandeling. Of als ik, zoals vandaag, in het donker door de sneeuw naar de Albert Heijn schuifel voor een paar boodschappen. Dan denk ik: wat is het hier fijn wonen.

En dan word ik nog blijer als ik langs het buurtcafé wandel, waar Hans Steiger een optreden geeft. Ik hoef er niet per se vooraan te staan, maar het idee dat dit alles zomaar bij ons om de hoek gebeurt, is eigenlijk al voldoende. Als ik weet waar Hans Steiger woont, kunnen we onze makelaar een gerichte zoekopdracht geven.

Els | 12:01 am

Comments (3)

08-12-2009

Leerzaam

Het valt niet mee om een stagiair te zijn, concludeert stageklachten.nl vandaag.

Ook mijn stage was ehm… memorabel. Ik zat in de derde klas van de HEAO en werd uitgezonden naar een accountantskantoor in een sjieke Hilversumse villa. Het was de beste stageplaats die de studierichting Economisch Juridisch te bieden had, vertelde de stagecoördinator. En ik was de uitverkorene.

Het accountantskantoor was eigenlijk een administratiekantoor. Geen RA’s, geen AA’s, alleen een slimme ondernemer met een detentieverleden, zijn geschifte vriendin, een vriendelijke administrateur met een houten been, een vriendelijke administrateur met een alcoholprobleem en een vriendelijke ex-pizzabakker met gevoel voor cijfers. Er was ook een juridisch adviseur, mijn stagebegeleider, die een dagtaak had aan schuldeisers afpoeieren. Niet voor klanten, maar voor het kantoor zelf. En er was een receptioniste die vaak huilde.

Wat heb ik er zoal geleerd:

Hoe je schimmige bonnetjes inboekt in Exact.
Hoe je handtekeningen van klanten namaakt.
Hoe je nooit aangetekende brieven van een incassobureaus moet aannemen.
Hoe je slim met BV’s schuift.
Hoe je een alcoholist herkent, onder meer aan lege flessen die door zijn auto rollen.
Hoe je bij klanten de indruk wekt dat je baas voor zakenreis is, terwijl hij achter de tralies zit.
En natuurlijk hoe je koffie zet.

Over dit alles kon ik helaas niets in mijn stageverslag schrijven. Anders zou ik een onvoldoende krijgen, dreigde de geschifte vriendin van de gedetineerde directeur. En zo zou de HES Amsterdam waarschijnlijk nog jarenlang studenten een leerzame stage hebben aangeboden bij een sjiek accountantskantoor in Hilversum, als het niet binnen een jaar op de fles zou zijn gegaan.

Ik heb dus veel geleerd. En daarna ben ik maar gauw nog een andere studie gaan doen.

Els | 12:06 pm

Comments (6)

20-10-2009

Mega Mama

Morgen wordt Neil vier. Gisteravond heb ik twee uur zitten knutselen aan zijn Mega Mindy-traktatie voor de kindjes op de opvang. Pielen met mandarijnen, bananen, folie en lintjes is mijn manier van verwerken dat mijn zoon vanaf volgende week naar school gaat en – waar ik pas echt moeite mee heb – naar de naschoolse opvang. Wat ik de komende acht jaar niet zal zijn, een moeder die om half vier klaarzit met een pot thee en koekjes, hoop ik met mijn Mega Mindy-trakteerdoos nog een beetje te kunnen compenseren.

Vanmiddag heb ik de dvd ‘Het geheim van Mega Mindy’ gekocht. Leuk voor Neil vanwege Mega Mindy, leuk voor de beatmaster vanwege Yolanthe Cabau van Kasbergen als Miss Volta. Maar ik twijfel nog of ik de dvd morgen wel moet geven. Ik weet niet of Neil dat wel trekt, nóg meer Mega Mindy. Het is misschien net een beetje Mega Mindy te veel.

Neils leven draait momenteel om Mega Mindy. Neil leeft voor Mega Mindy. Neil is Mega Mindy. Hij kan alles liedjes meezingen (met een Vlaamse tongval en inclusief de dansjes die erbij horen) en kent hele scènes uit de musical uit zijn hoofd. En die moeten wij dan meespelen. En dat doe ik dan. Want als ik iets kan doen wat hem gelukkig maakt, dan doe ik dat. En daarom trakteerde hij vandaag op mandarijnen, bananen en Mega Mindy-buttons.

Over de dvd kunnen we nog een nachtje slapen. Ik denk dat Neil hem uiteindelijk toch wel krijgt. Ja, er is ook speelgoed van hout en gerecycled blik, ik weet het, maar daarvoor is al te laat. Gelukkig hebben we Kate nog. Met haar gaan we het gewoon nog een keer proberen.

Els | 10:46 pm

Comments (2)