25-05-2010

Hier spreekt uw moderator

Mijn hemel, is het alweer mei? Was het dit weekend Pinksteren? Ik heb drukproeven gecontroleerd van een jaarverslag waar ik al vanaf maart druk mee ben. En er moesten nog stukjes getikt worden voor het personeelsblad van BCC. En nog een advertorial voor Libelle. Nou ja, nog veel meer eigenlijk.

Maar het eind is in zicht. Medio juni is de grootste drukte voorbij. Dan weer regelmatig Beatmeisje-updates. Misschien wel over concerten, want tussen de drukproefcorrecties door zijn de beatmaster en ik naar Motorpsycho geweest. Ook Pavement en Tindersticks hebben we gezien. Ik denk dat ik de smaak van concertbezoek na vier jaar van afwezigheid wel weer een beetje te pakken heb.

Nu we het er toch over hebben: Motorpsycho was mooi! Zoals altijd eigenlijk. Vanaf het balkon heb ik effectpedalen geteld. En ik weet nu ook hoe een drumstel werkt. We konden letterlijk over de schouder van de drummer meekijken en zijn stokjes volgen.

Ze speelden nummers van Demonbox, waar ik indertijd muzikaal gezien nog helemaal niet aan toe was, maar ik wist wel dat ik het bijzonder vond. Geen nummers van Let them eat cake en Phanerothyme, cd’s die de beatmaster frequent consumeerden toen de huiskamer nog niet was overgenomen door Ernst, Bobbie, Bert, Ernie, Bassie en Adriaan. Wel de nieuwe single. Haha, een single van Motorpsycho. En de tweede toegift zou vijftien minuten gaan duren, zei zanger Bent, maar dat werden er twintig. Niet erg, want we zaten.

Ik ga weer even verder met de drukproeven, als jullie het niet erg vinden.

Els | 3:04 pm

Comments (1)

13-01-2010

Warme oren terwijl u werkt

Mijn collegavriendin met wie ik samen een mooi blad maak, en ik geven elkaar ieder jaar een kerstpakket. Want dat krijg je niet zo gauw als je zelfstandig ondernemer bent. In plaats van ragoutbakjes, ganzenleverpastei, buiten de koelkast houdbare kaas en geurkaarsen – die krijgen onze mannen meestal wel van hun werkgevers – geven we elkaar iets wat je niet meteen aan de voedselbank wilt doneren.

Deze keer kreeg ik dit praktisch en vooral mooi uitgevoerd bureau-accessoire voor op mijn hoofd. Ik heb de koptelefoon vandaag officieel in gebruik genomen en hij zit echt superfijn. Hij dempt het geluid dat mijn kantoorgenoten maken en geeft me hiervoor muziek terug. Ik ben er niet helemaal zeker van of de koptelefoon past bij de uitstraling van ons kantoor – iets waar vooral mijn kantoorgenoten veel waarde aan hechten – en ik twijfel ook of ik nog wel professioneel overkom. Maar eventueel commentaar op mijn koptelefoon hoor ik toch niet.

Els | 1:56 pm

Comments (8)

12-01-2010

Neil loopt een blauwtje

Herstel. Neil laat zich soms juist te veel van zijn mannelijke kant zien. Het klasgenootje dat bovenaan zijn lijstje van leuke meisjes staat, is overduidelijk niet geïnteresseerd in hem. Maar Neil negeert, zoals het een echte man betaamt, elk signaal. Als hij haar vraagt of ze bij hem wil komen spelen, kruipt ze bij haar moeder onder haar jas, draait ze zich om of rent ze hard weg. ‘Ze kijkt niet naar me’, zegt Neil.

Neil hoopt dat ik er met de moeder van het meisje voor ga zorgen dat ze toch een keertje bij ons thuis komt spelen. Maar wij moeders hebben vanmorgen afgesproken dat de kleintjes daar samen uit moeten komen. Vandaag zal Neil zijn eerste afwijzing krijgen. En ook mijn hart breekt een beetje. Want hoe kan het in hemelsnaam zijn dat een meisje mijn lieve Neil niet ziet zitten?

Els | 10:36 am

Comments (1)

11-01-2010

Neil houdt van roze

‘Neil houdt van roze’, hoorde ik een klasgenootje van Neil tegen zijn moeder zeggen. Nou en of Neil van roze houdt. Met carnaval zou hij het liefst als Mega Mindy verkleed gaan. En hij plakt wel eens roze plakdiamantjes op zijn oren, alsof hij echte oorbellen heeft. Pas had hij een prinsessenjurk aan toen de beatmaster hem ophaalde van de naschoolse opvang. Als Neil vadertje en moedertje speelt, wil hij de moeder zijn. En als hij XMix speelt, is hij ‘de roze’, Xena. Die hij Eczema noemt.

Ik weet soms niet zo goed hoe ik hiermee moet omgaan. Het is ontzettend leuk om te zien hoe hij opgaat in zijn roze spel. En ik vind dat hij zich moet kunnen ontplooien en zichzelf moet kunnen zijn, blah blah, al is dat roze. Maar toen hij vorige week op speelgoedmiddag zijn pop wilde meenemen naar school, zei ik: ‘Weet je wat? Neem je Cars-autootjes mee’. Toen voelde ik me heel even een slechte moeder.

Neil, wat ik je zeggen wil. Als het een fase is: geniet ervan. Ook als je op je zeventiende nog steeds van roze houdt – maar houd die prinsessenjurk anders nog even netjes tot het carnaval is.

Els | 1:43 pm

Comments (0)

Verhuisjeuk

De beatmaster en ik hebben verhuisjeuk. De beatmaster iets meer dan ik. Hij stuurt mij Funda-links, die ik dan becommentariseer. Soms mail ik hem een Funda-link terug. En af en toe rijden we door een straat, buurt of dorp om te fantaseren hoe het is om daar te wonen.

Maar ik twijfel of ik wel toe ben aan verhuizen. Vooral als ik ’s avonds in alle stilte door onze buurt wandel en bij mensen naar binnen kijk. Onderweg naar de snackbar voor twee patat-zonder voor bij de mosselen bijvoorbeeld, mijn favoriete wandeling. Of als ik, zoals vandaag, in het donker door de sneeuw naar de Albert Heijn schuifel voor een paar boodschappen. Dan denk ik: wat is het hier fijn wonen.

En dan word ik nog blijer als ik langs het buurtcafé wandel, waar Hans Steiger een optreden geeft. Ik hoef er niet per se vooraan te staan, maar het idee dat dit alles zomaar bij ons om de hoek gebeurt, is eigenlijk al voldoende. Als ik weet waar Hans Steiger woont, kunnen we onze makelaar een gerichte zoekopdracht geven.

Els | 12:01 am

Comments (3)

08-12-2009

Leerzaam

Het valt niet mee om een stagiair te zijn, concludeert stageklachten.nl vandaag.

Ook mijn stage was ehm… memorabel. Ik zat in de derde klas van de HEAO en werd uitgezonden naar een accountantskantoor in een sjieke Hilversumse villa. Het was de beste stageplaats die de studierichting Economisch Juridisch te bieden had, vertelde de stagecoördinator. En ik was de uitverkorene.

Het accountantskantoor was eigenlijk een administratiekantoor. Geen RA’s, geen AA’s, alleen een slimme ondernemer met een detentieverleden, zijn geschifte vriendin, een vriendelijke administrateur met een houten been, een vriendelijke administrateur met een alcoholprobleem en een vriendelijke ex-pizzabakker met gevoel voor cijfers. Er was ook een juridisch adviseur, mijn stagebegeleider, die een dagtaak had aan schuldeisers afpoeieren. Niet voor klanten, maar voor het kantoor zelf. En er was een receptioniste die vaak huilde.

Wat heb ik er zoal geleerd:

Hoe je schimmige bonnetjes inboekt in Exact.
Hoe je handtekeningen van klanten namaakt.
Hoe je nooit aangetekende brieven van een incassobureaus moet aannemen.
Hoe je slim met BV’s schuift.
Hoe je een alcoholist herkent, onder meer aan lege flessen die door zijn auto rollen.
Hoe je bij klanten de indruk wekt dat je baas voor zakenreis is, terwijl hij achter de tralies zit.
En natuurlijk hoe je koffie zet.

Over dit alles kon ik helaas niets in mijn stageverslag schrijven. Anders zou ik een onvoldoende krijgen, dreigde de geschifte vriendin van de gedetineerde directeur. En zo zou de HES Amsterdam waarschijnlijk nog jarenlang studenten een leerzame stage hebben aangeboden bij een sjiek accountantskantoor in Hilversum, als het niet binnen een jaar op de fles zou zijn gegaan.

Ik heb dus veel geleerd. En daarna ben ik maar gauw nog een andere studie gaan doen.

Els | 12:06 pm

Comments (6)

20-10-2009

Mega Mama

Morgen wordt Neil vier. Gisteravond heb ik twee uur zitten knutselen aan zijn Mega Mindy-traktatie voor de kindjes op de opvang. Pielen met mandarijnen, bananen, folie en lintjes is mijn manier van verwerken dat mijn zoon vanaf volgende week naar school gaat en – waar ik pas echt moeite mee heb – naar de naschoolse opvang. Wat ik de komende acht jaar niet zal zijn, een moeder die om half vier klaarzit met een pot thee en koekjes, hoop ik met mijn Mega Mindy-trakteerdoos nog een beetje te kunnen compenseren.

Vanmiddag heb ik de dvd ‘Het geheim van Mega Mindy’ gekocht. Leuk voor Neil vanwege Mega Mindy, leuk voor de beatmaster vanwege Yolanthe Cabau van Kasbergen als Miss Volta. Maar ik twijfel nog of ik de dvd morgen wel moet geven. Ik weet niet of Neil dat wel trekt, nóg meer Mega Mindy. Het is misschien net een beetje Mega Mindy te veel.

Neils leven draait momenteel om Mega Mindy. Neil leeft voor Mega Mindy. Neil is Mega Mindy. Hij kan alles liedjes meezingen (met een Vlaamse tongval en inclusief de dansjes die erbij horen) en kent hele scènes uit de musical uit zijn hoofd. En die moeten wij dan meespelen. En dat doe ik dan. Want als ik iets kan doen wat hem gelukkig maakt, dan doe ik dat. En daarom trakteerde hij vandaag op mandarijnen, bananen en Mega Mindy-buttons.

Over de dvd kunnen we nog een nachtje slapen. Ik denk dat Neil hem uiteindelijk toch wel krijgt. Ja, er is ook speelgoed van hout en gerecycled blik, ik weet het, maar daarvoor is al te laat. Gelukkig hebben we Kate nog. Met haar gaan we het gewoon nog een keer proberen.

Els | 10:46 pm

Comments (2)

10-10-2009

Terug naar het jaar… 2003

Precies zes jaar geleden zat mijn haar heel wat beter dan vandaag. Maar goed, daarvoor had ik dan ook bijna drie uur bij de kapper gezeten. Toen ik thuiskwam, had ik nog precies een kwartier om me in mijn trouwjurk te hijsen. De taxi die ons naar het Vondelpark zou rijden, was al onderweg.

Man, wat is er in zes jaar veel gebeurd. We zijn verhuisd naar Haarlem, waar we in een grote-mensen-huis wonen met twee trappen en een hypotheek. En in dat huis rennen inmiddels twee kinderen rond. Nou ja, de tweede ligt vooral nog de hele dag op haar rug. En in de afgelopen zes jaar heeft de beatmaster geleerd hoe hij zelf een stropdas omknoopt. Inmiddels is hij daar zeer behendig in, maar op de bruiloft moest een getuige hem daarbij helpen.

Vanavond gaan we eten in de stad. Ik met plat haar, de beatmaster zonder stropdas. En toch allebei – nog steeds – woest aantrekkelijk. Zo veel is er in zes jaar dus ook weer niet veranderd.

Els | 3:52 pm

Comments (2)

23-08-2009

Maandag

Mijn nieuwe schoenen moesten een beetje worden opgerekt. Ik heb ze gisteren naar de schoenmaker gebracht. ‘Het is op eigen risico’, zei de schoenmaker. Hij had ook een belerende opmerking kunnen maken als ‘waarom heeft u niet gewoon een maatje groter gekocht?’, maar die hield hij gelukkig voor zich. Op zo’n moment ben ik altijd weer blij dat we een zwijgzame, autistische schoenmaker hebben. Dat hij autistisch is, hebben de beatmaster en ik ooit onafhankelijk van elkaar vastgesteld. En een vriend van onze overbuurman sprak onlangs hetzelfde vermoeden uit, dus dan is het vast zo. ‘Maandag’, zei de schoenmaker alleen nog. Dat betekent dat ik ze maandag weer kan ophalen, vermoed ik.

Els | 11:05 am

Comments (5)

06-07-2009

Over vrouwenweblogs

Herkenbaar. En mooi geschreven ook.

Els | 9:51 am

Comments (2)